Reisverslag nov. 2009
Zaterdag 14 november

Zoals gewoonlijk begint de reis naar Douala vroeg in de ochtend. Om 4.30 uur loopt de wekker af. Een
licht ontbijtje, koffers in de auto en  afscheid nemen van Lien. Lekker chauffeuren zo vroeg in de
ochtend, geen last van files en andere ongemakken. Dr. Corné van Loon en OK-assistent Henk de
Weerd, zij wonen in Arnhem en omstreken, zijn ook naar Renswoude gekomen. Na een kop sterke
koffie samen met de auto van Peter van Leerdam naar Brussel. Wij zijn ruim op tijd en kunnen op ons
gemak inchecken. Daar ontmoeten we ook de andere leden van deze missie. De vlucht verloopt
voorspoedig en tegen 17.30 uur landen we veilig in Douala. Voor mij de derde keer. De eerste keer
ontmoette ik meteen na het uitstappen een corrupte ambtenaar die mij € 20,00 aftroggelde. Deze keer
was het, ietsje later, bij het verlaten van de luchthaven een corrupte douaneman. Wilde persé alle
koffers open maken en doorsnuffelen. Hij verontschuldigde zich: was door zijn baas opgedragen, maar
als ik € 50,00 wilde geven zou hij (de baas dus) ook wel tevreden zijn. Zelfs de bemoeienissen van de
abdis van het convent in Njinikom helpen geen zier. Uiteindelijk gaan we zonder verdere moeilijkheden
naar het hotel van de Baptisten waar we een hartelijk weerzien hebben met Jeltje Blaauw, de manager
van het onderkomen. Peter schenkt haar twee mobieltjes en krijgt daarvoor in ruil het gebruik van één
daarvan voor de tijd dat hij in Kameroen is.
Met z’n allen uit eten is een traditie waar ook deze keer niet van wordt afgeweken. Na een slaapmutsje
vertrekt ieder naar zijn/haar slaapvertrek; het is een lange en vermoeiende dag geweest.

Zondag 15 november

De artsen en ok-assistenten vertrekken naar Njinikom. Peter en ikzelf blijven nog tot dinsdagmorgen
omdat morgen het bouwproject in Mutengene bezocht moet worden. Er wordt daar een volledig nieuw
revalidatiecentrum gerealiseerd. Het lijkt dus een relaxte zondag te worden. Niet dus. Er komt al snel
een blinde meneer die de spulletjes uit de laatste container komt halen. Erg jammer voor hem, maar die
staan nog in Njinikom; foutje in de logistiek. Hij is toch blij als Peter hem een voor blinden aangepast
horloge en dito mobieltje overhandigt. De spullen die nog in Njinikom staan worden zoveel mogelijk als
retourvracht met het busje dat ons daarheen brengt mee terug genomen. Om 12.00 uur komt sister
Leonarda uit Mutengene ons halen om naar de nieuwbouw te gaan. Zij vindt het nodig dat Peter er naar
kijkt vóór hij morgen met alle bobo’s over de voortgang vergadert. Bij aankomst op de bouwplaats
wordt duidelijk waar zij zich zorgen over maakt. Het bouwterrein is plusminus 25 % kleiner als wat op
de kadastrale tekening wordt aangegeven. Er is dus een nogal ingrijpende aanpassing van de plannen
vereist. Maar Peter vindt in no time een adequate oplossing. Met een herschikking van de nog te bouwen
afdelingen kan alles alsnog gerealiseerd worden. ook de hoogteverschillen van het terrein vragen de
nodige aandacht bij de nog te bouwen afdelingen. Na terugkomst in Douala ontmoeten wij de directeur
van een Baptisten-ziekenhuis uit Nkoteng, een plaatsje ten Noordwesten van Yaoundé. Heeft zoals
bijna iedereen in Kameroen gebrek aan van alles. Op verzoek van Peter wordt een lijst samengesteld
van wat er nodig is aan medicijnen en inventaris. Ik beloof hem om uit te kijken naar een of twee
computers voor de administratie. Daarna volgt nog een gesprek met Cyprain de aannemer. Peter
overhandigt hem het waterpastoestel wat geschonken is door Wim Niemijer, een goede vriend van Peter
en schoonvader van mijn dochter. We spreken met Cyprain over de verschillende projecten die hij onder
hande heeft; het huis in Belo en dat van Valery, de ziekenboeg in Bambui, het borehole bij het seminarie
in Bambui, drinkwater voor Boyo III en het waterproject in Bafmeng. Er doemen enkele problemen op.
Het lijkt nogal mee te vallen. Later in de week blijkt het toch behoorlijk heftig te zijn. We gaan pizza
halen en na het eten nemen we nog een duik in de swimmingpool. We slapen lekker in onze
airconditioned kamer.

Maandag 16 november

Vandaag staat de bouwvergadering in Mutengene op de agenda. Om 7.30 uur komt de chauffeur ons
halen met het busje van New Arch, voor de helft gesponsord door De Ziekenfondsbode. Het is dan al
30 graden Celcius. Het belooft in velerlei opzicht een “warme”dag te worden. Eerst koffie in het
convent van sr Leonarda en dan, vergezeld van twee afgevaardigden van het bisdom, twee zusters en de
aannemer, naar het bouwterrein. Aangekomen wordt nog een keer de situatie in ogenschouw genomen.
Er ontstaat een levendige discussie over de te nemen maatregelen die nodig zijn in verband met de
kleinere beschikbare ruimte en het forse hoogteverschil in het terrein. Uiteindelijk blijkt het plan van
Peter qua indeling van de ruimte en financiële gevolgen de beste oplossing te bieden. We lunchen bij de
zusters en zijn om ongeveer 17.00 uur weer terug in Douala. Het valt op dat de brug over de rivier
voorzien is van een nieuw wegdek. Prima in orde, geen kuilen en gaten meer. Nu de rest van de stad nog!
’s Avonds krijgen we nog bezoek van de staf van het hospitaal in Nkoteng. Het ligt in het Frans-
sprekende gedeelte van Kameroen. Het gesprek gaat iets minder vloeiend dan anders. Uiteindelijk
begrijpt iedereen wat de ander bedoelt en daar gaat het toch maar om, nietwaar. Te laat voor een duik
in het zwembad.  Morgen om 5.00 uur loopt de wekker af.

Dinsdag 17 november

Het is toch 6.00 uur als onze chauffeur arriveert. File in Bonaberi, de wijk met de aller-slechtste wegen
die ik ooit gezien heb. We gaan met “ons” busje. Twee personen plus bagage, een ongekende weelde in
het land waar auto’s en bussen tot aan de nok worden volgestouwd met mensen, dieren en bagage. De
reis verloopt voorspoedig. We gebruiken de lunch in de auto, zodoende sparen we tijd. We komen om
13.30 uur in Njinikom waar we worden verwelkomd met de gebruikelijke knuffelpartij. Het busje neemt
22 koffers, bestemd voor de blinden in Douala mee terug. Vervolgens troont sr Xaveria, de matron van
het hospitaal en vurig promotor van het ziekenfonds ons mee naar een vergadering van social women’s
groups. Er zijn 39 dorpen vertegenwoordigd. Er worden presentjes aangeboden (eieren en zoete
aardappelen) en er worden toespraken gehouden. De vrouwengroepen hebben grote invloed op met
name het sociale leven in dit deel van Kameroen. Omdat een groot deel van de dorpen waar Boyo Mutual
Health Organisation (BMHO) vertegenwoordigd is neem ik de kans waar om een pleidooi te houden voor
deze organisatie. Aansluitend is er gelegenheid om vragen te stellen of opmerkingen te plaatsen. Er
blijkt nogal wat ruis op de lijn te zitten en dat baart mij wel wat zorgen. Ik spreek sr Xaveria hierover
aan en zij geeft toe dat met name het verstrekkingenbeleid voor verbetering vatbaar is. Er wordt een
gesprek gepland met het bestuur van BMHO, sr Xaveria, Peter en mijn persoontje. We gaan dat doen op
de dag vóór de ondertekening van het contract, maandag 23 november dus.

Woensdag  18 november

Na het ontbijt, altijd om 7.00 uur, komt zuster Rosaline langs om het portret op te halen wat ik voor
haar gemaakt heb. Peter en ik worden meteen uitgenodigd om bij haar thuis een biertje te komen
drinken. Doen we dezelfde avond maar, onze tijd in Njinikom is beperkt en zéér strak gepland. We
brengen een bezoek aan de Bonaventure, de houtsnijkunstnaar en Hyronimus, die in hetzelfde huis
woont en gedeeltelijk verlamd is.
Broeder Huub Welters komt langs en met hem praat ik over zijn zorg voor plusminus 300 studenten. Hij
begeleidt hun studie en zorgt voor betaling van schoolgeld en, in geval van kostschool, de kosten van
huisvesting en persoonlijke verzorging. Wij hebben het afgelopen jaar vijf studenten onder onze hoede
genomen. Holland Helpt Wereldwijd, de stichting waar Peter aan verbonden is, neemt een behoorlijk
deel van de sponsoring voor haar rekening. Het is daarom zeer jammer dat deze stichting ophoudt te
bestaan. Zorgen voor broeder Huub dus. Hij betoogt, naar mijn mening terecht, dat wanneer eenmaal
een student op weg geholpen wordt om een hogere studie te gaan volgen, deze niet halverwege de weg
in de steek gelaten kan worden. Het zou weggegooid geld zijn, omdat in de meeste gevallen dit het
einde van de studie betekent. Het idee wordt geopperd om te komen tot een nieuwe club die de
inzameling van de benodigde fondsen op zich wil nemen; “Poen voor Kameroen”of iets dergelijks. Als het
van de grond komt wil ik er voor pleiten dat ook onze stichting zich niet onbetuigd laat. Te meer omdat
broeder Huub voor ons geldverkeer van grote waarde is. Na het avondeten brengen Peter en ik een
bezoek aan zuster Rose. Yong Tessa en Yanick, twee weeskinderen die zij onder haar hoede heeft zijn
er ook. Tessa schrijft ter plekke een bedankbriefje voor de steun die ze van ons krijgt.

Donderdag 19 november

Direct na het ontbijt wachten al twee bezoekers op de veranda. Het gebruikelijke ritueel. Hartelijke
begroeting en verhalen over de familie. Vooral de kinderen die naar de middelbare of hogere school
gaan en hoeveel dat kost. Gelukkig wordt ik door mijn medebestuurders in staat gesteld om voor enige
financiële ondersteuning te zorgen. Dank daarvoor uit naam van deze hardwerkende maar o zo arme
ouders.
Peter heeft van kennissen ongeveer € 550,00 meegekregen om een kleinschalig project te bekostigen.
Daar weet hij wel raad mee. Er is in buurt een klein dorpje, Kindo, waar nog geen water is en dit geld is
voldoende om deze witte vlek weg te werken. Wij gaan op bezoek om het heuglijk nieuws te brengen.
De tam tam werkt nog steeds, heet nu alleen mobieltje, dus men is reeds op de hoogte van onze komst.
Er volgt een warm onthaal met toespraken en dans.
We brengen nog een bezoek aan het schooltje waar ook gebrek is aan alles. Mijn plan is om er een paar
schoolborden naar toe te sturen die in onze gemeente worden vervangen door digitale exemplaren. Zo
zie je maar weer….je loopt van het ene project in het andere. Het blijft wel zeer dankbaar werk.
Er is nog overleg met Ambrose, de aannemer, over het waterproject Boyo Hill 1 en 2 en de pharmacy.
Sr Eveline komt langs en is zeer erg blij met de laptop die Peter voor haar heeft meegebracht.

Vrijdag 20 november

Broeder Huub komt ons halen voor een bezoek aan Bambui. Er wordt daar een ziekenboeg gebouwd bij
het klooster en er wordt gewerkt aan water voor het seminarie. De ziekenboeg wordt gebouwd door
Cyprain. We spraken met hem in Douala. Nu blijkt dat de nonnetjes alle vertrouwen in hem hebben
opgezegd. Hij doet niet wat zij vragen en hij is veel te duur. De bouw ligt al een paar maanden stil.
Evenals in Mutengene komt Peter in no time met een voor alle partijen aanvaardbare oplossing, behalve
voor Cyprain dus. Van zijn diensten wordt geen gebruik meer gemaakt. Zeker niet omdat al gebleken is
dat ook bij de bouw van de nieuwe vleugel van het hospitaal èn bij de bouw van de woning voor Genesis,
de schoenmaker, de nodige problemen met uitvoering en financiën zijn gerezen. De zusters hebben een
aannemer gevonden die wel aan hun wensen voldoet. Er wordt een nieuwe begroting aangeleverd die
hopelijk binnen de beschikbare fondsen ligt. Afwachten maar even.
We gaan naar het seminarie om het waterproject vlot te trekken. Peter heeft de nodige pecunia
verzameld en de paters hebben een aannemer die de put boort en de leidingen aanlegt. Zijn prijs ligt
binnen de begroting. Probleem opgelost.
Broeder Huub heeft ons uitgenodigd voor de lunch dus gaan we naar het Mill Hill house in Bamenda.
Lekker koud biertje en een uitmuntende lunch. De broeders leven er redelijk goed.
Huub laat ons de nieuwe vleugel van de school zien en vraagt tegelijkertijd of ik niet aan een stuk of
tien computers kan komen voor de uitbreiding van de school in Fundong (hij kent natuurlijk het verhaal
van de computers voor father Cosmas van vorig jaar). Ik beloof hem mijn best te zullen doen.
Na terugkeer in Njinikom gaan we op bezoek bij gehandicaptenorganisatie Joshua. Ook in Kameroen zijn
de klimaateffecten merkbaar. Om deze tijd van het jaar zou het kurkdroog moeten zijn maar nu stort
het van de regen. De mensen hier vinden het maar niks, voor ons is het een lekker opfrissertje. Er
wordt een kist met hulpgoederen, kleding en schoenen, uitgedeeld. Allemaal weer heel erg bedankt
enzovoort. Het geeft wel een goed gevoel om te zien hoe deze mensen proberen om zelfstandig te zijn
door te werken voor wat ze waard zijn.
’s Avonds de nodige bezoekers en de dag evalueren samen met het medisch team. Altijd gezellig. Op tijd
naar bed want iedere ochtend om 5.15 uur worden we hardhandig gewekt door de kerkklok die
ongeveer 30 meter van onze slaapkamers verwijderd is.
De nachtwacht waakt over ons van 6 uur in de avond tot 6 uur in de ochtend. Zo te zien vindt hij het een
beetje frisjes.

Zaterdag 21 november

Wij gaan met de dokters mee naar Bafut. Het centrum waar de geopereerde kinderen naar toe gaan om
te revalideren. Ook deze keer zijn er weinig problemen met de kinderen die in maart zijn geholpen. Bij
twee is een tweede operatie nodig. De andere hebben allemaal twee rechte pootjes. Peter en ik gaan
met father Cosmas naar zijn oude en naar zijn nieuwe parochie, beide liggen in Bafut of directe
omgeving. Eindelijk ben ik verlost van de centjes die ik voor hem heb meegenomen. Wij bezoeken de
school waar een deel van de computers staat die wij hem vorig jaar hebben gestuurd. Ze staan netjes in
de pastorie en als er computerles wordt gegeven gaan zij naar de school. Na afloop gaat de processie
weer terug. Alles met het oog op veiligheid. De computers van Agis zijn de beste in de wijde omtrek.
Cosmas vertelt dat de aanwezigheid van de computers voor een aantal ouders de doorslag heeft
gegeven bij de schoolkeuze voor hun kinderen. Het gesprek gaat natuurlijk ook over Meike Voorma, de
ontwikkelingswerkster die begin van dit jaar in Bafut is overleden. Hij heeft ons het laatste project
waar zij mee bezig was laten zien. Een schooltje voor een kleine gemeenschap. Het is bijna klaar. In
zijn kerk wordt elke zaterdag een kaarsje opgestoken ter nagedachtenis aan haar. Zij is klaarblijkelijk
een heel bijzonder mens geweest.
Father Cosmas is geboren in Bafmeng, de plaats waar zo’n 42.000 mensen hun drinkwater uit de rivier
moeten halen. Als deze tenminste niet droog staat. Wij gaan met hem daar naar toe. Het is ongeveer
drie uur rijden. Deze keer is het ietsje langer. Op de asfaltwegen zijn overal roadblocks van de politie.
Er is een lijk ontvreemd, of zoiets. Beetje vaag allemaal. Het betekent wel dat wij alternatieve routes
moeten nemen en die bestaan dan weer uit modderwegen vol gaten en kuilen. We komen dus aardig
geklutst in Bafmeng aan. De koning en zijn watercomité  zitten al een paar uur op ons te wachten. Wat
volgt is bekend. Toespraken, toespraken en toespraken. Wij worden gedecoreerd met een petje, een
tas en een drinkbeker uit koehoorn. Peter zou heel graag een half uurtje met de mensen van het
watercomité gesproken hebben. Dat zit er niet in want we moeten weer terug naar Njinikom. Het
wordt al donker en de weg is dan ronduit gevaarlijk om te rijden. Gelukkig hebben we een chauffeur die
hem op z’n duimpje kent. Maar ja, voetgangers en stikdonker gaan niet zo goed samen.
We komen veilig terug op de thuisbasis. De dokters hebben netjes met het eten op ons gewacht. Een
beetje aan de late kant maar het smaakt er niet minder om. Na het eten komt sr Xaveria nog even langs
voor een praatje. Zij uit haar zorgen over BMHO. Met name het niet goed gaan met de verstrekkingen.
Ik deel haar zorgen en we spreken af dat vóór de ondertekening van het contract deze dingen
uitgesproken moeten zijn. Maandagavond vergaderen wij met het bestuur van BMHO. Ik hoop van harte
dat we er uit komen.
Vandaag is de drukste dag van de hele missie geweest. Ik ben redelijk murw gehotst en gebotst,
ongeveer 100 km over redelijk onbegaanbare wegen, dus het bed roept! De slaap wil niet echt komen.
Ik lig al na te denken over de vergadering op maandag en mijn toespraak op dinsdag, als het contract
wordt ondertekend.
Zondag 22 november

De zondag is rustdag. We gaan wat sociale bezoekjes afleggen. Maar eerst naar de kerk. We hebben
geluk(?). Vandaag wordt het feest van Corpus Christi gevierd. Dat betekent dat de dienst twee en een
half uur duurt in plaats van twee. Het is wel compleet anders dan bij ons koele Hollanders. Er wordt
veel muziek gemaakt en dat betekent dat er ook veel wordt bewogen. Best gezellig dus. Na de dienst
volgt nog een processie door de verschillende quarters van Njinikom. Wij besluiten om daar toch maar
niet aan mee te doen. Wel een geweldig gezicht hoor, maar nog eens dik twee uur dat gaan wij niet
trekken. Peter en ik gaan verschillende families bezoeken waarmee hij en inmiddels ook ik een speciale
band hebben. Dat is bij elkaar ook dik twee uur flink doorstappen. Wij spreken met de dokters af dat
we elkaar in de namiddag treffen in het centrum om samen met vrienden en kennissen van het hospitaal
een biertje te drinken. Om een uur of half vijf komen wij in het centrum maar er is niemand van ons te
bekennen. Naar ons onderkomen dus maar. Daar aangekomen krijgen we een mooi verhaal te horen.
Henk, de OK-assistent, is fan van FC Twente. Hij heeft ongeveer 900 T-shirtjes meegenomen die bij de
verloren bekerfinale van vorig jaar overbodig bleken te zijn. De hele week is al aan iedereen die langs
kwam T-shirts uitgedeeld maar er waren vanmorgen nog zeker 100 exemplaren over. Alles maar
meegenomen naar het dorp. Daar is een spontane oorlog om de shirtjes ontstaan. Om het vege lijf te
redden zijn de, blijkbaar felbegeerde, FC Twente shirts maar in het publiek gegooid. Ik zou graag
getuige van het schouwspel zijn geweest. Sr Xaveria komt nog even langs om wel te rusten te wensen.
Ik vraag naar haar ervaringen met en ideeën over BMHO. Er volgt een geanimeerde discussie over het
reilen en zeilen. Het wordt duidelijk dat morgenavond enkele noten gekraakt moeten worden.
Morgenvroeg gaat het naar Guzang en Batibo, waterproject en kraamkliniek. Ik kan de slaap niet echt
vatten, oorzaak de meeting van morgenavond.

Maandag 23 november

Vroeg in de morgen worden we opgehaald om naar Guzang (waterproject) en Batibo (kraamkliniek en
hospitaal) te gaan. Zal wel weer een ontvangst bij de Fon in zitten. Zo’n twee en een half uur later over
redelijk goede wegen komen we in Guzang bij de het paleis van de Fon. Peter ontvangt de
verantwoording voor het gedeelte van het waterproject wat gereed is en tevens de aanvraag voor
uitbreiding met twee wateropvangplaatsen. We gaan naar de reeds bestaande watervoorziening van
Guzang en omgeving. In 1970 is het met Amerikaanse hulp aangelegd. Er zijn over het hele
traject……asbest pijpen gebruikt. Deze worden nu godzijdank door dezelfde Amerikanen vervangen
door ijzeren en pvc exemplaren. Dan volgt, ik was er al bang voor, een ontvangst bij de Fon van Guzang
die overigens ook in Batibo de scepter zwaait. Het bekende ritueel volgt. Toespraken, toespraken, enz.
Peter wordt aangekleed met een mooie jurk, een petje en een tas. Gelukkig was men in de
veronderstelling dat hij alleen zou komen anders was mij eenzelfde lot beschoren geweest. Nu blijft
het bij een petje en een tas. De Fon heeft overigens aan de universiteit van Keulen gestudeerd. Ik kan
dus kiezen uit Engelse of Duitse conversatie. Ik hou het toch maar bij Engels, dat is netter tegenover
de omstanders. In de aula van het paleis volgt nog zang en dans. Bij het afscheid krijgt Peter een
wandelstok overhandigd. Teken van groot respect voor de ontvanger. Daarna brengen we een bezoek
aan de kraamkliniek en het hospitaal in Batibo. Bij de kraamkliniek wil men een stuk aanbouwen en het
reeds bestaande gedeelte moderniseren. Peter kijkt eens wat rond en probeert een plannetje plus
enkele alternatieven aan de man te brengen. Iedereen blij dat het zo voortvarend gaat maar er moet
eerst nog wel over beraadslaagd worden. Dat is niet zo erg want er moet toch nog een geldboompje
worden gevonden. We bezoeken het nabijgelegen hospitaal en daar is men van plan om een bestaand
mortuarium uit te breiden en te moderniseren met koelcellen voor 22 stoffelijk overschotten. Dat zegt
meteen iets over het sterftecijfer in deze regio. Dan vertrekken we richting Njinikom.
’s Avonds is de vergadering met het bestuur van BMHO, sr Xaveria, Peter en mijn persoontje. Ook de
abdis, sr Relindus, is aanwezig.
Er zijn tot nu toe iets meer als 13000 mensen ingeschreven. Dat lijkt een mooi aantal maar het is slechts
6.7% van de potentiële 207000.
Er zijn 12800 rekeningen betaald waarvan 9000 voor vrouwen. Is een erg hoog aantal op 13000
verzekerden. Ik begin mij behoorlijk zorgen te maken. Het moet aan de delegates duidelijk worden
gemaakt dat het gaat mislukken als iedere verzekerde onnodig naar de dokter rent om zijn premie
“terug te verdienen.” Het blijkt al snel dat er verschil van mening is tussen “het ziekenhuis”en “het
ziekenfonds” over het verstrekkingenbeleid. (waar heb ik dat meer gehoord). De verstrekkingen zijn op
de vingers van één hand te tellen dus het moet naar mijn mening niet al te moeilijk zijn om de zaak op de
rails te krijgen.
De verstrekkingen per jaar per verzekerde:
één maal operatie,
één maal bevalling
drie maal opname inclusief medicatie
drie maal consult.
Alles wordt 75% vergoed, tezamen met een maximum van Cfca 280.000,00 (= € 430,00) per jaar.
Vrij eenvoudig te calculeren. Dat vindt trouwens Bernard Anchang ook.
Wat er gebeurt is het volgende. Er wordt gekeken naar de reden van opereren of opname. Bepaalde
aandoeningen worden niet vergoed. Diabetes en hoge bloeddruk bijvoorbeeld vallen niet onder de
regeling. Het blijkt dat verschillende afgewezen verzekerden zorgen voor negatieve reclame. Super
slecht dus. Ik weet het bestuur te overtuigen van het feit dat ze op een verkeerd spoor zitten. Men
gaat, op mijn voorstel, zelfs de afgewezenen alsnog schadeloos stellen. Hopelijk wordt de aangerichte
schade hierdoor iets gerepareerd. Vervolgens ben ik van mening dat door de delegates niet genoeg
reclame wordt gemaakt voor de BMHO. Sr Xaveria is het helemaal met mij eens. Wij spreken af dat
morgen tijdens de meeting voldoende aandacht besteed gaat worden aan deze zaken. Inmiddels is het
een uur of tien in de avond. Hoogste tijd voor het bed.

Dinsdag  24 november

In de morgen gaan we naar Iso, een gehucht ver weg in de bergen, waar Peter bezig is met het
realiseren van een schooltje voor zo’n tachtig kindertjes. De rit er heen is prachtig. Langs steile
hellingen en over niet meer als een voetpad gaat het met de 4wheel-drive richting Iso. Prachtige natuur
en het dorpje op een schitterend plekje met een formidabel uitzicht. Maar….dat was het dan ook wel.
De bevolking behoort echt tot de armste der armen. Reden voor Peter om extra zijn best te doen om
ook hier een klein beetje vooruitgang te brengen. Een leraar en een lerares geven les aan de kinderen.
De school is voor nood ondergebracht in de kerk. We gaan naar de plek waar het schooltje moet komen.
De fundering is gereed….nu de rest nog. Peter overlegt met de bouwers. Vóór de volgende regentijd,
eind april, moet het dak er op zitten. Ze gaan hun uiterste best doen. Deze keer gelukkig géén
toespraken. Alleen een horde kindertjes met heel guitige koppies.
Terug in Njinikom bezoeken wij een bijeenkomst van project Hope. Deze organisatie krijgt volgend jaar
de laatste bijdrage van € 6000,00 van in totaal €24.000,00. Zij hebben met de centjes gewoekerd. Een
schoolvoorbeeld van hoe het kan en overal zou moeten gebeuren. Er is nog hoop! Toen ik hen in 2007
voor het eerst ontmoette waren het echt een stelletje door aids aangedane armoedzaaiers (vergeef
mijn taalgebruik). Nu in het derde jaar is iedereen in staat om in zijn/haar eigen onderhoud te voorzien,
en ze zijn er met recht beretrots op. De een houdt kippen, de ander varkens. Er wordt suikerriet
aangeplant en op de markt verkocht. Alles met behulp van de financiële ondersteuning uit Holland.
Omdat volgend jaar de ondersteuning afloopt en er nog geen follow-up bekend is, is het misschien een
idee om dit project structureel te gaan ondersteunen.
Na de lunch is het dan eindelijk zo ver. De delegates zijn uitgenodigd om aanwezig te zijn bij de
ondertekening van het contract. Het overgrote deel van hen is aanwezig. Tekenend voor het belang van
de BMHO voor de hele regio is ook de aanwezigheid van de burgemeester van Belo en Njinikom. Ook
hier het bekende concept, toespraken, toespraken… Alleen ben ik nu zelf een van de redenaars. Ik
vertel de delegates dat zij van levensbelang zijn voor de BMHO. Zij moeten de vragen oplossen en de
meningsverschillen over brengen en tot een goed einde brengen. Maar vooral moet overal hetzelfde
verhaal worden verteld. Ik krijg de indruk dat ik iets compleet nieuws aan het vertellen ben. Gelukkig is
na mij de beurt aan sr Xaveria. Ik heb met haar afgesproken dat zij mijn verhaal waar nodig vertaalt in
het Kom en er van haar kant nog het nodige aan toevoegt. Nou, dat doet ze! Ze is een geboren redenaar
met charisma. Ze weet de aanwezigen te raken. Ik versta niets van wat ze zegt maar merk aan de
toehoorders dat het overkomt. Na afloop van de ceremonie vertellen ze mij dan ook dat het van nu af
aan anders gaat worden. Pak van m’n hart dus.
Dan volgt de ondertekening van het contract. Iedere ondertekenaar krijgt de luxe parkerpen cadeau
en voor alle delegates heb ik een “normale “pen. Iedereen blij want pennen staan heel hoog op ieders
verlanglijstje.
Dan gaat de hele stoet op weg naar het kantoor om de officiële plaatjes te schieten.
Peter heeft nog overleg met de apotheker over medicijnen die hij kan regelen en met sr Xaveria over
het waterprobleem van het hospitaal en nog 4 dorpen van waterproject Boyo Hill 3. Het avondeten
staat vandaag in het teken van afscheid nemen.
Morgen vertrekt de hele missie. De dokters naar Kribi om bij te komen van de ongeveer 130 operaties
aan 56 kinderen en Peter, Henk en ikzelf richting Holland. Er zijn een stuk of dertig mensen
uitgenodigd en er komen nog verschillende niet genodigden gedag zeggen. Best gezellig allemaal. Nadat
iedereen weg is zoeken we ons bed op.  

Woensdag 25 november

Om 7.00 uur vertrekt het orthopedisch team, zonder Henk de Weerd,, naar Kribi om een paar dagen bij
te komen van de lange dagen opereren. Het waren met name de veelal zeer gecompliceerde operaties
die veel van hen gevergd hebben. Het team is tevreden over de resultaten.
Om 8.30 vertrekken Henk, Peter en ikzelf richting Douala. We komen om ongeveer 16.00 uur aan en
gaan de koffers inchecken op de luchthaven, Dan kunnen we nog een paar uurtjes naar het Baptisten
hotel. Nog even wat babbelen met Jeltje Blaauw, eten en opfrissen (40 graden Celsius!). Om 22.00 uur
naar de luchthaven en om 00.30 opstijgen. Het is dan nog 32 graden . Wij blij dat we weer richting
Holland gaan.

Donderdag 26 november

Om 7.30 uur landen we na een rustige vlucht op Zaventem. We wachten op de koffers die overigens
supersnel van de band rollen. We gaan de auto ophalen in het Car Hotel en dan richting Holland waar we
net voorbij Gorinchem in een dikke file terecht komen. Fijn om weer thuis te zijn! Om 12.00 uur zijn we
in Renswoude. Peter is thuis en ik vertrek naar Gendt en Henk naar Brummen. Mission accomplished.

Tenslotte

We kunnen wel stellen dat het een geslaagde missie was ondanks het feit dat we slechts anderhalve
week in Kameroen waren. Dank zij de puike voorbereiding van Peter hebben we de hele agenda kunnen
afwerken.

Voor Holland Helpt Wereldwijd was het, jammer genoeg, de allerlaatste missie. De meerderheid van het
bestuur vindt het allemaal te veel worden en de verantwoording en de risico’s te groot. Erg jammer
want er is nog heel veel te “Doen in Kameroen”.

Het ziet er naar uit dat ik gedurende de drie jaar dat het project BMHO nog loopt verschillende keren
een bezoek aan Njinikom zal brengen. Ik hoop van ganser harte en ik vertrouw er op dat mijn collega’s
mij willen blijven steunen met het sociale werk wat ik daar, naast het BMHO project, samen met Peter
van Leerdam aan het doen ben. Je moet er geweest zijn om te begrijpen wat wij, rijke westerlingen,
voor deze arme bevolking kunnen betekenen.

Peter van Leerdam zal zo veel als mogelijk is het werk van Holland Helpt Wereldwijd voortzetten,
zoals:
transport van goederen per zee-container
plannen maken voor hospitaal, revalidatiecentra, healthcentra
drinkwaterprojecten
project Hope (dit in ieder geval!)
Assistentie door andere ANBI-goedgekeurde instellingen/stichtingen is reeds toegezegd.
Sponsoren en andere belanghebbenden krijgen hierover binnenkort bericht.



Gendt, December 2009