Reisverslag nov. 2013
Back
Next
Back
Next
Back
Next
Back
Next
Back
Next
Back
Next
Maandag:
Wij zouden uitslapen. Uiteindelijk was iedereen toch om 7.00 uur op en was ik, normaal de eerste, nu de laatste om 7.30. 8.00 uur ontbeten en 8.45 naar het ziekenhuis. Eerst verhaaltjes geschreven in het gastenboek voor de nieuwkomers, Linda, Sandra en Ed. Daarna hebben wij de zaaltjes bezocht waar de patiëntjes lagen die door het orthopedisch team geopereerd waren.  Er liep daar ook een man met een been met een stomp waarbij boven de stomp nog een soort stukje onderbeen uitgroeide met een voetje er aan. De voet aan zijn andere been was ook helemaal vergroeid. De orthopedische missie had t/m zondag 44 operaties verricht, dus nog 36 te gaan. Daarna naar de heer MacDonald van Project Hope (HIV kliniek), de gebouwen staan ook op het ziekenhuisterrein, om afspraken te maken over de door ons gesponsorde mosquito netten. Sinds kort had Project Hope een nieuw banknummer. Men kon nu het door ons overgemaakte geld niet terugvinden. Ed zal thuis nakijken naar welk banknr. het geld was overgemaakt. De netten waren in ieder geval voor de ziekenfondsverzekerden die drie jaar lang netjes hun premie hadden betaald. Daarna naar techneut Wim van het orthopedisch team om Sandra hun guesthouse te laten zien en hun prachtige uitzicht op de vallei van Mbueni. Hier een bakje koffie gedronken. Vervolgens naar het weeshuis op het ziekenhuisterrein. Hier verbleven momenteel 17 weesjes. Daarna terug naar het kantoor van het ziekenfonds BMHO, ook op het ziekenhuisterrein, om afscheid te nemen van Betilla. Hier waren toevallig ook Aloysius, de voorzitter, en Bernard Anchang aanwezig. Ook van hen afscheid genomen en vervolgens om 11.30 terug naar ons guesthouse en een biertje gepakt. Voordat wij gingen lunchen, kwam Joshua nog afscheid nemen en kwam Bernard, de agriculturaal, nog even langs. Om 13.00 gingen wij lunchen. Na de lunch naar de Art shop van Terence. Daarvoor nog even langs de loco-burgemeester van Njinikom om over de wateropslagtank te praten. Deze was echter niet aanwezig. Daarna in het plaatselijke restaurant nog een biertje gedronken en daarna naar huis.  Om 16.00 uur weer thuis. Daar kregen wij bezoek van de zusters Relindus en “Gladiola”. Door Geert zo genoemd omdat ze gek is op gladiolen. Geert neemt de volgende keer dan ook een zakje gladiolenbollen voor haar mee. Zuster Relindus was de enige blanke zuster die wij daar gezien hebben. Zij is 76 jaar en komt uit Zuid Tirol in de Dolemieten. Zij was de vroegere matron van het ziekenhuis. Zij is nu plaatsvervanger van zuster Xaveria en hoofd van het convent.  Na dit bezoek hebben wij de potjes honing die Sandra gekregen had bij haar bezoek aan father Cosmas verdeeld over de lege whiskyflesjes. Er kwamen precies vijf flesjes uit. Daarna om 19.00 gedineerd. Gebakken kip met aardappelen en rode saus met sperziebonen en wortels. ’s Avonds Godfrey met zijn zonen Innocent, van de computerschool en Luis, de timmerman, op bezoek samen met Jacob. Nu was gebleken dat Jacob het geld niet nodig had voor nog twee jaar opleiding, maar om zijn timmermansdiploma te kunnen behalen. Godfrey wilde hiervoor eigenlijk niet de verantwoording nemen en vroeg Jacob zijn vader en moeder op te halen. Ondertussen had Innocent ook een probleem. Hij had in het ziekenhuis gelegen en had 3 maanden geen les kunnen geven. Hierdoor had hij een huurachterstand van zijn klaslokaal opgelopen van 3 maanden 45.000 Cfr./€ 70. Of wij dat niet voor hem konden betalen. Intussen was Jacob teruggekomen met zijn oom.  Misschien vertrouwde hij zijn vader en moeder niet? Godfrey kende zijn oom en hij vertrouwde hem wel. Hij gaf hem de € 100 voor het kunnen afsluiten van Jacobs opleiding. Zijn oom zou er voor zorgen dat Jacob’s leermeester het geld kreeg. Toen Jacob en zijn zoon vertrokken waren vroeg Luis nog naar de 24.000 Cfr./€ 36 voor de leerling die enige dagen geleden om geld was komen vragen. Na enig overleg tussen Geert en Ed. werd besloten zowel het geld voor Innocent als het geld voor de leerling van Luis aan Godfrey te geven. Daarna had Luis nog een verzoek voor één van zijn leerlingen die geen geld had om zijn timmeropleiding te bekostigen. Hiervoor vroeg hij 150.00 Cfr./€ 225. Hiervoor moest hij maar een sponsorverzoek indienen bij Stichting De Ziekenfondsbode en zouden Geert en Ed kijken wat ze voor hem konden doen. Daarna nog wat gedronken met de Godfrey’s en heel veel bedankjes van hen ontvangen. Intussen kwam ook Parra, de fotograaf nog even binnenlopen om afscheid te nemen en heeft ook wat meegedronken. Toen iedereen weg was nog een afzakkertje genomen en toen naar bed.
Dinsdag;
Weer normale tijd op en om 7.00 uur ontbijt met de laatste stukjes meegenomen kaas en worst. Toen inpakken om naar Mbetta te gaan, de geboorteplaats van aartsbisschop Cornelius en voor een paar jaar de werkplek van sister Xaveria. Van daaruit zouden wij donderdag rechtstreeks teruggaan naar Douala. Parra kwam nog even langs voor een laatste afscheid. Jacob kwam nog langs om, als dank voor onze hulp, een staaf sugercane, suikerriet, te brengen. Daarna afscheid genomen van Jane, onze huishoudster, en om 9.30, met twee 4wheel drives, samen met sister Pascal, vertrokken naar Mbetta. In Mbouda inkopen gedaan voor de lunch. Om 12.30 geluncht in Dschang. Daarna verder richting Mbetta over een soort safari-rally weg de jungle in. Mbetta ligt namelijk in een dal midden in de jungle. Maar hiervoor moet je eerst een berg op en er daarna weer af. De eerste kilometers gingen goed, maar de weg werd steeds slechter. De dagen daarvoor had het nog een paar keer flink geregend. Uiteindelijk liep de eerste 4wheel drive vast in de modder. Met pikhouwelen en scheppen probeerden de chauffeurs de auto weer los te krijgen, maar dit lukte niet. Vervolgens zijn wij uitgetapt en vast glibberend en glijdend gaan lopen in de veronderstelling dat de auto’s wel weer zouden komen. Het was inmiddels 15.00. onderweg kwamen wij een auto tegen die ook vastgelopen was in de modder en volgeladen was met bananen. De bananen waren er inmiddels uitgegooid in de berm om hem wat lichter te maken en men was aan de achterkant (achterwielaandrijving) bezig met scheppen en houwelen om de auto uit te graven en weg te komen. Door het kijken verloor Linda even de concentratie en stapte verkeerd zodat ze met beide voeten tot over haar enkels en schoenen in de modder weg zakte. Na ruim een uur lopen kwamen wij bij een compound waar wij wat konden rusten en wachten op de auto’s. Van de bewoners kregen we bananen aangeboden die er wel in gingen. Na enige tijd kwam zuster Pascal binnen gelopen en hoorden wij dat beide vierwieldrives kapot waren. Wat nu. Het was inmiddels 16.30. Terug lopen was geen optie, over anderhalf uur was het donker. Verder lopen, nog 10 a 11 km. was eigenlijk ook geen optie, want dat was in deze omstandigheden zo’n 5 a 6 uur lopen. Uiteindelijk werd besloten een stuk, zo’n 4 km. Achter op de taximotor te doen en dan de laatste 3 km omhoog en 3 km omlaag te lopen. Achter op enkele motoren glibberend en hotse botsend de 4 km afgelegd en daarna weer lopen over de bagger de berg op. Volgens sister Pascal was het nu nog maar +/- 2 uur lopen. Inmiddels was het 17.30. Terwijl wij liepen werd het steeds donkerder en wij hadden geen zaklampen. Peter was inmiddels al een keer gevallen en Geert werd steeds vermoeider en natter van het zweet. Wij hadden ook geen water bij ons. Inmiddels was het donker geworden en het werd steeds moeilijker om het pad te vinden en te volgen zonder in de modder weg te zakken, over bagger, stenen en rotsen. Na ongeveer 2 uur lopen kwam er een jongetje achter ons aanlopen die van zuster Pascal een klein zaklampje had gekregen wat hij naar ons toe moest brengen. Hij liep verder door naar Mbetta en was in een mum van tijd uit het zicht verdwenen. Wij uiteindelijk, in ganzenpas elkaars hand vasthoudend, met een klein lichtje voorop glibberend en glijdend verder in het stikken donker met alleen heel veel nachtgeluiden uit de jungle om je heen. Uiteindelijk, over de top, kwamen er mensen uit Mbetta ons tegemoet met zaklampen die gewaarschuwd waren door het jongetje wat ons het kleine lampje had gegeven. Sr Pascal had ons inmiddels ook ingehaald. De mensen uit het dorp hadden een fles water bij zich, waarvan Geert, die inmiddels drijf nat van het zweet en half dood was, gretig gebruik maakte, een halve fles. De afdaling leek wel een droge rivierbedding met allemaal stenen en keien waarop het steeds moeilijker lopen was. Uiteindelijk kwamen wij om 21.45 op het terrein van het health center, onze eindbestemming in Mbetta, aan. Geert moest met twee man de trappen naar ons verblijf op geholpen worden. Boven aan de trap ging hij door de knieën en kuste de grond. Toen hij echter op wilde staan, schoot de kramp in zijn kuiten. Hij was helemaal kapot. Bij aankomst bleek er geen stroom te zijn. Het aggregaat wat het dorp van stroom voorzag was kapot. Ons verblijf werd met bushlamps (olielampen) verlicht en op het nachtkastje in de slaapkamers brandde een kaars. Op de tafel stond nog een heel diner klaar. Na wat gedronken te hebben, Geert heel veel water en wat extra energie uit ovomaltine, een soort chocolademelk, en heel veel suiker en water met extra vitaminen die Sandra bij zich had, toch nog wat van het diner gegeten. Geert kon nog geen hap door zijn keel krijgen en is, na een koude douche, er was geen warm water, wel een emmer met warm water die in de douche stond, naar bed gegaan. Daarna nog even gezeten en toen allemaal doodmoe naar bed gegaan. Wij hadden echter geen bagage dus wij zijn zo ons bed ingedoken. Even later kregen Sandra en Linda nog een nachtjapon van sister Pascal. ’s Nacht begon het ook weer keihard te regenen en wij vroegen ons af hoe wij weer terug moesten komen richting Douala. Misschien weer lopend, maar dan overdag?
Woensdag:
De volgende morgen waren wij weer vroeg op en gingen wij als eerste kijken hoe het met Geert was. Hij was weer redelijk bijgekomen, maar vertelde dat hij ’s nachts om drie uur een auto het terrein op had horen komen. Wij dachten dat hij dat gedroomd had, maar toen wij naar buiten keken stond daar inderdaad de 4wheel drive van Mbetta, die de vorige dag kapot achtergebleven was, op het terrein met onze bagage. Het bleek dat van beide auto’ s de voorwielaandrijving kapot was gegaan. De auto van Mbetta was teruggegaan en, bij het licht van een solarlamp die Peter de vorige dag aan zuster Pascal had gegeven en die in de auto was blijven liggen, was de boel gerepareerd. Daarna was de bagage van beide auto’s overgeladen in deze auto en was, Ebenezer, de chauffeur, ’s nacht nog weer terug gereden naar Mbetta waar hij in de stromende regen om drie uur was aangekomen. Ebenezer bleek de beste chauffeur van Mbetta te zijn. Emmanuel, de chauffeur die de wagen uit Njinikom reed, was ’s nachts in Santchou, het dorp waar de weg naar Mbetta begon, bij een bezinepomp in zijn auto blijven slapen. Iedereen voelde zich weer redelijk opgeknapt en na ons ontbijt waar wij o.a. een pan vol, dachten wij, gebakken banaan kregen. In het deeg bleek echter geen banaan te zitten, maar groente. Men vond het wel lekker. Ook Geert had weer een beetje trek hoewel hij ook last van zijn buik had. Waarschijnlijk van het water wat hij de vorige nacht onderweg gedronken had. Na het ontbijt kregen wij een rondleiding door het health center, waar voornamelijk bevallingen plaatsvonden. De zwangere vrouwen kwamen als ze 38 weken zwanger waren en bleven dan tot ze gingen bevallen. Er was een vrouw bij die afgelopen nacht was bevallen toen wij aankwamen. Ze had zo lang mogelijk gewacht, want ze had graag gehad dat wij er bij waren geweest. Door onze late aankomst was dit echter niet gelukt. Er lag ook een baby die na 28 weken was geboren en toen 1400 gram woog. Trots werd verteld dat hij inmiddels 2800 gram woog, en op de vraag of de vrouw hem inmiddels zelf voedde werd hij spontaan aan de borst gelegd. Er lag ook een heel kleintje aan allerlei slangen en infusen en dik ingepakt. In één van de vertrekken stond een weegschaal. Geert ging er even op staan en hij bleek, door de tocht van gisteren, ongeveer 4 kilo afgevallen te zijn. Vol trots zei hij, ik kan sinds lange tijd mijn schoenen weer zien. Hij verwoorde de tocht van gisteren als volgt: “Through Hell to Paradise”. Nadat wij alles bekeken hadden en terug waren in ons guesthouse kregen wij bezoek van de chiefs van de compounds. Met hen kwam natuurlijk ook weer onze tocht van gisterenavond ter sprake. Over de zeer slechte staat van de enige weg die naar Mbetta leidde. Dit was ook voor de plaatselijke bevolking een groot probleem, In principe is Mbetta een rijke plaats, want er wordt cacao, papaja, sinaasappels, grape fruits en heel veel koffie verbouwd. Ook wordt er palmolie geoogst. Het probleem is echter dat het, door de zeer slechte weg, niet naar de markt gebracht kan worden. In principe wordt bijna alles lopend en op het hoofd of de rug dragend gedaan. Zakken van 50 kilo gaan zo mee op de rug de berg over. Wij hebben de weg gelopen en weten hoe ontzettend zwaar het al is als je alleen maar hoeft te lopen, laat staan met een zak van 50 kilo op je rug. Ernstig zieken of gewonden die niet in het Health Centre geholpen kunnen worden, worden op een draagbaar door vier man de berg over gebracht. Dit alles bracht Geert en Ed op de gedachte dat De Ziekenfondsbode hier iets aan moest doen. Het verbeteren van deze weg zou een zegen zijn voor de 20.000 mensen die toch van deze weg afhankelijk zijn. Geert heeft de chiefs gevraagd een sponsorverzoek op te stellen inclusief een kostenplaatje exclusief de inbreng van de eigen bevolking en dit naar hem op te sturen, Dan zouden wij ons, in de eerstkomende vergadering, hard maken om dit gehonoreerd te krijgen. Men was zeer verheugd over ons voorstel. Nadat de chiefs, te herkennen aan het petje wat ze droegen en hun traditionele kleding, waren vertrokken snel wat gegeten want om 13.00 uur kregen wij een officieel welkom van de bevolking van Mbetta. Dit zou eerst gisteren gebeurd zijn, maar door de gebeurtenissen van gisteren was dat niet door gegaan. Iedereen begon nu toch weer de vermoeidheid van de inspanning van gisteren te voelen. Het welkom was  overweldigend met toespraken en zang en dans van alle leeftijdscategorieën. Daarna werden wij nog getrakteerd op diverse volksdansen muzikaal ondersteund door o.a. de inheemse tamtam. Dansen met o.a. verklede boze geesten en bosgeesten die uit de jungle kwamen op lange stelten. Aan de laatste dansen hebben wij zelf ook mee gedaan. Het was één groot feest. Daarna even rust om, om 17.00 uur naar de H. Mis te gaan, die speciaal voor ons bezoek en ook voor een veilige terugkeer gehouden werd. Daarna een uitgebreide fotosessie op de trappen van de kerk. Daarna even rust en dineren, waarbij wij o.a. patat en kip kregen. Iedereen begon nu toch weer echt moe te worden, maar om 19.00 uur was er nog een officieel welkom door alleen het personeel van het Health Centre. Er was nog geprobeerd om voor  licht het aggregaat op te starten, maar dit lukte niet en daarom maar weer gebruik gemaakt van de bushlamps. Ook dit was weer een zeer hartelijk welkom met toespraken en zang en hier werd de traditionele kleding uitgereikt waarvoor de kleermaker vorige week in Njinikom de maat had opgenomen. Voor de heren een lang overhemd en voor de dames een jurk. Dit samenzijn eindigde uiteindelijk in zang en samen dansen. Om 20.15 weer naar het guesthouse. Om 20.30 had Ed het helemaal gehad en ging, op aangeven van sister Pascal, met hoofdpijn naar bed. De anderen bleven nog even zitten om wat te drinken.
Donderdag:
Om 6.00 uur op, ontbeten waarbij nu geen pan met groentebananen, maar een pan met pannenkoeken gevuld met sardines klaar stond. Ook deze vond men erg lekker. Om 7.30 vertrokken wij weer richting Douala met de 4wheel drive die inmiddels weer netjes gewassen was. Voorin drie mensen, waar er normaal twee zitten en achterin 4 mensen, waarbij de twee zwaarsten. Dit om zo klem mogelijk te zitten zodat je de minste last zou hebben van het hotse botsen over de keien de berg op. Tevens nog twee man achterop de auto om te helpen als wij weer vast zouden komen te zitten in de modder en ook weer wat scheppen en pikhouwelen mee.. Ondanks het vroege uur werden wij door veel mensen uitgeleide en werd er, voordat wij vertrokken, gebeden voor een behouden terugtocht. De berg op over de keien gingen wij alle kanten op, maar over de berg heen in de rode leemgrond zijn wij weer twee keer vastgelopen in de modder. Ook toen zijn wij weer de auto uit geweest om een stuk te lopen. De tweede keer stapte Sandra echter een keer verkeerd in een diep wielspoor waardoor ze met een been tot bijna aan haar knie wegzakte in de modder. Wij hebben haar er met twee man uit moeten trekken. Die tweede keer zaten de schoenen van iedereen weer aardig onder de modder en zo mochten wij van Ebenezer niet zijn auto in. Wij moesten maar een stuk doorlopen en in een riviertje eerst alles schoon maken. Uiteindelijk waren wij om 10.30 weer in Santchou. Bij een tentje buiten wat gedronken en gewacht tot de auto weer schoongemaakt was. Zuster Pascal had de pannenkoeken die van ’s morgens over waren meegenomen en nog wat gebraden kip. Na een uurtje zitten kregen wij wel trek en hebben dit als lunch opgegeten. Het bleef maar duren, dus in een tentje aan de overkant nog wat fris en bier gehaald om te drinken. Ebenezer moest nog wat boodschappen doen en inmiddels was Emmanuel ook aangekomen. Uiteindelijk zijn wij om 13.30 weer richting Douala gegaan, waar wij om 16.30 bij ons adres van de Baptisten aankwamen. Na alle bagage naar de kamers te hebben gebracht zijn wij lekker gaan zwemmen in het zwembad. Na lekker gedoucht te hebben zijn wij om 19.00 in Douala met zijn allen, zuster Pascal, Ebenezer, Emmanuel en ons gezelschap lekker gaan eten in buffetvorm in een goed restaurant. O.a. kip in allerlei sauzen, diverse soorten vis, saté en ananas en nog diverse andere dingen. Onder het eten vertelde zuster Pascal dat ze afgelopen nacht tot twee uur had wakker gelegen en daarna tot vier uur in de kapel van het convent had zitten bidden voor een behouden thuiskomst om vervolgens om 6.00 weer op te moeten staan. Om 20.30 waren we weer terug in ons onderkomen. Daar, buiten, nog wat gedronken en rond 10.00 naar bed.
Vrijdag:
8.00 ontbijt. 9.30 Geert en Peter naar het blindeninstituut in Douala en naar een kennis. Ed, Linda en Sandra zouden naar een bevallingskliniek gaan. Er waren echter wegwerkzaamheden waardoor Ebenezer een andere weg in Douala zou moeten nemen dan de gebruikelijke. Hij wist echter niet zo goed de weg in Douala, dus hij wachtte op een telefoontje van Emmanuel, die met Geert en Peter mee was, wanneer de werkzaamheden voorbij zouden zijn. Dan zouden wij ook weg gaan. Dus wachten, wachten en wachten. De dames gingen nog zwemmen en Ed ging wat zonnen. Om 14.00 uur kwamen Geert en Peter weer terug. De weg naar de bevallingskliniek was nog steeds niet vrij. Peter en Geert hadden bier en wat voor de lunch meegebracht zodat wij om 14.30 konden lunchen. Inmiddels was het 15.30 en besloten werd niet meer naar de bevallingskliniek te gaan. 16.15 arriveerde de orthopedische missie ook weer bij ons. Zo snel mogelijk de bagage uitgepakt en toen het zwembad in. Zij maakten er één grote puinhoop van, maar wel gezellig. Het bier vloeide rijkelijk. Zij hadden uiteindelijk 74 operaties verricht. Om 18.30 naar de Pizzeria, om 19.30 weer terug met diverse heerlijke pizza’s voor iedereen. Daarna alle bagage inpakken en om 20.30 naar het vliegveld waar we om 1.05 in de morgen van zaterdag vertrokken. Om 7.40 waren wij weer in Brussel waar wij door Gosse met het busje weer werden opgehaald. Twee uur later waren we terug in Renswoude.     
Zaterdag 9 november 2013:
8.45-9.45 Naar Renswoude; koffie en appelcake. Hier hoorden wij, dat de container met goederen niet op  tijd in Douala zou zijn en dat dit op zijn vroegst eind volgende week zou zijn. Dit zou voor ons te laat zijn. Hierdoor werd nu al ons hele reisschema door de war gegooid.  10.15 uur in een gehuurd busje gereden door Gosse, de vriend van Linda, penningmeester van de stichting Project Hope van Peter en die ook mee ging, vertrokken naar Brussel. Verder bestond ons gezelschap nog uit Sandra, die vanuit haar parochie in Nijverdal meeging om o.a. het dorp Ndop te bezoeken, de parochie van father  Cosmas, waarvoor door Meike, een parochiaan uit Nijverdal,, met sponsorgeld een schooltje was gebouwd en waar Meike, nog niet zo lang geleden, plotseling was overleden.
12.15 in Brussel waar wij de mensen van de orthopedische missie ontmoeten die ook met ons mee gaan. Na de douane, inslaan van wat hartversterkers voor in Kameroen een broodje eten en een biertje, bijna te laat voor boarding. 14.35 boarden, 14.50 vertrokken met een Airbus A330 van Brussel Airlines.  Aan boord drankjes incl. whisky, cognac en wijn en warm eten. 21.40 Aankomst in Douala. Overnachting bij de Baptisten. Hoofdgebouw stamt uit koloniale tijdperk. Na een gezellige avond met de mensen van de orthopedische missie, om 2.45 naar bed.
Zondag:
8.00 ontbijt, 9.10  alles ingepakt, met de orthopedische missie op naar Njinikom, 365 km. Onderweg nog een tussenstop bij een fruitkraam met heerlijke verse ananas. 13.00 in Dschang met zijn allen geluncht bij een restaurant met zelf meegebrachte lunch. Verder over een stuk weg van 50 km. van meer gat dan weg. Zigzaggend om de gaten en kuilen te ontwijken. 17.30 eindelijk in Njinikom. De orthopedische missie krijgt een guesthouse op het ziekenhuisterrein en wij een guesthouse een stukje lopen buiten het ziekenhuisterrein. Na uitpakken gedineerd met gebakken kip en nasi met een toetje van, bij de kraam onderweg gekochte, verse ananas. ’s Avond uitvoerig gesprek gehad Ed, Peter, Geert over de schuld van BMHO aan ziekenhuis van de Baptisten in Mbingo.
Maandag:
7.00 ontbijt met scrambled eggs. Na het ontbijt bezoek van een kleermaker voor het opnemen van de maten voor onze traditionele kleding die gemaakt ging worden. Daarna een rondleiding over het ziekenhuisterrein van St. Martin de Porres. Apotheek, intake van de orthopedisch chirurgen, röntgenkamer waar iemand gewoon lag te slapen op de opnametafel, operatiekamers, sterilisatiekamer. Vervolgens rondleiding door locatie van project Hope voor HIV patiënten met intake, screening enz. Sandra  opgehaald door father Cosmas om naar Ndop te gaan en daar het project van Sandra’s parochie uit Nijverdal te bekijken. ’s Middags bush in voor de aanvraag van een waterproject. Aanleg van pijpleidingen naar zes compounds.  De tocht werd gemaakt in een taxi. Een zeer oude, in staat van ontbinding verkerende, Toyota Corolla die bij ons nog te slecht zou zijn voor de sloop, maar de motor deed het nog. Over bospaden met kuilen en greppels. Uiteindelijk geld overhandigd € 1.000 wat Geert van derden voor het waterproject gekregen had. Daarna langs mensen die van dit project gaan profiteren. Ze zijn erg blij. Langs de weg lopen heel veel kinderen die in hun schooluniform naar school gaan. Als je wel schoolgeld kan betalen, maar geen schooluniform kan betalen, kom je hier niet op school. Een schooluniform is dus erg belangrijk.  Terug naar huis. Om 18.00 valt de stroom uit. Diner bij licht zaklamp. Diner aardappelen in saus met tomaat en sperzieboontjes en
stukken rundvlees. Toetje verse ananas. De hele dag staat trouwens een schaal met verse bananen op tafel en koffie en thee. ’s Avond weer voorbereiden gesprek van morgen over schuld BMHO aan ziekenhuis Mbingo. Om 12.00 naar bed.
Dinsdag:
7.00 ontbijt met gekookte eieren. 7.30 naar Bamenda voor gesprek met Mrs Mildred over schuld BMHO aan Mbingo. Mrs Mildred is hoofd administratie van NWPSFH, een organisatie die de distributie van medicijnen tegen “normale” prijzen regelt en sinds enkele jaren ook hulp biedt aan regionale ziekenfondsen in de North West Province Er is onder andere een adviserend geneeskundige en een accountant aan verbonden. Hier uitleg gehad over de schuld van BMHO aan het ziekenhuis van Mbingo. Nadat dezelfde software op de computer van drie verschillende ziekenfondsen was geïnstalleerd kon men de betreffende nota’s nader analyseren. Hieruit bleek, dat de kosten van HIV behandeling voor ziekenfondspatiënten waren gedeclareerd op de normale ziekenfondsnota’s. Voor de kosten van HIV is echter een speciale pot gecreëerd door een Duitse organisatie, Germanische Internationale Zusammenarbeit (GIZ). Wel was opgevallen dat er nog bijna niets uit deze pot was betaald, maar er was geen link gelegd naar de ziekenfondsdeclaraties. Uit de specificatie die bijna volledig klaar was bleek, dat 3 mln. Cfr. van de 9,5 mln. Cfr. schuld betrekking had op HIV die uit de speciale pot betaald had moeten worden. Het aanbod van De Ziekenfondsbode was € 10.000 / 6,5 mln. Cfr. onder kwijtschelding van de gehele schuld door ziekenhuis Mbingo. Dit, in combinatie met de 3 mln. HIV die uit een andere pot gedekt kan worden, zou echter voldoende zijn om de hele schuld af te lossen. Daarnaast is Mildred bezig met een verdere studie waarin zij een onderzoek uit gaat voeren naar de reden waarom er na 10 jaar nog zo weinig mensen ziekenfondsverzekerd zijn. Slechts  4 procent i.p.v. de verwachte 40%. Voor dit onderzoek heeft zij echter geen financiering +/- € 2.900. Wij hebben aangegeven dat zij hiervoor een verzoek kan indienen bij De Ziekenfondsbode. Tevens pleitte zij ervoor om Bernard Anchang toch nog naar Nederland te laten komen voor de bijscholing bij het Tropeninstituut. Hij heeft echter € 2.500 nodig voor het verkrijgen van een visum. Ook hiervoor zal zij een verzoek neerleggen bij De Ziekenfondsbode. Om 13.30 waren wij, na een rit met een “rallyrijder” weer terug in Njinikom. Na de lunch kregen wij een welkomfeest van de zusters op het hospitaalterrein., met zang en dans in traditionele kledij. Daarna nog wezen kijken bij de kookplaats, die Peter wil renoveren, voor de familie van patiënten die zelf voor de patiënten in het ziekenhuis moeten koken. Deze kookplaats ligt ook op het terrein van het ziekenhuis. Daarna een biertje gedronken bij de orthopeden Corné, Janko, Ricco, Marleen ,Henk en techneut Wim, die logeren in het guesthouse op het ziekenhuisterrein. Na de intake op maandag stond de teller aan operaties voor dinsdag op twaalf. De doelstelling voor de hele missie is 80. Daarna naar huis en diner met pasta met groente, vlees, saus en knoflook (bleek achteraf).
’s Avonds kwam Jacob, leerling timmerman, schoorvoetend binnen lopen. Hij zei dat hij al drie jaar opleiding had gehad, maar geen geld had om de laatste twee jaar van zijn opleiding te betalen € 100 /65.000 Cfr.. Of hij dat geld van ons zou kunnen krijgen. Wij hebben echter geleerd dat: voor wat hoort wat. Dus, wat zou hij kunnen betekenen voor het ziekenhuis hier in Njinikom. Of hij hiervoor iets zou kunnen maken. Hij zou wel iets kunnen maken. Ook vroegen wij of hij mister Godfrey kende. Een gepensioneerde onderwijzer en één van onze vertrouwensmensen hier in Njinikom wiens zoon timmerman is. Die kende hij wel. Wij zouden bij Godfrey informeren of hij hem ook kende en wat voor jongen hij was. Hij moest maar wat maken en dan zouden wij wel verder zien. Uitgeblust gingen wij om 21.30 uur naar bed.
Woensdag:
7.00 ontbijt met scrambled eggs. Daarna om 7.30 naar Mbingo, afspraak van Geert en Ed om 8.00 met Mildred en de staf van het ziekenhuis in Mbingo. Wim zou meegaan, maar was door omstandigheden te laat. Gewacht op hem en uiteindelijk om 8.20 zijn wij pas vertrokken. Uiteindelijk waren wij nog de eersten en bleken Mildred en de staf ook te laat. Om 8.45 begon de vergadering waarin Mildred ons voorstel neerlegde van alleen 6,5 mln. Cfr. bij volledige kwijting van de schuld van 9,5 mln. Cfr. Hoofd financiën gaf aan dat zij een Baptisten ziekenhuis waren en mensen die geen geld hadden ook gewoon behandelden. Zij hadden het geld dus ook heel hard nodig en konden daarom niet ingaan op het voorstel, maar pleitten toch om onze sponsering door te laten gaan. Aangegeven dat wij hier nu geen besluit over konden nemen, maar dat wij het een en ander in de board van de Ziekenfondsbode zouden bespreken om te zien of wij de overige leden konden overhalen om toch nog de 6,5 mln. Cfr. te betalen zonder volledige kwijting. Einde vergadering om 10.00. Daarna zijn Geert en Peter naar  klooster  Veritas van de Dominicanessen in Bambui gegaan om zuster Raymunda even gedag te zeggen. Ondertussen zijn Wim, Linda en Ed naar Bamenda gegaan voor het doen van inkopen in de supermarkt en naar de computerwinkel voor Wim om spullen te kopen voor het aanleggen van een internetverbinding in het zusterhuis op het ziekenhuisterrein in Njinikom. Dit liep erg uit omdat de kabel die nodig was niet aanwezig was, maar gebracht zou worden. Dit liep ook uit en uiteindelijk zijn wij maar weg gegaan omdat de kabel de volgende dag zou komen. Onderweg naar huis Geert en Peter opgepikt die in een klein kroegje al een biertje hadden genomen (€ 1 voor twee 0,65 cl. flesjes bier?). Om 13.30 waren wij terug. Thuis geluncht en nog een biertje genomen en daarna zijn Geert en Ed nog geld gaan wisselen in het ziekenhuis bij sister Xaveria. Op de terugweg een gigantische regenbui, maar onder twee parapluis, waarvan er één net een vergiet was teruggelopen naar ons guesthouse. Onderweg zagen wij in de stromende regen opeens op de stoep een mooie gifgroene slang kronkelen van ruim een meter. Een prachtig beest. Om 19.30 diner Nasi met fruitmix toe. Daarna rustig op de veranda nog wat gedronken. Bij navraag was gebleken dat ook vandaag weer 12 operaties door de orthopeden waren verricht. Ze lagen aardig op schema.
Donderdag:
7.30 ontbijten en 8.00 uur naar het kantoor van ziekenfonds BMHO op het ziekenhuisterrein. (een ingerichte zeecontainer). Gesprek met administrateur Betilla. Aantal betalende leden was nu 3.200. Betilla vertelde ook dat zuster Xaveria naar Amerika was geweest en daar geld had gekregen wat ze gebruikte om voor mensen die de rekening niet konden betalen dit voor hen te doen. Dit was natuurlijk niet onze bedoeling. Betilla gaf ook aan dat het bestuur van het ziekenhuis in Mbingo aangeboden had hun personeel bij BMHO te verzekeren wanneer de hele schuld van 9,5 mln. Cfr. betaald zou zijn. Verder vertelde ze dat zij een studie in Amerika aangeboden had gekregen en dat zij waarschijnlijk volgend jaar juni zal vertrekken. Jammer. 8.45 naar Ndop, naar father Cosmas, waar Sandra ook is. Father Cosmas is pastoor van de parochie waar Meike (inmiddels overleden) een schooltje gesticht had, met geld van de parochie uit Nijverdal waar zij vandaan kwam en waar Sandra ook lid van is. Wij zijn naar de plaatselijke school/kerk gegaan waar wij zeer hartelijk werden ontvangen door de kinderen en leraren. De school bestond uit klas 1 en 2 en had 96 leerlingen. De kerk was ook school. Peter had een ontwerp gemaakt om op een terrein bij deze school een nieuwe school te bouwen met een veel grotere capaciteit voor de toekomst. Het welkom door klas 1 en 2 begon, in schooluniform, met gebed en daarna gezang aangekondigd door de klasse oudste van groep 2 met een buiging. Daarna gingen de kinderen zich omkleden in traditionele kleding en voerden ze een traditionele dans uit, die gevolgd werd door traditionele dansen van de leerkrachten waaraan Sandra uiteindelijk ook nog deelnam. Daarna werden over en weer cadeau’s uitgewisseld. Vervolgens de klaslokalen bekeken, waarbij de kerk voor de 1e klas was en voor de 2e klas een apart gebouw was. Daarna naar het terrein waar de nieuwe schoolgebouwen moesten komen. Men had al de nodige mud-blocs gemaakt, o.a. door de kinderen van de school, waarvan de gebouwen opgetrokken zouden worden. Men had er uiteindelijk 9.000 nodig. Peter had vervolgens een uitvoerig gesprek met de uitvoerders. Daarna afscheid met een gebed in de kerk. Vervolgens als verrassing, dus onaangekondigd,  een traditionele maaltijd in het huis van de hoofdonderwijzer met cocojam (een wortel die smaakt naar aardappel), vis in een rode saus, gebakken banaan en bier of water. Dit was best lekker. Daarna terug naar de pastorie van father Cosmas waar de kok ook een maaltijd had klaarstaan. Deze echter, met veel excuses, afgeslagen met het advies mensen uit te nodigen die het eten hard konden gebruiken. Wij hebben alleen wat fruit gegeten. Vervolgens om 16.00 uur weer naar huis gegaan. 17.30 weer thuis. Even relaxen en daarna nog wat gegeten. Jane, onze persoonlijke huishoudster, had een lekkere salade gemaakt. Wat sardientjes en mayonaise erbij, heerlijk. Daarna kwam de orthopedische missie nog op bezoek voor een afzakkertje. Daarna naar bed. Een zeer leuke dag gehad.
Vrijdag:
8.30 na het ontbijt de vuurplaats (open verbrandingsoven voor ziekenhuisafval) op het ziekenhuisterrein bekeken. Bedoeling was de maten te nemen voor een hittebestendig rooster, b.v. gietijzer, voor deze open oven. Daarna om 9.00 uur naar de koffiebonen coöperatie van Bobe Joe in het dorp Njinikom. Bij de koffiecoöperatie was een klein winkeltje met handwerk van de school van Linus. Voorstel gedaan om een coöperatie te vormen van alle “artiesten” uit het dorp en hun kunstwerken in één winkel te verkopen en de opbrengst achteraf te verdelen op basis van de verkochte kunstwerken. Vervolgens om 10.00 gesprek met één van de drie onderburgemeesters, Julius Peeters, die o.a. geld vroeg voor het bouwen van een wateropslagtank op de heuvel achter het dorp. Vervolgens 10.45 biertje in het café tegenover het kantoor van de burgemeester. 11.15 Naar de HAC (Humanitarian Action Cameroon) van Joshua. Hier worden mensen gratis wegwijs gemaakt op de computer om daarna les te geven aan andere mensen. Verder wordt er ook een blinde man opgeleid op een computer met spraakherkenning en een brailletoetsenbord die later ook andere blinden les zou gaan geven. In Njinikom zijn 60 blinden. Daarna naar de armenschool van Linus. Een soort ambachtsschool. Hier werden wij heel hartelijk ontvangen door de ouders van de kinderen in traditionele kleding en het sprenkelen van water uit kalebassen. Water is zeer kostbaar voor hen, want dat is niet overal. Vorig jaar waren er 14 leerlingen en dit jaar waren er 16 bij gekomen en voor het eerst nu ook 4 jongens. Onder de meisjes was ook een albino meisje. Diverse liederen van de kinderen en een rondleiding door de klaslokalen met o.a. een demonstratie van de bouwvakkers. Met hun handen de specie op de stenen gooien, met de waterpas kijken of de kopse kanten waterpas zijn, met een winkelhaak de overbodige specie aan de zijkanten weghalen en met een kapmes de stenen op maat maken. Na enige toespraken, de toezegging van een sponsorbijdrage van € 1.000 en het pro-forma aanbieden van een taart door de leraressen een afscheidsgebed en om 13.00 uur terug in het guesthouse. Na de lunch om 14.30 de berg op, naar de plaats waar de loco-burgemeester, die wij vanmorgen hadden gesproken, een watertank wil laten bouwen, waarvoor hij aan ons een sponsorbijdrage had gevraagd. Op de weg daar naar toe hadden wij nog het huis bekeken van Rose en het huisje van de twee weeskinderen waar Rose voor zorgt. Erg schrijnend. Om 16.00 weer terug in het guesthouse. Linus komt vervolgens de toegezegde sponsorbijdrage ophalen en samen met twee leraressen de taart brengen die ’s morgens was toegezegd. Daarna Geert en Ed nog een bezoekje aan de plaatselijke houtbewerker Bonaventure waarvan we wat houtsnijwerk hebben meegenomen. Na terugkomst nog een whisky en daarna dineren kip met rode saus, rijst en gebakken banaan. Na het diner nog bezoek gehad van sister Pascal uit Mbetta. Daarna even gerelaxt. Daarna nog bezoek gehad van Teresa en dochter Lidwina, mogelijke opvolger van Betilla Bij BMHO? Toen we daarna nog wat zaten te drinken kwam Jacob, de leerling timmerman, opeens weer binnen lopen. Hij had een voetenbankje gemaakt voor ons. Hij kwam informeren of wij al een besluit hadden genomen. Hij gaf tevens aan, dat hij ook geen eigen gereedschap had. Wij gaven aan, dat wij zondag naar mister Godfrey zouden gaan en zijn oordeel over Jacob wilden horen en als alles akkoord was wij het geld aan Godfrey zouden geven om het aan Jacob’s leermeester te geven. Hij moest maandag maar naar mister Godfrey gaan om te vragen hoe het was afgelopen.   
Zaterdag:
Na het ontbijt om 8.30 naar de revalidatiekliniek Sajocah in Bafut. Om 10.00 ontvangen met koffie, gebakken banaan in beslag en oliebollen. Hier waren de orthopeden Janko, Ricco en techneut Wim ook aanwezig voor controle van de door hen geopereerde patiënten in Njinikom die hier waren om te revalideren. De kliniek bekeken, naar de blindenklas geweest, de vlechterij, de orthopedische werkplaats en de controle ruimte. 12.30 naar het klooster naast de revalidatiekliniek. Wat gedronken en 13.15 samen met de orthopeden geluncht bij de nonnen. Kip, rijst, warme rode saus, koolsalade, gekookte aardappels, huckleberry (soort spinazie met pijnboompitten, smaakt een beetje bitter). Inmiddels waren father Cosmas en Sandra, die zich weer bij ons ging aansluiten, ook hier aangekomen. Om 14.15 terug naar Bamenda om nog wat inkopen te doen. Vervolgens naar de Artshop waar nog wat houtsnijwerk werd gekocht. Bij het café/restaurant aan de overkant samen met de orthopeden nog een biertje gedronken en om 16.30 terug naar Njinikom. Onderweg hebben Peter en Geert in het klooster Veritas in Bambui nog wat spullen opgehaald. Om 17.30 weer thuis 19.15 gegeten, koude  salade en fruit.
Zondag:
Om 5.00 opgestaan om, om 6.00 naar de kerkdienst te gaan van father Cletus. In de kerk was plaats voor +/- 1.500 mensen en er zaten er zeker zo’n 1.200. Toen wij aan kwamen lopen stonden er voor de kerk manden met allerlei offergaven. Er werd heel veel gezongen met begeleiding van trommels. De opbouw van de dienst was hetzelfde als bij ons. Eerst gezang, daarna de 1ste en de 2e lezing en daarna het evangelie en de overweging met interactie met de kerkgangers. De overweging alleen duurde al 3 kwartier. Daarna was de collecte. Vervolgens werden de offergaven aandragen die buiten stonden door mensen in klederdracht uit de diverse compounds in Njinikom. Het waren manden met groente, fruit, mais enz. Zelfs een 2 persoons matras en een levende kip in een opengewerkt tasje en alles werd op het hoofd binnen gedragen. Hierna kwam van elke compound een groep met een mandje met daarin het geld van de collectemandjes van de collecte die eerder was gehouden. Alles bij elkaar duurde dit ook ongeveer 3 kwartier. Daarna was de eucharistieviering op dezelfde wijze en met dezelfde gebeden als bij ons, inclusief de vredeswens. Om 8.30 kregen wij de zegen en konden wij de kerk verlaten. De hele dienst heeft uiteindelijk 2,5 uur geduurd. Thuis weer aangekomen hebben wij ontbeten en vervolgens buiten in de zon zitten relaxen. Daarna om 10.30 naar het huis van Theresa en haar zoon Aloysius en dochter Valerie gelopen. Hier werden we getrakteerd op een demonstratie van Aloysius van Michael Jackson., die hij heel goed kon imiteren, en op de modetekeningen van Valerie. Na wat gedronken te hebben en de varkens bekeken te hebben, zijn we vertrokken en zijn naar het huis van Rita gegaan waar wij ook haar grootmoeder van 90 hebben ontmoet. Na ook hier wat gedronken en gegeten (pinda’s) te hebben gingen wij naar de zus van sister Pascal uit Mbetta. Vervolgens naar het huis van mister Godfrey. Hier liepen een stuk of elf kinderen rond van de hele familie van Godfrey, waarmee wij een heel tijdje gespeeld hebben. Hier ook over de leerling timmerman Jacob gesproken en Godfrey uiteindelijk het geld gegeven voor de opleiding van Jacob. Daarna naar de computerschool van één van de zonen van Godfrey, Innocence. Hij gaf gratis les aan inmiddels 5 leerlingen. 3 leerlingen voor software en 2 leerlingen voor hardware. De kinderen betalen alleen voor de huur van het lokaal en de kleding van Innocent. Daarna naar een plaatselijk café voor de WK-kwalificatiewedstrijd voetbal tussen Kameroen en Tunesië. De ploeg die zou winnen zou naar het WK gaan. In het café nog het laatste doelpunt gezien van Kameroen. Kameroen won met 4 tegen 1. Het was groot feest waar wel een biertje op gedronken is. Hier van Parra, onze plaatselijke fotograaf en ontwerper voor het logo van het ziekenfonds BMHO en verkoper van sportkleding, een Kameroen pet gekregen. Om 17.15 naar huis. Hier nog wat gedronken en gedineerd, rundvlees met pasta (soort macaroni) met rode groente saus + fruitcocktail (ananas met papaja). Daarna even gezeten toen Jacob weer binnen kwam. We hebben hem doorverwezen naar mister Godfrey. Daarna kwam er nog een andere jongen binnen lopen, een kennis van de tweede zoon van Godfrey, Luis die timmerman is, die ook geld tekort kwam voor zijn opleiding nadat hij al door zijn familie was gesteund. Hij had nog 24.000 Cfr./€ 36 nodig. Wij zouden er over nadenken en het dan eventueel via mister Godfrey laten lopen. Toen deze jongen weg was kregen wij nog bezoek van de zusters uit het ziekenhuis. Van hen kregen wij als cadeau allemaal een pak Arabica koffie van een kilo. Daarna uiteindelijk naar bed.