Reisverslag nov. 2011
Missie Kameroen, mei 2011
Deelnemers:
Peter van Leerdam. Bouw en waterprojecten.
Gerd Walravens. Ziekenfonds Boyo Mutual Health Organization.
Rob Vollmer Technicus: o.a.  apparatuur anesthesie; installatie OK apparatuur
Leo Brugman. Anesthesieassistent; instructie OK personeel
==========================================================================


Zaterdag 30 april

Deze keer wordt het een ander soort missie. We gaan met z’n tweeën, dus zonder de orthopeden en Ok-assistenten. Op maandag komen Rob en Leo ons vergezellen.

Zoals gewoonlijk ga ik weer vroeg op pad richting Renswoude. Daar vandaan om zes uur vertrek richting Brussel. Omdat we maar met z’n tweeën zijn gaan we voor de verandering maar eens met mijn auto. Peter heeft van sr Xaveria het verzoek gekregen om 125 kg dextro mee te brengen. Hij heeft het in zes kisten verpakt. Een heel gesjouw en € 900,00 extra aan “vrachtkosten”. Voor het overige verloopt de reis voorspoedig. Om vijf uur in de middag landen we op Douala Airport. Wij trekken nogal wat bekijks met onze bagage plus zes kisten extra. Het is dus voorspelbaar dat het mij weer 50 Eurootjes kost om de douane zoet te houden. Ik mag er niet aan denken wat er gaat gebeuren als ze “drugs” vinden. Na wat heen en weer gepraat kunnen we vertrekken. De chauffeur van het Baptisten hostel brengt ons veilig door donker Douala naar de kleine oase van de Baptisten. Hij gaat ook wat geld wisselen en pizza’s halen voor ons avondeten. We nemen nog een verfrissende duik in de swimmingpool en duiken ons bed in. Gelukkig is de kamer voorzien van airco! Het voelt allemaal weer als thuiskomen.
Zondag 1 mei

Het is zondag en óók nog dag van de arbeid maar toch gaan we naar Mutengene om te zien hoe het staat met het nieuwe revalidatiecentrum Associated Rehabilitation Centre for the Handicapped, kortweg ARCH genoemd. Met name hoe ver men is met het bad voor de hydrotherapie. Peter heeft van goede gevers een complete filterinstallatie inclusief UV lamp gekregen en ook nog een op maat gemaakte roestvrij stalen reling. Dat willen we op maandag en dinsdag installeren. Er moet nog wel iets aan het bad gebeuren maar daar hoeven wij niet op te wachten. We zoeken alvast alle pvc pijpen en onderdelen van de filter bij elkaar. We lunchen met sr Leonarda. Terug in Douala ontmoeten we twee Belgische verloskundigen in opleiding. Zij zijn vanuit Njinikom op weg naar huis en willen nog een paar dagen naar Kribi, naar de kust. Wij gaan inkopen doen en zij verzorgen ons avondeten. Zij besluiten om morgen mee te gaan naar Mutengene.

Maandag 2 mei
Vandaag wordt het echt werken geblazen maar eerst gaan we met enkele techneuten van de provincie op weg naar de bron waar het water voor de kliniek vandaan moet komen, het zou al lang klaar moeten zijn. Het blijkt dat de opvangtank, het catchment, niet op de juiste wijze is gebouwd. Het moet overnieuw. Jammer van het oponthoud en nog meer jammer van het verspilde geld. De Belgische jonge dames zijn met ons meegegaan om de nieuwe kliniek te zien en ook alle mooie planten die in die streek worden geteeld. In Mutengene gaan we de reling plaatsen. Het is niet vergelijkbaar met zo’n klusje in Nederland. Bij ons heb je alle gereedschap en materialen bij de hand maar hier is het van begin tot eind behelpen en improviseren. Uiteindelijk lukt het allemaal wel maar het kost wel de nodige zweetdruppeltjes. ’s Avonds halen we onze reisgenoten, Leo en Rob van het vliegveld. We praten nog wat en verzorgen de inwendige mens. Dan is het slapen. In de nacht valt er een geweldige hoeveelheid water uit de hemel, maar daar hebben wij geen last van. Het koelt er lekker van af.
Dinsdag 3 mei

We nemen afscheid van de Belgische dames, zij gaan nog een paar dagen relaxen aan het strand van Kribi en dan weer naar huis. Wij gaan, nu vergezeld van Leo en Rob, weer naar Mutengene om de klus af te maken maar daar hebben we buiten de waard gerekend. Door allerlei “omstandigheden” moeten we aan het eind van de middag vaststellen dat het niet is gelukt en wij spreken af met sr Leoanarda dat wij op de zaterdag als wij weer naar Holland vertrekken de klus af komen maken. Terug in Douala gaan we, na een heerlijke duik in de swimmingpool vroeg slapen want morgen wordt een lange dag reizen naar Njinikom.

Woensdag 4 mei

De reis verloopt voorspoedig. We kopen ananas en mango bij ons vaste  fruitstalletje en in Dschang stoppen we een half uurtje om te lunchen. Zonder verder oponthoud rijden we naar Njinikom waar we hartelijk worden ontvangen door het gebruikelijke “comité van ontvangst”. Het blijkt dat Bernard Anchang voor een seminar in Kenia verblijft maar hij komt begin volgende week weer terug. Sr Xaveria is ook van mening dat een goed overleg over hoe nu verder te gaan met BMHO zeer wenselijk is. Er is daarom ook al een afspraak gemaakt met mrs. Mildred Kongla Njamnsi. Het wordt allemaal wel een beetje krap dus, volgende week.
Donderdag 5 mei

Vandaag gaan we met Leo en Rob het ziekenhuis bekijken en kennis maken met de staf en de OK assistenten. Zij zijn meegekomen om anesthesieapparatuur te installeren en het OK personeel te instrueren over het veilige gebruik van deze voor hen nieuwe apparaten. Met de container zijn o.a. twee generatoren meegekomen. Een voor de OK van het ziekenhuis en één voor de Maria Goretti school. Ze staan al op hun plek maar moeten nog wel aangesloten worden. Mooie klus voor de nieuwe techneut van het ziekenhuis, Godwin. Het blijkt een pientere jonge man te zijn. Dat gaat wel goed komen dus. Op het ziekenhuisterrein wordt volop gebouwd. Een dormitory met slaapkamers voor de nonnetjes en een dokterswoning wordt verbouwd tot guesthouse. We gaan natuurlijk poolshoogte nemen over de vorderingen. In de namiddag gaan we naar de junction, de dorpskern, om een beetje te praten met de bevolking. Ik hoor veel positiefs over BMHO maar ook wel kritische opmerkingen. Ik kan er mijn voordeel mee doen bij de komende besprekingen. Sr Xaveria komt langs om over de arts in opleiding te praten, die wij eventueel gaan sponsoren. We bespreken het contract wat hem aangeboden gaat worden. Het beantwoordt aan onze wensen.
Studie serieus aanpakken (goede resultaten halen)
Verplichting tot tien jaar werk in Hospital St Martin de Porres
In de loop van die tien jaar de helft van het sponsorgeld terugbetalen.
Tijdens vakantie periodes werken in Njinikom om aan het ziekenhuis en de staf te wennen.
Het sponsorgeld wordt om twee redenen voor de helft teruggevraagd:
De  € 12.000 per jaar betreft volledige betaling van zijn kosten en het is niet meer als normaal dat hij, als hij gaat verdienen, een gedeelte daarvan terug betaalt.
Het geld , € 24.000 dus, gaat gebruikt worden om andere mensen, verpleegkundigen e.d., op te leiden.
Ik vind 10 jaar wel erg lang maar sr Xaveria wil het zo laten.
De jongeman is in Nigeria dus het contract wordt aan hem gemaild met de mededeling dat vóór het weekend antwoord verwacht wordt.

Vrijdag 6 mei.

Leo en Rob gaan naar het ziekenhuis, het werk doen waarvoor zij zijn gekomen en Peter en ik gaan een gedeelte van zijn waterproject bezoeken. We gaan nog eens kijken bij de bouwprojecten en mijn privékist wordt gebracht. Heb ik weer iets om uit te delen. We gaan weer een biertje kopen in het dorp en ook nu weer komen we van alles en nog wat te weten over wat er leeft onder de mensen van Njinikom. Ik waag mij voor de eerste keer in m’n leven achter op een benskin (motorfiets) om mij thuis te laten brengen. Valt wel mee en is bij lange na niet zo vermoeiend als lopen. Daarbij komt nog dat het werkelijk geen drol kost.

Zaterdag 7 mei

We gaan eens kijken hoe ver men is met de generator en verder staat een bezoek aan het laatste gedeelte van het waterproject “Boyo Hill” op het program.  Leo en Rob zijn ook van de partij. Dit gaat zo ongeveer de hele dag in beslag nemen want wij gaan echt iedere plek, waar sinds afgelopen november gewerkt is, inspecteren. Om het laatste deel van de subsidie van Aqua 4All in de wacht te slepen moest het gehele project eind februari gereed zijn. Het is nu begin mei, maar er zijn nog steeds enkele dingen die nog gedaan moeten worden. (this is Africa man). Er moeten o.a nog zeven van de negentien tappunten aangelegd worden. Alles is klaar behalve het kraantje. Valt eigenlijk wel mee en Peter gaat de mensen van Aqua4all wel vertellen dat het af is. In de middag gaan we kijken en luisteren naar de repetitie van het kerkkoortje. Het is bij ons om de hoek en zo weten we ongeveer wat ons morgen te wachten staat. We praten nog wat na met de aannemer van het waterwerk en de voorzitter van het comité.  ’s Avonds komt Theresia Njong met dochter Lidwin en zoon Derick langs om te bedanken voor de ondersteuning van haar zes kinderen. Lidwin is inmiddels afgestudeerd leraar Engels en heeft een baantje. Nu de andere vijf nog!

Zondag 8 mei

Eerst gaan we naar de kerk. Valt mee deze keer, met twee uurtjes staan we weer buiten. Na de lunch worden we verwacht bij het watercomité. We worden verwelkomd met zang en dans, het aloude ritueel. Daarna de nodige toespraken en we krijgen een drankje aangeboden. We gaan met z’n allen op de foto en bij het afscheid wordt ons verzekerd dat het “echte”feest pas wordt gevierd als we terug komen in november. Het werk is immers nog niet helemaal afgerond. Peter is dus klaar met zijn water voor Boyo Hill en heeft weer tijd voor iets anders. In veel huisjes, maar ook in de Maria Goretti school en het ziekenhuis wordt het eten gekookt op houtvuurtjes en wel binnen in huis. Resultaat is een enorme rook die ogen en ademhalingsorganen aantast. Onbegrijpelijk dat zoiets zelfs op het ziekenhuisterrein nog voorkomt. Er ligt dus weer een schone taak te wachten. We beginnen bij de moeder van onze vaste chauffeur, Emanuel. Bij het huisje aangekomen treffen we moeder, 59 jaar, aan. Zij is ziek en moet morgen naar het ziekenhuis voor consult, ze heeft een aanval van malaria. Binnen druipt de teer, bij wijze van spreken, van het plafond. Peter heeft al snel een plannetje klaar. Het vuur verhuizen vanuit het midden van de één kamer woning naar een hoek achterin. Een betonnen plateau maken voor het vuur, dan hoeft moeders niet meer zo te bukken, en een schoorsteen aan de buitenkant van het huis. Van een en ander wordt een schets gemaakt en Emanuel verzekert ons dat hij het kan fiksen. Wij zijn erg benieuwd naar het resultaat en hoe het wordt ontvangen door de buren en de rest van het dorp. We zullen wel zien.
Sr. Xaveria heeft bericht terug gekregen van de student medicijnen. Het bevalt haar helemaal niet. De houding van de jonge man staat haar niet aan en zij besluit ter plekke dat het idee in zijn geheel wordt afgeblazen. Zij gaat op zoek naar een andere kandidaat.

Maandag 9 mei

Father Cosmas komt ons om acht uur ophalen. We brengen een bezoek aan de nonnetjes in Bambui. Kijken hoe het is met de ziekenboeg. Het blijkt op een haartje na klaar en ziet er, zeker naar Kameroense begrippen, geweldig netjes uit. De laatst overgebleven blanke non, zuster Raymunda uit Huissen, is na een jaartje revalideren in Nijmegen weer terug op haar stekkie en geheel en al gelukkig. Is wel te begrijpen na meer als vijftig jaar in Bambui te hebben vertoefd. Vervolgens gaan we naar Ndop, de nieuwe standplaats van father Cosmas. Hij laat ons zijn pastorie zien en vertelt dat hij onlangs weer slachtoffer van een overval was. Inmiddels de derde keer dat hij zoiets meemaakte. In Ndop is overigens op geringe schaal wat industrie op gebied van rijst verpakking en zo. Je kunt aan de huizen en de hele omgeving duidelijk zien dat het welvarender is dan in Njinikom waar de werkloosheid nog steeds rond de 85 % ligt. Na de lunch, overigens uitstekend verzorgd door de nonnetjes van een nabijgelegen retraite centrum, gaan we op weg naar Bamenda om de nieuwbouw van een centrum voor geestelijk gehandicapte kinderen te bezoeken. Het project wordt van uit Dordrecht gesteund en Peter is de plannenmaker. Er is goed gewerkt en het eerste kwart van de gebouwen is in gebruik. We worden naar Njinikom gebracht door Wilson, de Kameroense projectleider. Het busje lijkt uit de verte prima maar ik ben zelden zo door mekaar geschud als tijdens deze rit van Bamenda naar Njinikom en dan duurt het lang hoor. Thuis gekomen eerst lekker gedoucht en daarna maar een whiskietje genomen tegen de schrik. Het avondeten bestaat weer uit rijst met “nog iets”dus Rob trekt het schort van Falicitas, onze huishoudster, aan en pimpt ons eten een beetje op. Het is uiteindelijk goed te genieten.’s Avonds komt Rosaline op bezoek met dochter Tessa. Ik heb van een goede vriend € 100 gekregen om het schoolgeld te betalen. Al weer een gelukkige moeder en dito dochter.

Dinsdag 10 mei

We bezoeken de school die onze 25 computers gekregen heeft. Georgian City Acadamy in Wombong Down. Er wacht ons een onthaal of we Onze Lieve Heer in eigen persoon zijn. Er is een nieuwe headmaster die ons zijn school laat zien. Wij kennen het al want de vorige, mr Chah Linus, heeft ons al eens een rondleiding gegeven naar aanleiding van een berg gereedschap en een tekenbord wat wij in een van de vorige containers hebben gestopt. Alleen het computerlokaal is nieuw. De computers zijn nog niet allemaal functioneel maar dat wordt op korte termijn gerealiseerd, zo wordt ons verzekerd. Ik wordt op traditionele wijze aangekleed, er volgen de nodige toespraken en dan moet er weer iets worden gedronken en gegeten. Wij houden het zo kort mogelijk zonder onbeleefd te worden want er staat voor vandaag nog meer op het program. Vervolgens gaan we met mr Linus naar zijn comunity  waar hij ons zijn nieuwe werk laat zien. Hij start in september een soort van avondschool voor jonge mensen die, meestal door geldgebrek, hun school niet hebben afgemaakt. Hij geeft ze zo de kans om zich op adequate wijze voor te bereiden op de arbeidsmarkt. Een zeer goed initiatief. Maar…..het is een particulier project en dan is het grootste gebrek wederom geldgebrek. Ik moet maar eens proberen of er een paar computers in de volgende container passen.
Ik heb een oriënterend gesprek met Bernard want morgen gaan we op bezoek bij mrs Mildred om over de toekomst van BMHO te praten. Het verloopt goed en wat ik te horen krijg stemt mij hoopvol. Leo heeft een zwak voor onze nightwatch, een arme drommel met zes kindertjes. Zij zijn nog geen lid van BMHO maar daar gaat verandering in komen. Leo betaalt de premie en Peter sponsort de centen die nodig zijn om foto’s te laten maken. Ik ga met hem mee naar het “kantoor”en in no time is hij en z’n familie ingeschreven.

Woensdag 11 mei

Het gebeurt zelden maar vandaag gaan Peter en ik ieder onze eigen weg. Hij gaat met Leo en Rob op audiëntie bij aartsbisschop Cornelius om de plannen voor zijn ziekenhuis te bespreken en ik ga met Bernard en sr Xaveria op bezoek bij NWPSFH. Na afloop van onze meeting zoeken we Peter cs op bij de bisschop waar we de lunch zullen gebruiken. Het wordt een zeer goed gesprek met voor mij een zeer verrassende uitkomst. Hieronder volgen de punten van het gesprek.

Mrs Mildred Kongla Njamnsi is, in dienst van “North West Provincial Special Fund for Health (NWPSFH), technical adviser voor de Mutual Health Organizations in Noord West Kameroen. De stichting werkt nauw samen met “Germanische Internationale Zusammenarbeit” (GIZ), een Duitse organisatie die wereldwijd gezondheidszorg toegankelijk wil maken voor de allerarmsten en de plannen voor ziektekosten verzekering naar Kameroen heeft gebracht. Er zijn 13 MHO’s , min of meer ingesteld door de regering. De dekkingsgraad is slechts ± 2%. Niet iets om over naar huis te schrijven dus. Naar aanleiding van het bezoek van Merel Martens en haar medewerkster, beide in dienst van het Koninklijk Instituut voor de Tropen (KIT), is het plan opgevat om een pilot programma op te zetten voor de drie beste MHO’s. De werkgebieden grenzen aan elkaar en onze Boyo Mutual Health Organization (BMHO) steekt met kop en schouders uit boven de rest, dekkingsgraad ± 8%. Dat neemt niet weg dat BMHO evenals de andere twee een niet onaanzienlijke schuld heeft bij de diverse zorgverleners.
De plannen van NWPSFH:
De drie organisaties volgen en adviseren, gebruik makend van het M&E programma van het KIT
Een uniform zorgtarief- en premiestelsel invoeren.
Er worden twee verzekeringspakketten aangeboden. Ik heb gewaarschuwd voor de gevaren. Men gaat eerst de zorgconsumptie analyseren voordat men de pakketten gaat samenstellen.
Een accountant aanstellen die de administraties op orde brengt, gebruik makend van één softwarepakket.
Een controller aanstellen, de taak spreekt voor zich.
Een full time Adviserend Geneeskundige aanstellen die o.a. de nota’s controleert.
Voor elke MHO afzonderlijk een animator aanstellen die tot taak heeft om de delegates (zeg maar ziekenfondsboden) te scholen, begeleiden en stimuleren. Voor BMHO wordt dat Bernard Anchang, naar mijn idee een perfecte keus.
De schulden tot en met 2010 worden kosteloos overgenomen door NWPSFH/GIZ.
Alle personen staan op de loonlijst van NWPSFH/GIZ.
Voor BMHO nog het volgende:
Tijdens de missie van november 2010 is, op mijn voorstel, besloten om hoge bloeddruk en diabetes op te nemen in het verstrekkingenpakket. Dit heeft een ongekend positief effect gehad op de bekendheid van en tevredenheid over de organisatie en zodoende logischerwijs op het aantal leden.  Om die schulden buiten de officiële schuldenlast van BMHO te houden is, met instemming van NWPSFH, een soort schaduwbestand van de betreffende verstrekkingen bijgehouden. Die schuld zou betaald moeten worden uit onze subsidie. Tijdens voorgaande vergaderingen heb ik al aangegeven dat drie jaar subsidiering van de premie waarschijnlijk niet voldoende zou zijn om BMHO op adequate wijze op weg te helpen. Bovengenoemde constructie van uitbreiding van het verstrekkingenpakket is volgens mij een prima middel om het ledental verder uit te breiden. Dat ledental moet toch de motor worden van deze nog jonge organisatie. Mijn vertrouwen in de toekomst van BMHO groeit met de minuut. Onder leiding van Bernard met sr Xaveria als X-factor moet het goed komen!
Om ongeveer twaalf uur voegen wij ons weer bij Peter en de zijnen. We kijken wat rond op de bouwlocatie en lunchen vervolgens onder het genot van een heerlijk wijntje. Leo en Rob willen nog wat souvenirtjes voor het thuisfront kopen, dus brengen we een bezoek aan de ArtShop. We doen nog boodschappen in de supermarkt en gaan weer naar Njinikom. Borreltje, avondeten en nog een borreltje en dan naar bed.

Donderdag 12 mei
Het schooltje in Iso moet nog worden bezocht. Het lijkt er op dat het nog niet helemaal af is en Peter wil gaan kijken hoe het er bij staat. We gaan met Emanuel, de beste driver van het hospitaal. We nemen de 4wheel drive toyota. Het is weer een uurtje heen en hetzelfde terug over bijna onbegaanbaar pad. Maar wel mooie natuur en prachtige vergezichten. In Iso aangekomen blijkt het schooltje op een haar na klaar (waar heb ik dat meer gehoord). Het is goed dat Peter nog eens vertelt dat zij het nu echt zelf verder moeten oplossen. Het zal wel goed komen. De rest van de dag gaan we nog eens bij de verschillende projecten op het terrein van het ziekenhuis kijken, het convent, het guesthouse en de generatoren. Er wordt nog een afscheidparty gegeven in de hall van het ziekenhuis waar we weer de gebruikelijke cadeautjes in ontvangst nemen en de nodige toespraken horen. ’s Avonds worden de koffers gepakt want morgen gaat het weer richting Douala en dan naar huis. Prima vooruitzicht!
Vrijdag  13 mei
Zo ongeveer hetzelfde als 4 mei maar dan in omgekeerde richting. Met andere woorden, niet veel over te vertellen. In Douala krijgen we weer dezelfde kamer. Dat is wel fijn want er staat een koelkast en dat geldt niet voor alle kamers. We gaan “uit eten”in het nabijgelegen restaurant Neptune. Niet slecht, maar de prijzen gaan langzaam richting Europees.
Zaterdag 14 mei
Voordat we naar huis gaan, komende nacht, moet er nog een klusje worden geklaard in Mutengene. De driver van ARCH komt ons om acht uur ophalen. Gelukkig zijn Leo en Rob ook van de partij. Het wordt weer een ruime halve dag zweten geblazen maar als we vertrekken is de reling geplaatst en de filter gevuld met speciaal zand. Het wachten is alleen nog op het water maar daar kunnen wij op dit moment niet voor zorgen. De eerste bewoners zijn al aangekomen maar het wachten blijft toch op voldoende water. Het is daarom te hopen dat het catchment snel vernieuwd gaat worden en de rest van de leidingen gelegd. We nemen afscheid van sr Leonarda die mij nog twee projecten toevertrouwt. Een gaat over aanpassingen ten behoeve van gehandicapten die thuis verblijven en een tweede voor het oprichten van een farm met kippen en varkens waar gehandicapte mensen kunnen leren hoe het werkt en zodoende in eigen onderhoud kunnen voorzien. Positieve bijkomstigheid is dat er inkomsten voor ARCH worden gegenereerd. Om vier uur gaan we naar het vliegveld om onze bagage in te checken. Op de terugweg zijn we bij de “boulangerie” wat gaan inkopen. We verzorgen zelf ons avondeten en drinken nog een biertje. Wachten duurt lang! Om tien uur gaan we richting vliegveld. We zeggen dag tegen Rob en Leo, zij blijven nog een paar dagen. Het vliegtuig komt ruim een half uur te laat, het vertrek wordt dus ook uitgesteld….zoals gezegd, wachten duurt lang. Om één uur is het dan zo ver. We gaan weer naar huis.
Zover mijn verslag van deze missie. Alles bij elkaar genomen ben ik een zeer tevreden mens. Het lijkt echt de goede kant uit te gaan met onze BMHO. Tenslotte breng ik de hartelijke groeten van sr Xaveria en Bernard Anchang, de drijvende krachten achter ons project.

Gendt, juni 2011             
Gerd Walravens
Back
Next
Back
Next
150 kg dextro....drugs??
Back
Next
Back
Next
Back
Next
                 KLIK
                 KLIK
               KLIK
               KLIK
Back
Next
Back
Next