Back
Next
 
Reisverslag mei 2014
Verslag missie Kameroen april 2014
Deelnemers: Peter van Leerdam, architect (gepensioneerd)
Willem Lommen, technicus
André Schoonhoven, stagebegeleider ROC Dordrecht
Gerd Walravens, bestuurslid van “De Ziekenfondsbode”
Rob Vollmer, technicus
Leo Brugman, OK assistent

22 april

Daags na Pasen. Ik ga Willem ophalen in Nijmegen. We gaan naar Renswoude, de woonplaats van Peter. Van daaruit richting Zaventem. Mijn auto is volgepakt met drie inzittenden plus bagage. Leo en Rob vliegen vanaf Schiphol, wij gaan ze in Douala ontmoeten. André gaat per trein vanuit Dordrecht en wij treffen elkaar op luchthaven Zaventem. Het vluchtschema van Brussel Airlines is gewijzigd. We starten later op de dag, vliegen langer (via Yaoundé) en komen later aan. Niet prettig maar er is niets aan te doen.
’s Avonds om 23 uur landen we uiteindelijk in Douala waar we worden afgehaald door zuster MaryRose en chauffeur Daniel van het ziekenhuis in Njinikom. We verblijven de eerste nacht weer in het guesthouse van de Baptisten waar we Leo en Rob treffen. Die hebben er voor gezorgd dat er een koel pilsje is. Dat kun je wel verdragen na zo’n kleine tien uur reizen.

23 april

De rit van Douala naar Njinikom verloopt niet zo voorspoedig als gewenst zou zijn. De nieuwe matron, sr Olive, heeft een nieuwe driver gestuurd. Daniel is een beste kerel maar zijn rijstijl bevalt ons allerminst. In Kameroen noemen ze chauffeurs van zijn kaliber “reckless drivers”. Het gaat dan ook mis in de buurt van Nkongsamba. Een, gelukkig kleine, aanrijding kost ons anderhalf uur. De schade aan het andere voertuig moet geschat worden bij de garage van het slachtoffer. Uiteindelijk koopt Rob het af voor € 75,00. Het bedrag wordt later terugbetaald door sr MaryRose. We lunchen zoals gebruikelijk bij hotel Teclaire in Dschang met zelf meegebrachte etenswaar. De reis verloopt verder zonder incidenten, behalve dat Willem en ikzelf de nodige moeite moeten doen om onze bagage op z’n plek te houden. De rest van de week heeft Willem last van zijn schouder; overstrekt vermoedelijk. Wij hebben aan sr Olive vriendelijk doch dringend gevraagd om in het vervolg een andere driver te sturen, het liefst Emmanuel die veel rustiger en zekerder rijdt. Het verzoek wordt ingewilligd. De tam tam had reeds zijn werk gedaan. We nemen onze intrek in het guesthouse met prachtig uitzicht op de vallei. Twee Italiaanse artsen en hun OK assistent zijn reeds aanwezig. Het klikt prima. De neuzen staan sowieso dezelfde kant uit anders ga je niet naar Kameroen met het idee om de mensen daar een beetje te helpen.
Zuster Pascal uit Mbetta komt ’s avonds op visite. Zij wil ons persé spreken over de beruchte weg van Santchou naar haar Mbetta waar wij tijdens ons vorige bezoek een nogal heftige wandeling hebben ondernomen. Sr Xaveria komt mee om afscheid te nemen. Zij is inmiddels benoemd in het bestuur van de Franciscanessen in Kameroen en heeft de portefeuille “Healthcare”gekregen. Eigenlijk wel logisch gezien haar staat van dienst. Zij stelt ons ook voor aan de nieuwe matron, sr Olive, die het stokje van haar gaat overnemen. De eerste indruk is positief, kan haast ook niet anders want sr Xaveria heeft haar uitgekozen en voorgedragen als “de beste keus”. Hoe het ook zij, wij zullen met haar verder gaan.
Peter heeft een plannetje voor de Mbetta road. Vorige keer heb ik aangeboden om eens na te denken hoe wij die weg begaanbaar kunnen maken en houden, óók in het regenseizoen. Hoe meer ik er over nadacht hoe duidelijker het werd dat alle moeite die daaraan gedaan wordt, water naar de zee dragen is. Zoals gezegd, Peter heeft een beter plan. Wij gaan een grote tractor aanschaffen, die de bagger van Mbetta road de baas kan. Wij leggen het plan voor aan de zusters met de mededeling dat het kiezen wordt tussen wegwerkzaamheden en tractor. Allebei tegelijk is geen optie. Zij doen er niet al te lang over om te beslissen dat zij voor de tractor gaan. Wij kunnen dus weer aan de bak om een tractor te regelen. Gaat wel lukken denk ik.

24 april

De zusters hebben het plan opgevat om in Bafut het min of meer veredelde health center om te bouwen tot een ziekenhuis. Werk aan de winkel voor Peter dus. Het revalidatie-centrum Sahjoca ligt tegenover het te bouwen ziekenhuis. Wij hebben voor miss Evelyne, die de blindenschool leidt, allerlei spullen meegebracht die we dan ook maar meteen gaan afleveren. Helaas, ze is niet aanwezig maar zal ons later opzoeken in Njinikom. De spullen laten we alvast achter. Peter gaat het health center bekijken en ik leg alles vast op de gevoelige plaat, dat is handig bij het uitwerken van de plannen. Na een uurtje te hebben rondgekeken en overleg met de zusters ontstaat al meteen een plan van aanpak. Het nodige moet gesloopt worden, alleen de nog niet zo oude OK blijft bestaan. Het wordt dus ook nog eens een logistieke puzzel maar daar is Peter een kei in. Op de terugweg worden we nog een poosje opgehouden door een kapotte vrachtwagen die dwars op de weg staat. Maar ja”this is Cameroon”. In Njinikom aangekomen gaan we op zoek naar kisten uit de container van november 2013, maar besluiten uiteindelijk om dat maar uit te stellen tot morgen en het voor vandaag maar voor gezien te houden en gaan genieten van het fantastische vergezicht vanaf onze veranda.

25 april

De generator die standaard gebruikt zou worden tijdens operaties in de OK werkt niet meer. Staat dus te wachten tot er techneuten uit Europa ten tonele verschijnen om de zaak te repareren. Hetzelfde geldt voor het exemplaar wat de Maria Goretti school van elektriciteit moet voorzien. De twee techneuten uit ons gezelschap kunnen dus aan de bak. Ze gaan eerst maar eens kijken wat er aan scheelt. Het blijkt toch behoorlijk ingewikkeld te zijn. Ook een telefoontje naar Woudenberg, waar de leverancier gevestigd is, levert geen soelaas. Ook bij ons vertrek is het euvel niet verholpen. Wordt, hopelijk met succes, vervolgd bij ons volgende bezoek. De generator van de Maria Goretti school daarentegen loopt weer als een zonnetje. Ik ga Betilla, de manager van BMHO, een bezoekje brengen. Hoewel ons contract is afgelopen en zij officieel op eigen benen staan ben ik nog wel heel erg benieuwd naar het reilen en zeilen van onze BMHO. De komende week is de jaarvergadering van BMHO en de oprichtingsvergadering van de nieuw op te richten coöperatieve vereniging van Njinikom, Kumbo en Bamenda. Mijn aanwezigheid bij de voorbespreking wordt zeer op prijs gesteld. Ik ga dus dinsdag a.s. acte de presence geven om de plannen aan te horen. Vervolgens ga ik samen met Peter op zoek naar de kisten van vorig jaar en de nieuw aangekomen spullen voor de installatie van zonne-energie in het health center van Mbueni, een dorpje dat aan het eind van de vallei ligt waarop wij zo’n prachtig uitzicht hebben. Alles blijkt aanwezig te zijn. Onze “goede gaven”uit de privékisten van november, de zonnepanelen met alles wat er bij hoort en de technische zaken die nodig zijn voor het onderhoud van de OK uitrusting. Ik heb voor de tuin van de zusters 25 amaryllisbollen meegestuurd. Die zijn tijdens de reis al behoorlijk uitgelopen. Enkele staan zelfs al in bloei. Alleen alles wat groen hoort te zijn is spierwit. Raar gezicht hoor. Een belletje naar de kweker maakt duidelijk dat er nog wel toekomst voor de bollen bestaat. Gewoon poten dus maar en afwachten. Ten slotte wordt alles klaargelegd voor het project “Zonne-energie” wat voor morgen op de kalender staat.

26 april

Wij gaan, na een frisse douche en een lekker ontbijtje, op weg naar Mbueni. Zes man sterk plus twee Belgische verloskundigen in opleiding. Samen met alle materialen zijn dus twee 4wheel drives geen overbodige luxe. De weg is redelijk goed te berijden behalve een paar zeer steile en modderige stukjes waar het moeilijk manoeuvreren is. Ook Daniel, de nieuwe driver, is van de partij maar ik zorg dat ik in de andere wagen zit. Voorlopig heb ik genoeg van zijn rijkunsten gezien. In Mbueni aangekomen wordt eerst overleg gepleegd met de leider van het health center en een plan van aanpak uitgedokterd. Inmiddels is Willem met een paar mensen begonnen aan het installeren van de twee panelen op het dak. Er is wat gebrek aan gereedschap maar uiteindelijk lukt het om alles stevig te bevestigen. Inmiddels zijn de anderen binnenshuis bezig met het leggen van de kabels en bevestigen van de lichtpunten. Al met al een stevige klus. De batterij en regelapparatuur worden provisorisch bevestigd (het wordt tijd om te stoppen). Ik zal de euforie die ontstaat bij het aanknippen van het eerste lampje niet snel vergeten. Het wordt eens te meer duidelijk dat wat wij voor de normaalste zaak van de wereld zien, in een groot deel van de wereld helemaal niet zo normaal is. We moeten natuurlijk mee-eten, dat is hier heel normaal. Het is niet netjes om dat af te slaan en het is sowieso tijd voor de lunch. We krijgen het plaatselijk gebruikelijke fufu (gekookt maïsmeel), met njama njama (een soort bittere spinazie) en katikati (gebakken kip). Zeer smakelijk bereid en met je vingers te eten. Ik geniet er iedere keer weer van. Terug in Njinikom gaan we bij Rose op visite. Zij is verpleegkundige op de kraamafdeling van het ziekenhuis. Een zeer sociaal bewogen mens, dat naast haar eigen kinderen de zorg heeft over een pleegdochter en pleegzoon en ook nog zorgt voor haar twee buurjongens die wees zijn. Een goede vriend van mij geeft elke keer als ik ga een geldbedrag mee voor het schoolgeld van Tessa, de pleegdochter. Dat ga ik dus brengen en Willem vergezelt mij. De echtgenoot van Rose is ook thuis, ik ontmoet hem voor de eerste keer. Hij vraagt ons om, als de gelegenheid zich voordoet, zijn zagerij te bezoeken. Hij heeft wat problemen met zijn machines en wellicht kunnen wij hem daarmee helpen. Zijn werkplaats ligt tegenover het klooster in Bambui waar wij sowieso een bezoekje moeten brengen. Een afspraak is dus snel gemaakt. We gaan wandelen naar de compound van Teresa. Lidwina, die in de buurt van Yaoundé woont, is extra voor Willem naar Njinikom gekomen (zo’n dikke 500 km) en zij moet morgenvroeg weer terug met de bus. Onderweg komen we haar tegen, samen met haar zus BerylAnn. Knuffelen geblazen! En samen verder richting Teresa. De hele familie is aanwezig. Haar vier dochters en twee zonen plus haar kleindochtertje. In de 11 keer dat ik in Njinikom was heb ik ze nooit allemaal tegelijk ontmoet. Willem zorgt sinds een paar jaar dat het schoolgeld voor alle kinderen wordt betaald. Dat verklaart natuurlijk alles. We krijgen een allerhartelijkst onthaal (voor Willem is het de eerste keer Kameroen). Er wordt voor ons gezongen en gedanst. Ik moet er iedere keer weer aan wennen. Na afloop van de visite zorgt Teresa dat wij weer thuis gebracht worden. Ieder apart achter op een bandskin (motorfiets).

27 april

Op zondag naar de kerk, dat kennen we nog van vroeger. Het valt mee deze keer. Het duurt maar krap twee uur. Er wordt een extra collecte gehouden voor de door brand getroffen Maria Goretti school. Opbrengst, omgerekend, zo’n 300 eurootjes en dat is niet misselijk in deze gemeente. Uit de kerk de nodige sociale contacten. Godfrey komt op visite om de vorderingen van de onder zijn hoede verkerende studenten te bespreken. Een van hen is van het rechte pad af en wij besluiten om de centjes die voor deze knaap waren bestemd aan een andere, meer veelbelovende, student te besteden. Gelijk vraagt hij ondersteuning aan voor nog een knaap. Ik beloof hem om mijn best te doen om ergens geld vandaan te toveren. Father Cosmas komt op bezoek en is hevig teleurgesteld in Peter. Volgens hem doet deze niet wat hij belooft. Het gaat over het waterproject in zijn geboortedorp Bafmeng. Peter heeft al meerdere begrotingen ontvangen. De laatste gaat over een bedrag van €1000.000,00 jawel één miljoen! Peter heeft vorige keer al tegen Cosmas gezegd dat hij zoiets niet eens bekijkt. Maar onze pater heeft er natuurlijk van zijn dorpsgenoten van langs gekregen. Zo van; jij laat ons ook maar in de steek met die Hollanders van jou. Alles goed en wel. Peter legt hem uit dat hij niet gediend is van zulke exorbitant overdreven begrotingen en dat er, wil hij er ooit nog naar kijken, iets op tafel moet komen wat reëel is. Geen cent teveel dus. Uiteindelijk wordt afgesproken dat een delegatie dinsdag aanstaande op bezoek komt om een en ander uit te leggen. Peter verlost Cosmas van zijn dorpsgenoten door te verklaren dat hij zich er niet meer mee hoeft te bemoeien. Grote opluchting, dat is te zien. We zijn benieuwd wat het gaat worden, dinsdag. In de namiddag gaat het stevig regenen en onweren, wat het aantal bezoekers drastisch omlaag brengt. Is niet erg want wij zijn eigenlijk aan een beetje rust toe. Zoals gezegd, dit is een erg drukke missie.

28 april

We gaan naar Mbueni om de klus met de zonnepanelen af te maken. Rond de middag zijn we er klaar mee en willen vertrekken. Dat is buiten de waard gerekend; er moet eerst nog gegeten worden en de Fon komt op bezoek, die kunnen we echt niet teleurstellen. Gisteren was de marktdag en alle bezoekers zijn komen kijken om het lichtwonder te aanschouwen. Dat heeft de oude baas natuurlijk gemerkt en hij wil er het zijne van weten. Een klein dorp als Mbueni heeft een niet zo hoge Fon maar het blijft toch altijd weer een aparte en indrukwekkende vertoning, dat bezoek van Zijne Hoogheid. In de middag zijn Willem en ik uitgenodigd door Teresa om haar nieuwe huis te bekijken. Het is een voor ons nogal ingewikkeld verhaal. Zij loopt gerede kans om door de broer van haar overleden echtgenoot uit huis te worden gezet. Oudste dochter Lidwina heeft een redelijk goede baan en zij heeft voor haar mam het, nog niet afgebouwde, huis van een tante kunnen kopen. Familie betrekkingen zijn nogal ingewikkeld in Kameroen. Het is een huis met twee verdiepingen en haar dorpsgenoten zijn nogal jaloers. Zij vragen zich af hoe een aidsmoeder met zes kinderen zoiets kan kopen. Lidwina heeft een en ander uitgelegd en nu is de kou weer van de lucht. In de avond bespreken Peter, Willem en ik het waterproject van Bafmeng ter voorbereiding op het gesprek van morgen. Peter is er helemaal klaar voor!

29 april

De mensen van het waterproject Bafmeng komen al bijtijds op bezoek, zes man en één vrouw sterk. Het is de zus van Cosmas en het voltallige comité. De plannenmaker van het stel wil al meteen van wal steken met verklaringen en excuses. Blijkbaar weet men al precies waar de schoen wringt. Peter kapt hem meteen af:”Eerst mijn verhaal en dan zijn jullie aan de beurt!” Hij is echt groots bezig. “Denken jullie dat wij helemaal op ons achterhoofd zijn gevallen? Voor het geld wat gevraagd wordt in de begroting bouw ik twee complete ziekenhuizen van het soort Njinikom!” Zo gaat het nog even door. Ook de scene is geweldig. Zij zitten en hij staat in het midden. Als hij klaar is met zijn verhaal komt het verhaal van het comité. Eigenlijk is de begroting die zij Peter gegeven hebben bedoeld voor de overheid van Kameroen en daar is het de normaalste zaak van de wereld dat er nogal ruim wordt begroot. Zij hebben al een nieuwe versie van het gewraakte document bij zich. Peter kijkt het even in en constateert al meteen weer een te hoge deelbegroting. “Neem maar weer mee. Hier kijk ik ook niet naar en als er geen betere komt is het over en uit.” Ook zegt hij hen dat zij Cosmas niet meer moeten lastig vallen met hun problemen. Dat is kennelijk tot groot genoegen van zijn zus, begrijpelijk. De vrede wordt weer getekend en er wordt een foto gemaakt van het hele stel. Peter is kennelijk in zijn nopjes met hoe het is gegaan. Zo, nu maar eens afwachten waar ze mee komen.
In de middag ga ik naar ons ziekenfondskantoor om de voorbespreking voor de jaarvergadering van morgen bij te wonen. Mrs Mildred begint met een dank je wel voor de financiële ondersteuning die zij van ons heeft ontvangen voor van haar onderzoekwerk ten bate van de zorgverzekeringen in Kameroen. Zij vertelt dat er twee vergaderingen zijn, morgen. De eerste is de jaarvergadering van BMHO. Zij hoopt en verwacht dat er een nieuwe president wordt gekozen omdat de huidige niet echt goed bezig is. Ik zal voor haar duimen. Ik krijg t.z.t. de notulen toegestuurd. De tweede vergadering betreft de oprichting van een coöperatieve vereniging van ziekenfondsen in NW Cameroon. In eerste instantie gaat het om de ziekenfondsen in Njinikom, Bamenda en Kumbo, die al een zekere mate van samenwerking kennen. Een en ander gebeurt op aanraden van de GIZ (Germanische Internationale Zusammenarbeit). De club die tien jaar geleden het idee van ziekenfondsen naar Kameroen heeft gebracht. Het is ook de club die eigenlijk gedurende die tien jaren de kosten voor HIV medicatie zou dekken. Er is negen jaar lang geen gebruik van gemaakt. Mrs Mildred is degene die dat vorig jaar ontdekte en op het laatste nippertje nog de nodige declaraties heeft kunnen indienen, dit vooral ten faveure van onze BMHO. GIZ gaat zich per juli 2014 terugtrekken omdat het contract dan afloopt. Voor de subsidie van HIV medicatie komt er vanuit de overheid geen vervanging. Deze overheid bepaalt wel dat genoemde kosten voor 100% gedekt dienen te worden door de MHO’s. Kan dus een redelijk groot probleem worden. Op aanraden van GIZ wordt er dus aan een coöperatie gewerkt. Het idee “samen sterk”is natuurlijk wel goed te verdedigen maar ik maak me toch wel enige zorgen voor de toekomst van BMHO. We moeten het maar goed in de gaten houden.
Terug in ons guesthouse komt er een delegatie van Mbueni op bezoek met cadeautjes. Voor iedereen die heeft meegewerkt een zakje olienoten en voor Peter een kruk uit het paleis van de Fon. Een zéér speciaal cadeau maar wel erg groot. Eigenlijk te groot om mee te nemen in het vliegtuig. Leo denkt een oplossing te hebben gevonden. Maar eens afwachten dus of ik het geschenk ooit tegenkom in Renswoude. Het wordt best gezellig met een biertje, frisdrankje en de nodige toespraken.
Tegen de avond is de send off party voor de Italiaanse artsen die morgen vertrekken. Dit keer voor het eerst gehouden in het guesthouse. Er wordt van de gelegenheid gebruik gemaakt om ook ons van cadeautjes te voorzien. Dat het feestje “thuis”in ons guesthouse wordt gegeven valt goed in de smaak. Het is nu veel informeler. Wel met de nodige toespraken, maar toch. Na afloop gaan de Italianen hun koffers pakken en daarna hebben we ons eigen afscheidsfeestje. Er worden afspraken gemaakt over toekomstige samenwerking en het wordt best gezellig.

30 april

Ook deze keer ben ik postbode voor de zusters in Bambui. Post van de zus van sr Raymunda en van haar moederhuis in Nijmegen. André, Willem en mijn persoontje gaan dus richting Bamenda en Bambui. In Bambui bezoeken we ook de houtzagerij van de echtgenoot van Rose, de nachtzuster. Hij heeft enkele bestellingen voor ons in petto. Het is een behoorlijk bedrijf waar een aantal medewerkers hun broodje verdienen. Wij noteren wat er nodig is en beloven er naar uit te kijken maar…..no promisses. Bij de zusters aangekomen blijkt dat Raymunda weer een toonbeeld van gezondheid is. Iedereen was bezorgd omdat zij voor de zoveelste keer in het ziekenhuis was opgenomen. Er werden bij haar twee trombose benen geconstateerd. Maar dat euvel is zonder complicaties verholpen en nu is het weer Hollands Glorie. Er worden door de zusters ook kaarsen gemaakt (gegoten) en er is een probleem met de mallen. Willem heeft connecties met een Duitse kaarsenmakerij en biedt aan om het probleem op zijn agenda te zetten, wat dankbaar wordt aanvaard. Aan mij wordt verteld dat er een probleem is in de keuken. De blender is stuk en óók de keukenmachine heeft de geest gegeven. Dat is heel vervelend, zeker nu de eerste gasten worden verwacht in het spieksplinter nieuwe retraitehuis van het convent. Ik kan niet anders dan het goede voorbeeld van Willem volgen en mij bereid verklaren om eens uit te kijken naar vervanging van de apparaten. Ik ga daarvoor maar naar Huize Rosa in Nijmegen denk ik. Bij het afscheid nemen we nog een liter verse yoghurt mee, hartstikke lekker hoor.
In Bamenda gaan we nog wat boodschappen doen in supermarkt Vatican en in de artshop een paar cadeautjes voor het thuisfront kopen. Voor mijzelf heb ik niets nodig want ons huis lijkt al een beetje op het Afrika Museum maar ik heb een paar bestellingen meegekregen.
Terug in Njinikom gaan we het waterproject in Kindoh bezoeken. Het is een erg arm dorpje en heeft vorig jaar, als laatste, drinkwater gekregen met financiële steun van de zusters uit Nijmegen. Het is allemaal perfect in orde en we worden verwelkomd door het grootste gedeelte van de bevolking onder leiding van hun chief. Er wordt gedanst en gezongen en we krijgen een (levende) kip aangeboden. Daar weet Felicitas, onze cook, wel raad mee. Het beest staat op het menu voor morgen.

1 mei

Dag van de arbeid en dat wordt ook in Kameroen heftig gevierd. Veel mensen zijn dus “not available”. Wij passen ons programma noodgedwongen aan. De mensen van de projecten die wij willen bezoeken zijn echter zeer meegaand en blijven thuis. Zelfs de leerkrachten en leerlingen van de school van mr Linus komen opdraven om ons te begroeten met zang en dans. De pupillen van André zijn op ons aandringen meegekomen om eens iets anders mee te maken dan alleen het werk in het ziekenhuis. Ze zijn erg onder de indruk. Alleen al het feit dat leerlingen maar ook leerkrachten op deze feestdag speciaal zijn gekomen om hen te begroeten zet ze aan het denken. “En wij maar zeuren en schelden bij het minste of geringste wat van ons wordt verlangd”, is de reactie van de meeste van hen. Mr Linus vertelt vol trots over zijn school. Het is een zeer gedreven persoon die zijn uiterste best doet om deze kansloze jongeren aan een betere toekomst te helpen. Ik hoop van harte dat het hem lukt en wil hem daarbij ook zoveel mogelijk bijstaan.
In de middag gaan we naar de coöperatie van de koffie. Vooral Rob en Leo hebben wel idee om dit initiatief te gaan ondersteunen. We beginnen met een vergadering in het pakhuis van de coöperatie in Njinikom. Er wordt gesproken over de moeilijkheden in de teelt van koffie en de maatregelen die nodig zijn om opbrengst en kwaliteit te verbeteren. Leo en Rob blijken goed op de hoogte te zijn van de problematiek. Na afloop van de vergadering gaan we naar de mill in Wombong Down waar de gedroogde koffie wordt bewerkt. We krijgen een rondleiding en er wordt uitgelegd hoe het proces van splitten en sorteren verloopt. Blijft altijd interessant. Wij hebben het allemaal al eerder meegemaakt maar voor Willem en André is het nieuw. Na de rondleiding worden we uitgenodigd om in het plaatselijke café een biertje te drinken. Daar wordt nog wat nagepraat over koffie en zo. Dan gaan we weer naar ons guesthouse. Er barst een behoorlijk hevig onweer los en we zijn blij dat wij het er droog vanaf gebracht hebben. ’s Avonds komen er nog wat mensen afscheid nemen waaronder natuurlijk de nieuwe matron, sr Olive en haar rechterhand, sr Electa. Zij wensen ons een behouden reis huiswaarts en “Tot in november maar weer”. Wij gaan onze koffers pakken want morgen gaan we richting Douala.

2 mei

Er is weinig anders te vertellen dan dat het een voorspoedige reis is met de gebruikelijke lunch in het gebruikelijke hotel “Teclaire”in Dschang en een hartelijk welkom bij de baptisten in Douala. De temperatuur is aangenaam te noemen en we gaan dineren in het White House. Lekker buffetje! Daarna slapen in een kamer met airco…..heerlijk!

3 mei

We brengen een beleefdheidsbezoek aan het revalidatiecentrum van sr Leonarda in Mutengene. Het meeste gaat naar wens, alleen het hydrotherapiebad werkt nog steeds niet. Je zou het niet verwachten maar men kan het water niet op de juiste warmtegraad krijgen. We kijken er naar en hebben al snel het eventuele mankement ontdekt. Er zijn enkele zonnepanelen aangebracht waar water doorstroomt. Ze staan echter compleet fout opgesteld ten opzichte van de zon. Willem geeft aan hoe het beter zou kunnen en men gaat dat uitproberen. Ben benieuwd hoe het er in november uit ziet! Vervolgens brengen we een bezoek aan de zusters Franciscanessen in Buea. Peter showt zijn nieuw verkregen traditionele outfit. Hilariteit alom. Wij gebruiken de lunch en gaan weer richting Douala. Onderweg bezoeken wij een Maria grot midden in een waterval Een soort Lourdes op kleine schaal. Wel mooi inderdaad maar voor het grootse en imposante moet je toch in het echte Lourdes zijn. Terug in Douala blijkt het kantoor te zijn gesloten en moet ik het geld voor de rekening maar in de brievenbus deponeren. Eenmaal thuis blijkt het € 6,00 te weinig te zijn. Ik kan het in november betalen, ze doen niet moeilijk bij die Baptisten.
We gaan naar het vliegveld om in te checken. Het kost me al zo € 5,00 om langs de douane te komen, die denkt dat ik Afrikaanse Kunst het land uit wil smokkelen. Door ervaring wijs geworden wil ik voorkomen dat hij in mijn koffer gaat snuffelen want dan gaat het geheid meer kosten. Men heeft ook weer een extra pascontrole ingevoerd. We moeten ons paspoort minimaal zes keer ergens ter controle aanbieden en het is bloedheet. Zweten geblazen dus. Ook op de terugreis doen we eerst Yaoundé aan, waar we zo’n anderhalf uur staan en het vliegtuig niet mogen verlaten. Al met al duurt de reis 10 en een half uur. Anderhalf uur er bij en je vliegt van Schiphol naar Singapore! Maar ja niet geklaagd want het was weer een prima missie en we gaan weer naar huis. Om goed acht uur hebben we in Brussel onze koffers en gaat het in mijn auto richting Renswoude, Nijmegen (om Willem af te zetten) en Gendt.
Het is weer mooi geweest.

Gendt juni 2014
Gerd Walravens
Back
Next
Back
Next
Back
Next
Back
Next
Back
Next
Back
Next
Back
Next
Back
Next
Back
Next
Back
Next
Back
Next