Reisverslag mrt 2015
Verslag Missie Kameroen maart 2015

Deelnemers: Peter van Leerdam, architect
  Willem Lommen, technicus
  Gerd Walravens, bestuurslid van De Ziekenfondsbode

7 maart

Het afgelopen jaar hebben we de missie van november overgeslagen in verband met de ebola uitbraak in West Afrika. Deze is inmiddels zover onder controle dat er weer met een gerust hart richting Kameroen gegaan kan worden.
We gaan deze keer met drie personen. Truus Jonker van organisatie Fakkel reist met ons mee naar Douala en weer terug, zij is blind en kan niet alleen reizen.
We kunnen niet met z’n allen in één auto dus hebben we voor deze keer een busje gehuurd voor de heen- en terugreis. Kosten liggen maar weinig hoger dan met twee auto’s.
Om half elf zijn we op luchthaven Zaventem waar we nog twee dames ontmoeten die ook met ons meereizen tot Bamenda. Om vijf vóór twee in de middag kiezen we het luchtruim.
We landen om tien vóór twaalf in de nacht op Douala International Airport en zijn behoorlijk gaar van de reis die weer een tussenstop in Yaoundé had.
Het regent pijpenstelen, dit jaar kent de droge tijd kennelijk een vroegtijdig einde.
Twee zusters, waaronder abdis Relindus uit Njinikom, komen ons afhalen. Bij het guesthouse van de Baptisten aangekomen blijkt dat zij voor een uitgebreide warme maaltijd hebben gezorgd, afgehaald bij restaurant White House. We laten het ons goed smaken en gaan zo rond drie uur ons bed opzoeken.

8 maart

Kwart voor zeven opstaan, douchen en ontbijten. Uit Holland is een röntgen- en een echoapparaat onderweg per luchtvracht. Zou mooi zijn als deze aankomen vóór ons vertrek maar dat lukt niet. Er moet, zoals gewoonlijk, nog van alles worden geregeld door de zusters maar om half tien gaan we, samen met onze reisgenoten uit Dordrecht, vertrekken richting Dschang waar een andere locatie  gevonden is om te lunchen. Een stuk luxueuzer dan het vorige adres. De hand van de nieuwe matron is duidelijk merkbaar. We hebben ook géén boodschappen hoeven doen in Douala. Het restaurant heeft een lunchbuffet wat er zijn mag, heerlijk en relaxed.
Betalen is er voor mij ook niet bij. Dat wil sr Olive, de nieuwe matron, perse niet hebben. Ik zal het op een later tijdstip wel op een of andere manier met haar verrekenen. We brengen de dames uit Dordrecht naar hun adres in Bamenda. Het stuk weg tussen Dschang en Bamenda is vreselijk. We halen de 30 km gemiddeld nog niet eens! We reizen verder naar Njinikom waar we om half zeven aankomen. Hartelijke ontvangst zoals gewoonlijk, compleet met Afrikaanse knuffel. Felicitas heeft haar best gedaan om ons een stevig maal te bereiden. Dat gaat er wel in! Kilootjes kwijt raken in Kameroen is niet aan de orde. Tegen elf uur is het slapen gaan. Morgen wordt het een drukke dag.

9 maart

We maken een rondje over het ziekenhuisterrein. Er is nogal wat veranderd. De oude cookingplace, dat zwarte rookhol, is afgebroken. Op dezelfde plek is men al druk bezig een nieuw gebouw met drie verdiepingen te bouwen. De bovenste verdieping komt mooi uit op het peil van laboratorium. Sr Marie Terese gaat daar haar polikliniek voor alternatieve geneeswijzen runnen. Ze heeft nu een gebouwtje naast het weeshuis in gebruik maar dat wordt te klein. Ze krijgt steeds meer patiënten. Waarschijnlijk zien ze haar als een verbeterd soort bush dokter. Ze is wel goed bezig en weet een hele boel over kruiden en natuurgeneeskunde. Peter heeft een afspraak met het watercomité uit Bafmeng. Men heeft een goed plan en een acceptabele begroting. Het blijft wel erg veel geld, ongeveer € 200.000,00 maar het gaat dan om 40 km pijpleiding met de nodige opslagtanks en tappunten. Ze hebben het geheel in  deelprojecten geknipt. Zo blijft het beter beheersbaar.
Tijdens mijn vorige bezoek heb ik aan een wonderdokter uit de bush een analoge fotocamera beloofd. Een goede vriend van mij had nog zo’n apparaat liggen en die heb ik meegenomen en aan hem gegeven. Helemaal blij!
Peter is nog druk met het watercomité en ik ga het dorp in. Bij Humanitarian Action Cameroon, voorzitter Joshua, is het een drukte van belang. Ze zijn bezig met trainen van leerkrachten die aan de slag gaan met slechtzienden en doven. Prima initiatief. Joshua staat al langer op mijn lijstje van projecten en ik laat een leuk bedrag bij hem achter. Ook kan hij nog wel een paar computers gebruiken. Ik heb er nog enkelen in mijn “privat box”, dus dat komt wel goed. Hij komt ze een dezer dagen ophalen. Inmiddels hebben we al weer een plensbui achter de rug. De droge tijd was in het verleden altijd tot medio april maar ook hier heeft men last van de klimaatverandering.
’s Avonds komt Bernard van BARUDEV langs. We discussiëren wat over zijn plannen, hij zit er vol mee. Hij staat, evenals Joshua, op mijn speciale projecten lijstje dus geef ik hem ook een leuk bedrag. Hij is er blij mee.

10 maart

Het droge seizoen is zo ongeveer afgelopen ondanks het feit dat het nog vier weken zou moeten aanhouden. Dat betekent dat wij zuinig aan moeten doen met water. Heeeel snel douchen dus. Na het ontbijt gaan we op zoek naar onze privat kisten met spullen die we zelf uit willen delen. Afgelopen jaar zijn er vier containers verstuurd die wij nog niet hebben gezien. Wij vinden twee kisten met computers en zo. Eén ervan houd ik achter voor Rosaline aan wie ik er een heb beloofd. De rest gaat naar Joshua voor zijn lesprogramma. Twee tv sets gaan naar het hospitaal, dan hoeven de wachtende patiënten zich niet te vervelen. Met Peter ga ik een bezoekje brengen aan Project Hope. Daar wordt het alsmaar drukker met mensen die hulp komen vragen en voorgelicht worden over aids, malaria en andere ziektes. In het lab worden bloedmonsters getest op aids. Erg goed bezig, deze club. Ze zijn ook te volgen op facebook. Willem is druk bezig met het installeren van de zonnepanelen voor de verlichting van de kraamafdeling. Hij wordt daarbij geholpen door de techneuten van het hospitaal en twee mensen uit Bafut die willen leren hoe het werkt. Zij willen zelf ook zonnepanelen voor een school gaan installeren. Willem is bezig met de generator van de OK maar die geeft zich niet maar zo gewonnen. Start wel maar slaat na een minuutje of zo weer spontaan af. Zal waarschijnlijk aan het elektronische opstart systeem liggen. Wij gaan even bij Marie Terese langs in haar natuurwinkeltje. Ze biedt ons een kop soep aan die erg goed voor ons welzijn is. Kunnen dit uiteraard niet weigeren. Het smaakt gelukkig niet echt vies.
’s Avonds prutst Willem wat aan de kapotte apparaten van het hospitaal, Peter broedt bouwplannen uit en ik lees een goed boek. Op tijd naar bed want morgen is het weer vroeg dag.

11 maart

We slapen lekker uit tot zeven uur en gaan douchen. Misschien voorlopig voor de laatste keer want het water raakt nu echt op. Reden voor ons om eens na te denken over watervoorziening aan het einde van de droge periode. In de wei van sr Hilda is een bron waar Willem al een filter voor heeft gemaakt. Vraag is alleen nog hoe de kwaliteit van het water is, alleen voor toilet en douche of misschien zelfs wel drinkbaar. In het lab gaan ze het onderzoeken. We zijn erg benieuwd naar de uitslag. Met sr Marie Terese worden de plannen besproken voor de nieuwe cooking place. Peter heeft eigenlijk een plek op het oog die centraler ligt. Beter voor de begeleiders van de patiënten, die hoeven niet meer met potten en pannen de steile helling op en af te gaan, en voor het sociale contact. We zijn benieuwd hoe het er uit zal zien bij ons volgende bezoek. Sr Olive, de nieuwe matron, weet wat zij wil en is niet zo maar een twee drie op andere gedachten te brengen. Dat geldt trouwens ook voor sr Marie Terese. Er waait inderdaad een nieuwe wind in St Martin de Porres Catholic General Hospital.
Aanstaande maandag vergadert het bestuur van Boyo MUHCOOPS, mijn pakkie an dus. Betilla heeft een begroting geschreven voor het eerste half jaar van 2015 (bijlage 1). Altijd goed om goed geïnformeerd te zijn. Het rapport ziet er prima uit. Het aantal verzekerden valt mij lichtelijk tegen maar er zit groei in. Dat is prima zo. We hebben in het begin gezien hoe het gaat met een plotselinge enorme groei van het aantal verzekerden, de meesten vernieuwen hun lidmaatschap niet. Ben benieuwd hoe het zal gaan op de vergadering. Tot nu toe werd iedere keer een extra vergadering belegd om mij bij te praten, dit is een reguliere bestuursvergadering. Ik denk dat ik een beter kijkje in de keuken krijg.
De OK moet worden opgeknapt: vloeren, luchtbehandeling en steriliteit zijn aan onderhoud toe.
Peter en Willem gaan in de OK inventariseren wat er zoal aan werkzaamheden moet gaan gebeuren. Ik ga ondertussen naar het weeshuis om een paar speciale knuffels af te leveren en naar de kraamafdeling om mutsjes voor de borelingentjes te brengen. Ze zijn speciaal gemaakt door een goede kennis en een fotootje zal zeker op prijs worden gesteld. Tegen de avond komt Fidelis langs om te vragen of ik het schoolgeld voor één van zijn zoons kan sponsoren. Hij behoort tot de armsten dus voldoe ik graag aan zijn verzoek.
We krijgen bezoek van sr Xaveria, sr Olive en sr Roberta, respectievelijk de oude en de nieuwe matron en hun generale overste. Niet alleen Njinikom komt ter sprake maar ook de plannen voor Mbetta en Douala. Xaveria vertelt dat wij beslist niet naar Mbetta gaan, de weg is al te slecht en ze vertrouwt de 4wheeldrive niet. Er is een nieuwe besteld en daar moeten we maar op wachten. Peter vindt het niet zo’n ramp want er is nog geen duidelijkheid over de plek waar het nieuwe health center gebouwd mag worden. De bisschop van Mamfe gaat daarover en die komt pas in mei op bezoek. Ik vind het wel erg jammer maar ja, wat in het vat zit verzuurt niet. Half elf naar bed.

12 maart

Vandaag gaan we naar Bafut. Het health center daar wordt omgebouwd tot een hospitaal. Het oude wordt in gedeeltes afgebroken, waar dan de nieuwbouw voor in de plaats komt. Nogal ingewikkeld allemaal en het is dus niet raar dat Peter twee vingers aan de pols wil houden. We gaan het hele terrein opmeten zodat Peter weet wat er is aan mogelijkheden voor de nieuwbouw. Toch wel een hele klus en het is altijd erg warm in Bafut, zweten geblazen dus.
Tegenover het health center ligt Sajocah, revalidatie en gehandicapten kliniek. Daar zoeken we miss Evelyn op. Zij lijdt het blindenschooltje met veel inzet en passie. Ik heb haar in het verleden een laptop bezorgd en heb nu een nieuwe batterij meegebracht. Dat dacht ik tenminste, hij ligt nog in Njinikom! Zij komt hem zondag a.s. ophalen. We lunchen bij de zusters. Hier is ook een nieuwe matron en dat merken we ook. Een verandering ten goede. Voorheen was het niet slecht maar nu is het beter. We gaan even kijken bij een ander project van Peter. Een technische school. Het gebouw staat en ziet er geweldig uit. Met de inrichting moet nog het een en ander gebeuren. Er is zeer onlangs een sterfgeval geweest in de familie. Een van de zoons is tijdens zijn thuisreis vanuit Yaoundé overleden. Hij is begraven in de compound, vlak bij de school. Heel apart en ook heel triest. Moeders kan helemaal niet meer lopen en wordt door de tweede zoon naar het graf gedragen. Er moet een foto gemaakt worden. Behoorlijk “emberrasing”. Op de terugweg gaan we bij de Baptisten in Bamenda langs, de dames uit Dordrecht opzoeken. Zij zijn niet thuis dus het wordt een superkort bezoekje. We gaan nog kabels kopen voor het waterplan in Njinikom. We moeten 150 meter hebben en dat blijkt toch weer een probleem te zijn. Na een kwartiertje heeft de winkelier het ergens vandaan gehaald en gaan we opgelucht richting Njinikom.
’s Avonds krijgen we visite van Joshua die een bedankbrief voor de computers komt brengen, Bonaventure met een onderdeel van zijn kettingzaag wat stuk is en in heel Kameroen niet te koop is en Liduina en BerylAnn, de twee oudste dochters van Teresa. Het is weer gezellig dus wordt het half elf voor we naar bed gaan.

13 maart

Om acht uur ga ik naar het hospitaal. Een vrouw uit Mbetta, waarvan ik een portret heb geschilderd, ligt daar met een aandoening aan haar been. Voor mij een gelukje, we gaan immers niet naar Mbetta. Ze vindt het prachtig. Haar zoon van twintig is bij haar als begeleider. Ik spreek af om ’s middags terug te komen om een paar foto’s te maken. Ik heb om half negen afgesproken met broeder Huub. Hij komt niet opdagen en ik bel met zijn chauffeur. Het blijkt dat zij in Bamenda zijn en daar ook blijven. Zijn vergeten om dat aan mij door te geven. Nou ja, het is een erg druk baasje, het zij hem vergeven. Nieuwe afspraak gemaakt voor dinsdag a.s.
Het röntgen- en echo apparaat zijn, na de nodige extra ellende met de douane, onderweg naar Njinikom. Willem is druk bezig om de oude röntgen weer enigszins aan de praat te krijgen. Onze huiskamer lijkt intussen wel op een technische werkplaats met snoeren en kabels all over the place. Ook de strijkmachine uit één van de containers wordt door hem operationeel gemaakt. Daarmee wacht men nog steeds totdat de friends from Holland gearriveerd zijn.
Na de lunch ga ik naar het hospitaal voor de fotoshoot. Ze ziet er erg anders uit dan toen ze in het ziekenhuisbed lag. Haar zoon vertelt dat hij graag naar Europa gaat om te werken. Ik vertel hem dat het hem heel erg tegen zal gaan vallen. Ik ben bang dat ik, thuisgekomen, dikwijls een mailtje of telefoontje van hem ga krijgen. Daarna gaan we een kijkje nemen bij de koffie coöperatie. Er staan een aantal zakken klaar voor export en twee dametjes zijn bezig met het sorteren van de boontjes, een monnikenwerk!
We ontmoeten Linus, van het schooltje voor drop-outs, en spreken af dat we dinsdag een bezoekje komen brengen.
Teresa heeft ons uitgenodigd om haar nieuwe huis te komen bekijken. Haar dochter Christine, die samen met Liduina in de buurt van Yaoundé woont, is er ook met haar dochtertje. Een hartstikke leuk kind van net geen drie jaar. Tegenover haar woont Emmanuel, de vaste chauffeur en inmiddels goede vriend van ons. Voor zijn huis staat een oer-Hollandse fiets…Union. De versnelling is kapot en Willem gaat ook dat repareren.
Zo komt aan deze dag een eind en na nog wat heen en weer kletsen wordt het rustig in het guesthouse.

14 maart

Vandaag gaan Peter en ikzelf met de dames uit Dordrecht naar Bamenda om samen met hen afscheid te nemen van een compleet mislukt project. Een centrum voor gehandicapte kinderen, door hen opgezet en door Peter getekend. Het is voor een kwart gebouwd. Toen is er van alles mis gegaan met het Kameroenese bestuur, de directeur die de centjes voor zichzelf gebruikte en de eigendomsrechten van de grond. Kortom, uithuilen en opnieuw beginnen. Een goede les voor hen maar ook wij kunnen er iets van opsteken, zeker met betrekking tot eigendomsrechten. Onderweg naar Bamenda gaan we langs bij de zusters in Bambui. Voor hen ben ik een soort van postbode. Heen van Nijmegen naar Bambui en terug weer andersom. Het zijn contemplatieve nonnetjes, we kunnen er zeker van zijn dat er stevig voor ons welzijn wordt gebeden. Met de nodige retourpost in onze tas gaan we verder om de dames uit Dordrecht op te halen. Het wordt een beetje proppen om iedereen in de Hilux een plaatsje te bezorgen maar uiteindelijk komen we bij het Waka Center aan om nog één keer afscheid te nemen. Het is er uitgestorven, geen mens te zien. Ook de buren kunnen ons niet vertellen wie of wat er nu gebruik maakt van de gebouwen. Dat er wel iets gebeurd kunnen we zien aan de sloten op de deuren en het meubilair wat in de verschillende kamers staat. In een container staan nog wat rollators en rolstoelen. Die laden we in onze 4wheeldrive. Is er tenminste nog iets gered. Daarna gaan we verder naar Guzang, het hoofddoel van vandaag. We bezoeken een health center, ook een project van Dordrecht en door Peter getekend. De laatste keer dat ik hier was hebben we plannen gemaakt voor het gebouw en nu staat het er en wordt intensief gebruikt voor bijeenkomsten, consultatiebureau, voorlichting aan aanstaande moedertjes enz. Wij gebruiken er de lunch met rijst, pittige saus en kati kati (kip). Er wordt een glaasje palmwijn bij gedronken maar die is volgens mij een beetje over de datum. Nou ja, ik heb er niets aan overgehouden. Voor vertrek uit Guzang brengen we nog een bezoekje aan de palmwijn producent en daar smaakt het echt veel beter. Alleen, het wordt geschonken uit een plastic verpakking waar met grote letters ROUNDUP CONCENTRATE op staat. Rare gewaarwording,palmwijn uit een onkruidverdelger verpakking. Het smaakt er niet slechter door.
Op de terugweg gaan we in Bamenda langs bij de Art Shop om een paar cadeautjes voor thuis te kopen. Ook brood staat op het boodschappenlijstje. Dat is van de warme bakker toch iets beter te genieten dan het fabrieksbrood dat in Njinikom te koop is.
Terug in Njinikom heeft Willem iets te eten gemaakt. Felicitas, onze huishoudster, heeft van ons vrijaf gekregen omdat het plantseizoen is. De regentijd komt er aan en dan begint het werk op de farm. En Willem blijft in de weer met de oude röntgenapparatuur.

15 maart

Zondag, de gebruikelijke social meetings. En een biertje drinken in het dorp. We kennen inmiddels genoeg mensen en hebben geen gebrek aan gezelligheid en gesprekstof.

16 maart

Vandaag is voor mij de belangrijkste dag van deze missie. Vergadering bijwonen van het bestuur van Boyo MUHCOOPS. De notulen zijn bijgevoegd in bijlage 2. Aan het eind van de vergadering wordt de overeenkomst ondertekend voor de drie jaar financiële ondersteuning van het HIV/AIDS project (bijlage3). Willem is ondertussen nog steeds druk met de reparatie aan de generator en Peter is bezig met het bronwater uit de wei van sr Hilda. Hij heeft een plan gemaakt voor een opslagtank voor douche en toilet. Daarvoor is de pvc bekleding al gearriveerd in een van de containers. Maar omdat het water zo goed blijkt te zijn dat het als drinkwater gebruikt kan worden, komt er een drastische wijziging van de plannen. Er komt nu een aansluiting op de bestaande drinkwatertank. Het systeem om het water op te pompen wordt dusdanig afgesteld dat er gepompt wordt zodra het peil in de tank beneden een bepaald niveau daalt. Boven een bepaald niveau, ook wanneer het water in de bron te laag komt, wordt de pomp weer uitgeschakeld. Al met al weer een drukke dag. We hoeven ons beslist niet af te vragen:”Wat zullen we vandaag eens onder handen nemen?”
Door de zusters zijn we uitgenodigd voor een dinertje. Dat is dan in plaats van de gebruikelijke Good Bye Party zoals gebruikelijk was toen sr Xaveria de scepter zwaaide. Wij vinden het prima. Was toch al niet één van onze favoriete bezigheden. Wij worden niet teleurgesteld in onze verwachtingen, het wordt een zeer gezellig en informeel etentje met voldoende van alles en nog wat. We krijgen wel het gebruikelijke afscheidscadeau. Weer zo’n prachtig geborduurd kledingstuk. Wordt in dank aanvaard, ook al hangt onze kast thuis al vol met dergelijke gewaden.
Terug in het guesthouse wordt nog even nagepraat en daarna slapen gaan.

17 maart

Vandaag is het rustig. Om acht uur heb ik een afspraak met broeder Huub. Om elf uur verschijnt hij eindelijk maar zoals eerder al gezegd, hij is erg druk met van alles en nog wat. We bespreken voornamelijk de overeenkomst voor de financiële ondersteuning van een student medicijnen voor de komende zes jaar. Voor die ondersteuning vragen wij wel een tegenprestatie. In dit geval een bepaald aantal jaren werken in het hospitaal van Njinikom. Ook sr Olive moet het hier mee eens zijn natuurlijk. Er wordt afgesproken dat ik, terug in Holland, een concept ga opstellen en dat per mail aan beiden ga toesturen. Peter en Willem blijven doende met het bronwater.
Met Betilla heb ik nog een nabespreking over de vergadering van gisteren. Met name over de plannen met betrekking tot het HIV/AIDS plan. Wat van belang is dat het uitgevoerd gaat worden in samenwerking met Project Hope. Daar is men al enkele jaren bezig met HIV. Wel op een andere manier maar het wordt een veelbelovende samenwerking. Ook wordt de flyer van Boyo MUHCOOPS bekeken. Deze komt net van de drukker. Voor Nederlandse begrippen stelt het niet zo veel voor maar in Kameroen gelden andere maatstaven en ziet het geheel er acceptabel uit
We gaan op bezoek bij Linus. Onze weg gaat via de markt waar we stuiten op een gloednieuw gebouw met openbare toiletten en douches, gesponsord door een Amerikaanse stichting. Het is dan ook echt Amerikaans. Met dezelfde centen hadden er ook vier of vijf openbare toiletten gebouwd kunnen worden. De ebola ellende in West Afrika heeft er wel toe geleid dat er ineens veel aandacht wordt besteed aan hygiëne. Op de televisie is de hele dag een spotje te zien dat eten met mes en vork promoot boven het nog steeds algemeen gebruikelijke vingerwerk. En natuurlijk handen wassen voor het eten en na toiletbezoek en zo.
Na de al eerder genoemde troubles bij de douane en de nodige toestanden met het transport arriveert eindelijk de medische apparatuur die per luchtpost is gekomen. Het uitladen bezorgt Peter de nodige hoofdbrekens. De kist weegt zo ongeveer 600 kg! Het wordt met de nodige mankracht geklaard. We zijn het er wel over eens dat het maar goed is dat we niet bij het laden zijn geweest. Wat niet weet dat niet deert! Uiteindelijk worden de apparaten met zeer veel enthousiasme  door de toekomstige gebruikers ontvangen.

18 maart

We gaan vandaag naar het health center waar de zonnepanelen uit Mbueni zijn geïnstalleerd door de techneuten van het ziekenhuis. Het werkt allemaal prima op de laatste en voornaamste lamp na. De schijnwerper in de verloskamer doet het niet. Het is gelijkstroom en dat betekent dat met het verwisselen van de draadjes het probleem is verholpen. Weer een goed leermoment voor onze technici. We komen dan ook door Ilung en gaan een kijkje nemen bij de school waarvoor wij de meubeltjes hebben gesponsord. Het is een heel end rijden over soms koeienpaadjes. Het landschap is wel adembenemend en het hotsen en botsen in de 4wheeldrive versterkt dat gevoel nog danig. Op de terugweg gaan we nog kijken bij het health center in Ngwa, waar de zusters een nieuw convent plannen. We zijn om half acht in de avond terug. Dat is behoorlijk aan de late kant omdat het dan al aardedonker is. En rijden in het donker is geen pleziertje. Het is warm in huis dus relaxen we op de veranda.

19 maart

Onze laatste dag in Njinikom al weer. Ook in Kameroen vliegt de tijd voorbij. Sr Olive keert terug van een driedaagse retraite in Bamenda. Net op tijd om nog wat toekomstplannen te bespreken. Wij gaan nog even het dorp in om hier en daar gedag te zeggen. Er komen nog enkele mensen om hetzelfde te doen en een cadeautje te brengen, meestal pinda’s of koffie. In de namiddag is er een kleine good bye party in het guesthouse. Verschillende zusters, het Amerikaanse artsen echtpaar en nog wat goede vrienden en dat is het. Prima zo. Daarna avondeten en koffers pakken.

20 maart

De terugreis verloopt zonder ernstige toestanden. Voordat we in Dschang aankomen is er nog een opstopping. De begrafenis van de echtgenote van de burgervader van Douala. De hele weg staat vol auto’s, geen doorkomen aan. We staan een tijdje naast een vrachtwagen en ineens valt mij op dat van de twaalf wielbouten er bij vier de moeren ontbreken! This is Africa man. Na de wederom uitstekende lunch gaat het verder. We komen door Santchou, daar staat één van onze containers en wij vermoeden dat daar nog spullen in zitten die wij missen. Hij staat naast het politiebureau. Veilig toch…? We hebben pech want de sleutel is bij sr Pascal in Mbetta. Door naar Douala dus. Onderweg zien we, veel meer dan vorige jaren, vrachtwagens met stammen tropisch hardhout richting Douala gaan. Misschien goed voor de economie maar zeker niet voor het oerwoud. We komen in het donker aan bij de Baptisten. Weer billen knijpen dus in het chaotische Bonaberi.

21 maart

We gaan vandaag een rondrit maken langs verschillende projecten in de buurt van Douala maar we beginnen met een kijkje te nemen in een goed geoutilleerd ziekenhuis van de baptisten. Dan gaan we naar Dibombari, net buiten Douala. De zusters hebben plannen voor een groot hospitaal, inclusief convent en woonhuizen voor de staf. Er is een terrein van acht hectare beschikbaar. Daar aangekomen blijkt er om het hele terrein al een muur te zijn gebouwd. Ook is er al een groot gedeelte van de palmbomen verwijderd, het was een oliepalm plantage. Wij gaan de mogelijkheden bekijken die het terrein biedt, het is nogal grillig van vorm en er zijn wat hoogteverschillen. We gaan verder in de richting van Buea waar een gedeelte van één van de vele bouwprojecten die door Peter zijn getekend is gerealiseerd. Men is druk bezig en ook daar wordt nu eerst de muur voltooid voordat men verder gaat met de bebouwing. Lunch bij de zusters, er wordt werkelijk voortreffelijk voor ons gezorgd. Op de terugweg komen we in een file terecht in, jawel, Bonaberi. Er is een ongeluk gebeurd en dan is het voorlopig even gedaan met de mobiliteit. We komen dus weer aan in het donker. Als er toen een vliegtuig beschikbaar zou zijn geweest was ik stante pede naar Brussel vertrokken. Dat gevoel was gelukkig maar van zeer korte duur.
’s Avonds brood met sardientjes. Er waait gelukkig een min of meer koel windje vanuit zee.

22 maart

In mijn aantekeningen is alleen vermeld: “Duffe dag!” en dat was het dus ook. Een beetje niksen en met elkaar over de, alweer tot het verleden horende, missie praten. Het gebruikelijke gedoe op de luchthaven en eindelijk tegen één uur in de nacht richting Brussel. Om half acht landen we op Zaventem. Daar wordt het, jammer genoeg, wachten op onze chauffeur. Een giga file net voorbij Antwerpen. Uiteindelijk kom ik via Renswoude weer veilig thuis. Op naar de volgende missie!

28 mei 2015
Gerd Walravens
Bijlage 1 klik hier

Bijlage 2 klik hier

Bijlage 3 klik hier


                        
Back
Next
Back
Next
Back
Next
Back
Next
Back
Next
Back
Next
Back
Next
Back
Next
Back
Next
Back
Next
Back
Next
Back
Next
Back
Next
Back
Next
Back
Next
Back
Next
Back
Next