Reisverslag mrt 2016
 
Verslag Kameroen maart 2016
Aanwezig:
Peter van Leerdam:  architect
Gerd Walravens: bestuur De Ziekenfondsbode
Willem Lommen: technicus
Lucio Rogantini: terrazzo vloeren en mozaïek specialist
André Schoonhoven: coördinator  International Office

Zat 5 mrt:

Deze keer gaat het een beetje anders dan anders. Na de vlucht al te hebben geboekt blijkt dat de luchthaven van Douala is gesloten van 1 t/m 21 maart. Precies in de periode dat wij naar Njinikom gaan. Uiteindelijk is alles omgeboekt naar Yaoundé. Klaar! Nou, niet helemaal. Sr Olive laat mij per mail weten dat haar chauffeurs niet zo goed de weg weten van het vliegveld naar het hotel dat geboekt is. Dus ook dat wordt geregeld , daags vóór vertrek. Voor de rit naar Brussel hebben we weer de beschikking over een busje met chauffeur, lekker relaxed. De vlucht verloopt voorspoedig behalve dat we net voor de landing in een luchtzak zo’n 200 meter naar beneden vallen. Rare gewaarwording hoor. Het hotel is Kameroens drie sterren. Even wennen voor onze westerse begrippen maar het bed is goed en het eten gaat wel. We gaan vroeg onder de wol. Morgen is de rit naar Njinikom en normaliter vreet dat energie.

Zon 6 mrt:

We gaan dus via een andere weg naar Njinikom. Het eerste gedeelte, net buiten Yaoundé is prima. Niet slechter als onze provinciale wegen. Dat komt, volgens onze Kameroense medepassagiers, omdat in Yaoundé de bobo’s leven en ik kan me daar wel iets bij voorstellen.
In Bafoussam, ongeveer halverwege hebben we een restaurantje opgezocht voor de lunch. Dat was dus een half sterretje, maar de omelet is lekker  en voor zo’n vijftien eurootjes zijn we klaar voor zeven personen, inclusief een fles bier per persoon. Behalve voor de chauffeur natuurlijk. Die doet het met een frisdrankje. De weg tussen Bafoussam en Bamenda is een nachtmerrie. Ieder jaar weer een beetje slechter en we halen amper 30 km gemiddeld. Om half zes in de middag komen we aan in ons Njinikom. Zoals altijd weer warm onthaald. Wij zijn echter allemaal behoorlijk uitgewoond dus het is al snel koffers uitpakken en naar bed. Morgen gaan we eerst ons rondje hospitaal doen. Dan kunnen we ook onze Italiaanse vriend, die de vloeren van de OK komt opknappen, introduceren.

Ma 7 mrt

We doen ons “rondje hospital”. Begroeten veel oude bekenden wat gepaard gaat met de nodige knuffelpartijen. Bij ons vorige bezoek hoorden we al gossip over het door ons gesponsorde schooltje “Gamti Woinda”. André en ikzelf gaan er, onaangekondigd, poolshoogte nemen. Er zijn een stuk of tien leerlingen aanwezig maar geen enkele leerkracht. We zijn hooglijk verbaasd en proberen iets aan informatie van de meisjes te horen. Zonder succes. We zijn geneigd om de verhalen die de ronde doen te geloven. Het blijkt op een misverstand te berusten maar daarover later meer. Ook het waterproject van Peter, omstreeks 2007 gerealiseerd, komt later ter sprake.
Rose komt langs om ons te begroeten. Zij heeft nog steeds de zorg over de drie weeskinderen uit haar buurt. Lucio heeft een heleboel kleren, kleurpotloden en nog veel meer dingen voor kinderen meegebracht. Rose ging dus met een behoorlijk rijk gevulde tas richting huis. Ik ben uitgenodigd voor zondag na de H. Mis.

Di 8 mrt

Om acht uur heb ik een vergadering met het bestuur van Boyo MUHCOOPS en mrs Mildred van NWSFH uit Bamenda. Het wordt een vruchtbaar gesprek. De notulen zijn bijgevoegd. Het aantal betalende leden is iets teruggegaan. Als reden daarvoor wordt uitgelegd dat het hospitaalpersoneel in aanvang samen met de hele familie is ingeschreven maar dat nu, na één jaar, hernieuwd moet worden en dat verschillende personeelsleden er voor kiezen om niet iedereen ingeschreven te houden. Sr Xaveria zou zich hiertegen hebben verzet maar de nieuwe matron is liberaler en vindt dat de verantwoordelijkheid bij ieder voor zich ligt. Helemaal goed maar in dit geval iets minder voor BoyoMUHCOOPS. Mrs Mildred heeft ons gevraagd om financiering voor ziekenhuisbedden in haar geboortedorp. Dat is gehonoreerd en ik ontvang daarvoor de zoveelste, prachtig geborduurde, outfit. Compleet met muts. Willem is druk met de generator aan de slag. Na het nodige gesleutel blijkt dat een klepstoter is afgebroken; total loss dus. Dat is een flinke tegenvaller en er moeten plannen gemaakt worden voor een adequate oplossing van het probleem. Lucio is druk doende om de vloer van de “vuile OK” op te knappen. Het is terrazzo en dat is zijn specialisme. Hij krijgt hulp van drie mannen. Eén ervan bombardeert hij tot voorman. De start is veelbelovend maar ze zullen poot aan moeten spelen om de klus vóór volgende week woensdag te klaren. Op die dag staat al weer ons vertrek gepland naar Mbetta. Helemaal zeker is dat nog niet want de natte tijd is al behoorlijk bezig. Dat komt niet zo goed uit in verband met de toestand van de beruchte “road to Mbetta”. Net voor het avondeten komt Belice mij opzoeken met het dringende verzoek om hem nog een jaar te steunen met schoolgeld. Hij heeft mij vorige keer nogal teleurgesteld maar ik heb een zwak voor hem. Het is een heerlijke puber. Ik spreek af dat ik met zijn tante, sr Zita die in het convent de scepter over de keuken zwaait, zal overleggen wat de mogelijkheden zijn. Daar moet hij het maar even mee doen.

Woe 9 mrt

We gaan naar Bamenda, ook André is van de partij. Er zijn deze keer slechts twee studentes in Njinikom die onder zijn hoede vallen. Hij heeft dus tijd om met ons mee te gaan.  Bij het Baptist Center halen we de mensen van het Waka Center voor gehandicapte kinderen op. Het Center is voor een kwart afgebouwd en de activiteiten liggen al geruime tijd stil. Een meningsverschil over de eigendomsrechten van de grond is één van de redenen. Vandaag komen enkele hoge heren van ministerie, provincie en grondbezitter om duidelijkheid in de chaos te scheppen. De bouw ligt er behoorlijk troosteloos bij. Er is ook het nodige van eigenaar gewisseld, om het maar eens zo uit te drukken. Er wordt uitvoerig rondgekeken en geïnventariseerd. Na afloop gaan we vergaderen in het nabij gelegen hotel. Er komt duidelijkheid en de Nederlandse organisatie, uit Dordrecht, kan weer aan de gang. Voorlopig blijft het bij het gebouw wat nu is gerealiseerd. Er wordt een soort landbouwschool in gevestigd. Maar eerst wacht er nog een behoorlijke opknapbeurt. Op de terugweg wordt in Bamenda het een en ander aan gereedschap voor het vloerenproject ingeslagen en voor de kippetjes van Project Hope en onze huishoudster voor ieder een flinke zak kippenvoer. Dan gaat het naar de zusters Dominicanessen in Bambui waarvan de roots in Nijmegen liggen. Vorig jaar kon ik via het Catharijneconvent een levensgroot kruisbeeld en Dominicusbeeld bemachtigen. De zusters, waaronder het laatste blanke nonnetje uit Nijmegen, hadden daarom gevraagd. Ik heb al zo’n vermoeden dat er werk op ons ligt te wachten. Ja hoor, het corpus ligt nog mooi in de kist die Peter gemaakt heeft. Dominicus staat al in de kapel maar mist zijn kroontje. Jezus moet dus weer aan het kruis worden genageld, zeer toepasselijk in deze vastentijd. Het lukt allemaal en iedereen is tevreden. Het kruisbeeld is werkelijk prachtig. Leuke bijkomstigheid is dat ik het uiteindelijk in Nijmegen bij de Dominicanessen heb opgehaald. Eenmaal thuis zal ik een serie foto’s aan de mensen van het Catharijneconvent en de Nijmeegse zusters sturen.
’s Avonds komt Derick mij opzoeken. Hij is de zoon van Teresa, de moeder van het gezin dat door ons wordt gesponsord. Hij vertelt dat Lidwina, de oudste dochter die ver weg woont, op zaterdag naar Njinikom komt. Haar bruiloft is op 1 en 2 april. Wij zijn daarvoor uitgenodigd maar kunnen helaas niet aanwezig zijn. We hebben wel een huwelijksgeschenk voor haar gekocht en gaan haar daarmee verrassen.

Do 10 mrt

Peter en ikzelf gaan naar de Three Corners, het centrum van Njinikom. We ontmoeten Ambrose, een van de mensen van het Boyo Waterproject van Peter. Hij vertelt dat het hele systeem op sterven na dood is. Oorzaak zou zijn dat de “care-taker”, die voor het onderhoud van leidingen en tappunten moet zorgen, wel zegt dat hij werkzaamheden uitvoert maar dat niet doet. De rekening wordt echter wel gepresenteerd en omdat hij zelf ook de penningmeester en opdrachtgever blijkt te zijn is duidelijk dat hier van ernstige fraude sprake is. Uit het gesprek blijkt ook dat mensen uit de quarters en communities niet zijn opgewassen tegen deze zakkenvuller. Wij zijn nogal ontstemd, om het maar eens zachtjes uit te drukken. Er wordt voor a.s. zaterdag een meeting belegd met de mensen van de voormalige water comités van de vijf quarters van Njinikom. Het zal ons benieuwen…… Na het gesprek met Ambrose komt madame Mathilda van de Gamti Woinda school aan lopen. Voor ons een gelukkig toeval. We hebben horen vertellen dat Linus, het hoofd van het schooltje, ook niet zuiver op de graat is. Een tweede gerucht waar we ons ernstig zorgen over maken. Madame Mathilda, de head-teacher, zou de aangewezen persoon zijn waar wij onze zorgen aan kunnen meedelen. Zij is de best denkbare persoon om Linus buiten spel te zetten. Ik leg haar, nogal recht en zonder omwegen, onze zorgen uit. Zij is erg ontdaan door ons verhaal. Er is echt helemaal niets op Linus aan te merken, integendeel. Er zijn wel moeilijkheden om voldoende leerkrachten aan te trekken en zodoende is het aantal leerlingen iets teruggelopen. Hij doet er echter alles aan om dat probleem op te lossen. Ook haar afwezigheid bij ons onaangekondigd bezoekje kan zij uitleggen. Ze was op de markt om fotokopieën te maken voor de lessen. We spreken af dat zij ons vanavond samen komen opzoeken in het guesthouse. Nou, dat is voorlopig genoeg commotie voor één voor de middag. ’s Middags regent het pijpenstelen en we beginnen ons zorgen te maken over ons uitstapje naar Mbetta dat voor volgende week woensdag op de agenda staat. Onze chauffeur maakt zich echter geen zorgen. Het regent pas sinds een paar dagen en de weg is nog goed begaanbaar. Dat blijkt op een misverstand te berusten maar dat verhaal is pas volgende week aan de orde. Willem en Lucio zijn druk aan het werk in de OK. ’s Avonds komen, zoals afgesproken, Linus en Mathilda ons opzoeken. Ook Linus is behoorlijk van slag als ik hem onomwonden het verhaal vertel zoals wij het van zijn dorpsgenoten gehoord hebben. Hij legt uit dat er problemen zijn, met name om een leerkracht voor de afdeling bouw te vinden. Dat is waarom er op dit ogenblik geen jongens deelnemen aan de lessen. Er is echter wel zicht op een leerkracht in de zeer nabije toekomst. Wij geloven het verhaal, zeker omdat madame Mathilda het volledig steunt. Peter en ik besluiten dan ook om het schooltje financieel te blijven steunen. Voor vandaag is het wel weer genoeg geweest. We duiken onder de wol. Morgen is er weer een nieuwe dag.

Vrij 11 mrt

Vandaag staat een bezoek aan het Mill Hill house in Bamenda op de agenda. Pater Nol Verhoeven heeft bij ons vorige bezoek laten weten dat er plannen zijn voor zonnepanelen en een puls voor de watervoorziening. Het geheel wordt opgemeten en Peter gaat daarmee aan de slag als hij weer thuis is. We gebruiken de lunch, die van uitstekende kwaliteit is. Daarna wordt een bezoek gebracht aan een pig farm. De eigenaar is drie maanden in Barneveld geweest om een en ander te leren over kippen en varkens houden. Hij is zeer enthousiast, heeft foto’s van zijn verblijf in Holland, zelfs een van onze koningin. Pig farm is een groot woord voor de vier of vijf fokzeugen en één beer die zijn onderneming telt. Hij doet het echter op verantwoorde wijze. Voeten ontsmetten in een badje enzovoort. Hij begeleidt ook andere veeboeren in hun werk. Alles zeer kleinschalig, maar toch. Peter bestelt bij hem een koppeltje hennen met een haan, die goed zijn best doet, voor Project Hope in Njinikom. De haan daar zorgt niet voldoende voor nakomelingen. Bij ons bestaat het vermoeden dat het om inteelt gaat. Vandaag is “graduation day” bij één van de hogescholen van Bamenda. Nou, dat heeft ons vier uur file opgeleverd op onze terugreis naar Njinikom. Tien meter per uur of zo iets met als gevolg dat we pas om kwart voor elf in de avond terug waren op ons logeeradres. Lucio was al in dromenland. Wij zijn ook behoorlijk uitgewoond en gaan snel ons nachtkwartier opzoeken.

Zat 12 mrt

Peter en ik gaan een hartig woordje spreken met de afgevaardigden van het water comité van de vijf quarters van Njinikom. Ze zijn allemaal gekomen, een teken dat het probleem toch wel serieus genomen wordt. Ook zijn er enkele nieuwe, jonge, gegadigden die eventueel de kar willen gaan trekken. Goede zaak. Er wordt nogal gediscussieerd over hoe het in vredesnaam zo ver heeft kunnen komen. Er wordt eigenlijk maar één schuldige genoemd, de care taker die voornamelijk zijn eigen zakken heeft gevuld. Hij heeft zich uiteindelijk de functie van opdrachtgever, secretaris, penningmeester en uitvoerder toegeëigend. In onze cultuur vrijwel onmogelijk maar hier in Kameroen sta ik er eigenlijk geeneens van te kijken. Met name de jonge knaap, Tim, komt met goede ideeën over hoe het project weer kan worden vlot getrokken. Hij is afgestudeerd aan de technische hogeschool in Bamenda. Peter vertelt dat men niet op financiële ondersteuning van onze kant hoeft te rekenen. Het is een teleurstelling voor hen maar het wordt ook wel begrepen en geaccepteerd. Er worden afspraken gemaakt om tot een geheel nieuwe opzet te komen. Na het maken van de gebruikelijke foto’s gaan we vertrekken. Tim heeft ons nog iets te vertellen. Hij neemt ons mee naar zijn quarter, Isailah, om over hun specifieke probleem te praten. Zij hebben een eigen waterbron die goed functioneert. Vanuit omliggende communities wordt er bij hun geregeld water gehaald. Daardoor is de capaciteit van de storage tank onvoldoende. Zij willen hem uitbreiden naar de dubbele inhoud en meer tappunten creëren. Daar komt de aap weer uit de mouw: te weinig geld om het te realiseren. Het tekort bedraagt € 1800,00. Uiteindelijk stelt Peter voor om het in drieën te delen, Project Hope, De Ziekenfondsbode en de community zelf. De oude baas wil protesteren maar Tim gaat meteen akkoord. Nieuwe, jonge mensen met een nieuwe aanpak. Het stemt hoopvol.
Na de lunch gaan we naar Teresa’s huis om het huwelijksgeschenk voor haar oudste dochter Lidwina aan te bieden. We hebben met z’n drietjes een bestekcassette van sola gekocht. Het jonge paar in wording is opgetogen. Het is dan ook, voor Kameroense begrippen, een very special cadeau. Het wordt een hartstikke gezellige middag met het gebruikelijke zingen en een dansje van de dames. Voor de kleine Gratia heb ik een paar knuffeltjes van mijn eigen kleindochter meegenomen. Die is, als bakvis, de knuffelperiode ontgroeid. Na een lekker dinertje gaan we weer naar ons eigen verblijf.
We krijgen nog bezoek van een moeder met een tweeling. Zij zijn de eersten die in de vernieuwde kraamafdeling geboren zijn. Eén van de jongens heeft als voornaam dan ook Peter van Leerdam meegekregen. De andere heet gewoon Wiliam.

Zo 13 mrt

Zoals gebruikelijk gaan we naar de second Mass. De first Mass is een beetje aan de vroege kant voor ons. Om vijf uur is de behoefte om op te staan nog niet echt aanwezig. Na de mis zijn Willem en ik uitgenodigd bij Rose. Wij hebben haar wat geld gegeven om voor haar adoptiedochter en drie weesjongens uit haar buurt te kunnen zorgen. Peter en Lucio hebben hun eigen bezigheden. Bij Rose krijgen we natuurlijk iets te eten aangeboden, dat hoort er hier echt bij. Rijst met zwarte bonen schaft de pot. Het smaakt redelijk maar Willems maag is er niet echt tegen bestand. Hij heeft de rest van de dag en de komende nacht behoorlijk problemen met zijn darmen. Oorzaak is waarschijnlijk dat het maaltje bij Rose is bereid met palmolie. Ikzelf heb er gelukkig geen last van. Het is vandaag vooral regenachtig en kil. We blijven een beetje binnen en gaan ook niet ons gebruikelijke rondje Njinikom doen.

Ma 14 mrt

Bafmeng staat voor vandaag op de agenda. Al enkele jaren geleden is een start gemaakt met een project om de 40.000 inwoners van het zeer uitgestrekte dorp van drinkwater te voorzien. Het wilde maar niet echt van de grond komen. Tijdens ons vorige bezoek moest Peter onverwacht naar huis. Ik heb de honneurs toen waargenomen en een zeer hartig woordje met Perpetua, één van de leden van het water comité,  gesproken. Zij is de zus van father Cosmas die in eerste instantie het hele project bij Peter heeft aangekaart. Er is toen beterschap beloofd en men zou voortvarend aan de slag gaan. Inmiddels zijn er enkele foto’s van het gerealiseerde deel naar ons opgestuurd. De beelden zijn veelbelovend maar die kunnen overal zijn gemaakt. Het wordt vandaag dus weer klimmen geblazen naar de top van de berg Ndeghum om het een en ander met eigen ogen te zien. Het ziet er inderdaad prima uit en het plan is goed uitgewerkt. Het is echter een giga project. Er is bijvoorbeeld 40 km pijpleiding nodig om alle quarters en communities van Bafmeng te bereiken. Peter en ik hebben beloofd om een deel van het benodigde geld te verstrekken na elk gerealiseerd deel van het project. Peter heeft zijn deel bij zich en dat wordt ter plaatse overhandigd. Ikzelf moet nog met mijn medebestuurders in overleg over ons aandeel in de operatie. Bij terugkomst van onze bergbeklimming wordt er natuurlijk weer iets te eten aangeboden.
Bafmeng is ook de plek waar de zusters Dominicanessen uit Venlo die tegenwoordig in Nijmegen wonen een missiepost hebben gesticht. Inmiddels zijn die zusters verhuisd naar Bambui waar ik iedere missie voor postbode speel. Post uit Nijmegen naar Bambui en vise versa. In Nijmegen wordt binnenkort een jubileum gevierd en het zou mooi zijn als er dan ook aandacht aan het Afrikaanse deel van de orde besteedt wordt. Ik maak dan ook een mooie serie foto’s van het toenmalige convent. Het doet nu dienst als pastorie. Jammer genoeg is er niemand thuis en ik beperk mij dan ook noodgedwongen tot de buitenkant en het kerkhof waar onder andere een gedenksteen voor drie Hollandse zusters is. Wat erg indruk op mij maakt is het feit dat veel van de 1800 slachtoffers van de giframp van Lake Nyos uit 1986 er liggen begraven in naamloze graven. Enkel een gedenksteen herinnert aan de catastrofe. Frank Westerman beschrijft in zijn boek “Stikvallei” het voorval uitvoerig.
Terug in Njinikom worden wij uitgenodigd voor het diner bij dr. Brent en zijn echtgenote dr. Jennifer. Beiden als huisarts werkzaam in het ziekenhuis. Wij accepteren uiteraard maar dat betekent wel dat verschillende bezoekers vanavond voor niets naar ons guesthouse komen. Het wordt weer gezellig bij de dokters en hun vier kinderen. Thuisgekomen beginnen we alvast een beetje met het pakken van onze koffers.

Di 15 mrt

Onze laatste dag in Njinikom want morgen gaan we voor de derde keer proberen om in Mbetta te komen. De gasten die ons gisteravond niet thuis troffen komen op visite om afscheid te nemen. De laatste centjes worden uitgedeeld en cadeautjes in ontvangst genomen. Ik ga nog even langs bij ons ziekenfondskantoor om Della nog eens een hart onder de riem te steken. Zij doet het hartstikke goed met het HIV/Aids project. Samen met mensen van Project Hope bezoekt zij markten en communities om voorlichting te geven over HIV en om de mensen die leven met aids te bewegen om hun tests te doen en medicatie te gebruiken. Ook het condoomgebruik wordt gepromoot en dat begint aan te slaan, zelfs bij het mannelijk deel van de bevolking. Ook ga ik sr Zita, de tante van Belice, opzoeken om het schoolgeld voor de jongen te overhandigen. Zij is er blij mee en belooft om in de gaten te houden dat hij zich gedraagt en goede cijfers haalt op school. Sr Marie Therese belooft dat zij, als de volgende container arriveert, er voor zorgt dat de kisten die aan Peter en mijzelf zijn geadresseerd netjes droog worden opgeslagen. We gaan ook nog de laatste klusjes in de OK opknappen en daarna wordt het tijd om onze koffers te pakken voor morgen. Wij gaan van Mbetta rechtstreeks naar Yaoundé en komen dus niet terug in Njinikom.

Woe 16 mrt

Onze derde poging om heelhuids in Mbetta te komen. Deze keer gaat het lukken. Godwin is onze chauffeur en we hebben er alle vertrouwen in. Het gaat goed tot we op het slechtste gedeelte van de weg komen. Gelukkig is in Santchou, bij de afslag van de verharde weg, de vaste chauffeur van Mbetta, Ebenezer, ingestapt. Hij neemt het stuur over en we komen na veel hotsebotsen aan in Mbetta. Ik denk eigenlijk dat het voor de auto nog veel beroerder is dan voor ons mensen. Er is herhaaldelijk op onzachte manier contact gemaakt met grote stenen en zelfs met de rotsachtige ondergrond. De uitlaat heeft het dan ook niet overleefd. Onze komst is al aangekondigd en wij worden uitbundig verwelkomd door dansende dames en een chief die met zijn geweer vreugdeschoten in de lucht lost. Aangekomen bij het health center worden we opgewacht door de zusters en in het guesthouse geïnstalleerd. Het is van behoorlijk minder allure dan dat in Njinikom maar we kunnen het er wel mee doen. Er kan ook gedoucht worden maar alleen met koud water. Dat wordt dus alleen het zeer noodzakelijke wasje. We maken een rondje langs het health center en begroeten de mensen die we nog kennen van twee jaar geleden. Er zijn redelijk veel patiënten. Vrouwen die op het punt staan van of net zijn bevallen. Ook een patiënt die door een slang is gebeten. Ook de tractor die door ons is bekostigd gaan we bekijken. Hij staat al een tijdje werkloos. Er is een behoorlijk grote schade geweest aan de vooras. Dat euvel is verholpen maar ook het hydraulische systeem heeft schade opgelopen. Willem gaat morgen aan het sleutelen. Daarna komen drie chiefs ons opzoeken. Het wordt best een gezellige boel. ’s Avonds dineren we bij de zusters. Er wordt op de traditionele manier op een houtvuur gekookt. Wel buiten onder een afdak gelukkig. Het eten is prima. Na het eten zitten we nog een poosje op de veranda, drinken een borreltje en gaan onder de wol.

Do 17 mrt

In de zeer vroege ochtenduren is er nogal leven in de brouwerij. Het blijkt dat acht jonge mannen al anderhalve dag onderweg zijn met een vrouw in barensnood. Ze is vervoerd op een stretcher en de mannen hebben elkaar afgelost bij het dragen over nogal onbegaanbare paden. Petje af voor die gasten. Opstaan en even een snelle koude douche….brrrrrrr.
Ontbijt bij de zusters. Bij gebrek aan brood met pannenkoek. Belegd met sardines smaakt het heerlijk. Een combinatie die bij ons niet zo voor de hand ligt. We gaan de plot bekijken waar het nieuwe health center/hospitaaltje gepland is. Zweten geblazen want het is behoorlijk aan de temperatuur en zeer vochtig. Na de lunch worden we verwacht in het dorpshuis voor de gebruikelijke speeches, zang en dans. Alle notabelen zijn aanwezig en wij worden behoorlijk in het zonnetje gezet. Dat schept verplichtingen, tot nu toe zijn er enkel nog plannen gemaakt. Na de bijeenkomst worden we naar buiten geloodst. We krijgen alle vier een traditioneel hemd aangemeten en nemen plaats op een soort veranda om een dansfeest te bekijken. Het ritme wordt aangegeven door de band, met twee tam tams, twee djembés en een soort van sambaballen. Het wordt een almaar voortdurende cadans waarop gedanst wordt. Er verschijnen twee boze(?) geesten die uiteindelijk worden verjaagd. Op een gegeven moment worden wij meegetroond om deel te nemen aan de feestvreugde. Dansers en toeschouwers vinden het prachtig en ook wij zelf hebben de grootste lol. Nadat we weer naar onze plaats zijn gebracht komt er nog een steltloper in actie. Jammer genoeg komt het einde zeer abrupt door een heftige tropische regenbui. Binnen de kortste keren is het veld waar alles gebeurde volslagen verlaten. We zijn weer een ervaring rijker. De tractor wordt zo goed als bedrijfsklaar gemaakt. Er moet nog een kleinigheid aan gebeuren maar dat kan met een gerust hart worden overgelaten aan Ebenezer.
Na het avondeten nog even napraten met mensen die al weer afscheid komen nemen, koffers pakken en naar bed. Morgen gaat het richting Mbouda, naar ons laatste overnachtingsadres.

Vrij 18 mrt

Opstaan en alweer een koude douche. Het is net alsof het iedere morgen frisser wordt. De koffers worden in de Toyota geladen en na het ontbijt worden we uitgezwaaid door zusters en dorpsbewoners. Op de heenweg heb ik mij al afgevraagd of onze auto wel in staat zou zijn om de terugweg te volbrengen. Afdalen over een partijtje rotsblokken, gaten en diepe sporen is altijd nog een beetje eenvoudiger te doen dan dezelfde weg bergop. Mijn vrees blijkt niet ongegrond. Na een half uurtje bergop ploeteren krijgen we een lekke band door een scherp stuk rots. Ebenezer is onze chauffeur en samen met Godwin wisselt hij de band. Vol goede moed gaat het verder maar na een tien minuten, we zijn dan ongeveer vijf kilometer gevorderd, psssst, weer een lekke band. We zijn door onze voorraad banden heen. Sr Pascal begeleidt ons achter op een motorfiets. Deze wordt ingezet om met twee lekke autobanden richting Santchou te vertrekken om ze te laten maken. We verwachten hem over enkele uren terug. Het is nog zeker twintig kilometer naar de garage. Wachten duurt altijd lang en het vooruitzicht om een paar uur bij de auto te blijven lokt ons niet erg. We gaan dus aan de wandel. Wel voorzien van voldoende water. Onze barre tocht zonder water of licht staat ons nog duidelijk voor ogen. Na een poosje gaan we wat uitrusten. Dan komt een vrachtwagentje, een soort van Unimog, vanaf Mbetta. Wij krijgen een lift een rijden dus verder richting Santchou. Ook dat is geen onverdeeld genoegen. Peter en ikzelf kunnen in de cabine. Willem en Lucio vinden een plaatsje in de laadbak, samen met zakken koffie, kratten lege flessen, trossen bananen en nog vijf of zes andere personen. Proppen geblazen dus. In de cabine is het ook niet echt gezellig. De auto heeft zes aangedreven wielen, gaat dus overal door en over heen, maar vraag niet hoe. Af en toe slaat me de schrik om het hart als mij, bij 40 graden slagzij, een blik in het ravijn wordt gegund. Het is slechts enkele centimeters verwijderd van onze wielen! Nou ja, uiteindelijk bereiken we Santchou waar we een tentje opzoeken waar iets te drinken en te eten besteld kan worden. Wij vragen ons af of we de Toyota, waar onze koffers in zitten, vandaag nog te zien gaan krijgen. Inmiddels gaan we een kijkje nemen bij het nieuwbouwhuis van de zusters. Het ziet er prima uit en zal eind juli of daaromtrent gereed zijn. Daar kunnen we in de toekomst overnachten. Na enkele uren, het is inmiddels ongeveer vijf uur in de middag, komt de Toyota in zicht. We moeten dan nog drie uur rijden naar het klooster waar wij de laatste nacht van deze trip gaan doorbrengen. Godwin heeft inmiddels het stuur weer overgenomen en gaat één van de banden oppompen. Wat dacht je….weer een lekke band. Nummer drie voor vandaag. Uiteindelijk komen we bij het klooster in Mbouda. Het is een retraitehuis en ziet er geweldig fraai uit. Ieder een eigen kamer met douche en toilet. Kom daar maar eens om in Kameroen. Het is al laat dus gaan we eerst aan tafel. Daarna naar de kamer en eens heerlijk douchen. Dan hebben we toch buiten de waard gerekend. Géén water in de kraan. Het is dus nog beroerder dan in Mbetta. We nemen ter compensatie maar een whiskytje en duiken onder de wol.

Zat 19 mrt

Laatste etappe naar Yaoundé en direct het vliegtuig in en naar huis. Maar eerst staat nog een bezoekje aan Ntui op de agenda. Peter gaat een health center bezoeken op verzoek van een kennis. Het ligt aan de weg naar Yaoundé, is hem verzekerd. Nou dat valt even vies tegen. Uren omrijden over onverharde wegen en na veel vragen komen we uiteindelijk in Ntui. De zuster in kwestie is niet aanwezig maar wil Peter wel erg graag spreken. Er wordt een ontmoeting “en route” afgesproken. Verder kunnen wij er weinig uitrichten. Er wordt amper Engels verstaan of gesproken en ons Frans is ook niet om over naar huis te schrijven. Min of meer onverrichter zake terug via dezelfde weg. Het neemt allemaal nogal wat tijd in beslag en we besluiten om rechtstreeks naar het vliegveld te gaan. Eerst hebben we nog een korte ontmoeting met de zuster uit Ntui en een korte stop voor de lunch op een markt in Obala. Brood met vers gegrilde vis, lekker man.  Nadat we weer op weg zijn wordt al het verkeer stilgezet door politie. Zal wel een of andere minister aan komen of zo. Maar nee, er is een wielerronde gaande. Rondom Yaoundé zijn de beste wegen, vandaar. We gaan naar het vliegveld om in te checken en verder een beetje tijd te doden. Onze begeleiding mag niet mee naar binnen. Er wordt hartelijk afscheid genomen van sr Solange en Godwin. De koffers worden ingecheckt en we kopen een broodje en een flesje fris. Na verloop van tijd komt er een militair die zegt dat Lucio mee moet naar de bagageafhandeling. Dat hebben we vaker bij de hand gehad, er is iets in de koffer wat de argwaan van de beveiliging opwekt. Ik ga mee, omdat Lucio moeite heeft met Engelse taal. Bij de bagage aangekomen blijkt dat het om bagage van mijzelf gaat. Ik heb het sleuteltje niet bij me om de tas te openen. Uiteindelijk kan ik de mensen er van overtuigen dat hetgeen zij als verdacht beschouwen geen geweer is maar een momentsleutel van Willem, die in mijn bagage zit. Probleem opgelost.

Zo 20 mrt

Inmiddels is de gate open en gaan we aan boord van onze vlucht naar Brussel. Deze keer verloopt alles gladjes. Er wordt precies op tijd opgestegen, de vlucht verloopt voorspoedig en om kwart over zeven in de morgen staan we op Belgische grond. Drie kwartier later hebben we onze koffers, zijn langs paspoortcontrole en douane en rijden we in ons huurbusje richting Renswoude. Daar wordt, na een kopje koffie, het een en ander aan de juiste eigenaar gegeven. Lucio gaat met eigen vervoer naar Zwolle, zijn thuisbases en ik wordt netjes voor de deur in Gendt afgezet. Lien begroet, de koffers achter het huis en ikzelf onder de douche. Dat is heerlijk en het werd hoogste tijd!
Het zit er weer op. Een memorabele missie is tot een goed einde gekomen.

Gendt, 4 april 2016
Gerd Walravens
Back
Next
Back
Next
Back
Next
Back
Next
Back
Next
Back
Next
Back
Next
Back
Next
Back
Next
Back
Next
Back
Next
Back
Next
Back
Next
Back
Next
Back
Next
Back
Next