Reisverslag nov 2016
Verslag missie Kameroen nov. 2016

Deelnemers:
Peter van Leerdam, architect;
Gerd Walravens en Ed Middelweerd, bestuursleden van stichting De Ziekenfondsbode;
Willem Lommen, technicus en vergezeld van zijn partner Ciel;
Lucio Rogantini, specialist gietvloeren;
Jimmy Butin Bik en Chris Drayer, studenten van het Da Vinci College te Dordrecht.
Tijdens de eerste week zijn ook aanwezig orthopaedisch chirurg Corné van Loon en operatie assistent Henk de Weerd, bestuursleden van de Stichting Orthopedische Hulpprojecten.



12 nov.

De start van onze zoveelste missie is zoals gewoonlijk weer in de vroege morgen. We gaan met zes personen naar Brussel Airport, Corné en Henk gaan op eigen gelegenheid en ook Jimmy en Chris gaan zelf naar Brussel. Willem heeft weer gezorgd voor passend vervoer per taxi busje.
Om een uur of vijf wordt ik opgehaald en gaat het richting Renswoude waar Lucio uit Zwolle en Ed vanuit Breukelen al aan de koffie zitten. De bagage wordt ingeladen en we vertrekken naar de luchthaven. Daar is men heftig aan het verbouwen en gelden strikte veiligheidsmaatregelen. Daardoor hebben we de anderhalf uur tot vertrek hard nodig. Er is zelfs geen tijd meer over voor een kopje koffie. We ontmoeten onze medereizigers en uiteindelijk wordt er ingestapt, deze keer niet via de slurf maar gewoon ouderwets via de trap. Het vliegtuig staat ergens op het platform en wij worden er met een bus naar toe gebracht. De vlucht verloopt voorspoedig en we arriveren rond half zes op Douala International Airport. Het is behoorlijk druk maar om zes uur hebben we onze bagage te pakken en zonder ellende met douane en dergelijke vertrekken we naar ons nachtlogies bij de Baptisten. We gaan uit eten bij het White House, het buffet is weer prima en ik kan er wat eurootjes omwisselen voor francs.

13 nov.

Op zondag wordt bij ons guesthouse géén ontbijt geserveerd. Ook hier slaan de bezuinigingen toe. We vertrekken om acht uur en gaan boodschappen doen bij Zepol, de beste boulangerie van Douala. We ontbijten in de auto. Spaart al weer tijd. Bij onze vaste ananasleverancier wordt fruit voor de komende twee weken ingeslagen en dan gaat het naar Dschang, waar we de lunch gebruiken op de ouderwetse manier; we kunnen er wel iets te drinken kopen maar het eten moet zelf worden meegebracht. Vers stokbrood met worst, kaas of sardientjes gaat er best in en na een half uurtje vertrekken we weer richting Njinikom. We zijn er al voor gewaarschuwd, de weg is in een allerberoerdste staat. Het gedeelte tussen Mbouda en Bamenda wordt afgelegd met een gemiddelde snelheid van, pak ‘m beet, 25 km per uur. Om half zes arriveren we bij ons guesthouse waar we worden verwelkomd door Felicitas en Prisca, die over ons welzijn gaan waken. Ze zijn deze keer met z’n tweetjes omdat wij met tien personen zijn komen binnenvallen.  We puffen nog even uit van de reis, pakken onze koffers uit en gaan onder de wol. Morgen wordt een drukke dag.

14 nov.

Onze twee containers zijn inmiddels gearriveerd. De aan onszelf geadresseerde kisten staan netjes op ons te wachten. Het zijn er nogal wat deze keer. Dat heeft alles te maken met de hoeveelheid oude gereedschappen die ikzelf heb verzameld maar meer nog met Peters plannen voor OK en zonnepanelen. Uiteindelijk sprokkelen we bijna alles wel bij elkaar. Sommige dingen blijven nog even spoorloos, zo mist Peter een kist met waka- lampen en blindenstokken. Deze komt later in de week gelukkig toch nog tevoorschijn. In de avond komt Sr Pascal op visite. Zij heeft mij gevraagd om een laptop voor haar nichtje die op de universiteit van Buea studeert. Ik heb er een meegebracht waar zij erg blij mee is. 

15 nov.
Willem, Peter, Lucio en de twee jongelui uit Dordrecht gaan zich bezighouden met de OK en zonnepanelen. De OK wordt voorzien van een gietvloer en voor de ventilatie worden zonnepanelen geïnstalleerd. Verschillende verpleegafdelingen van het ziekenhuis krijgen nachtverlichting via zonnepanelen. Ook worden drie nieuwe airco’s geplaatst. Werk genoeg aan de winkel voor onze techneuten. Ed, Ciel en ikzelf gaan Teresa, de moeder van onze protegés opzoeken. Ze is weer blij om ons te zien. Vervolgens gaan we met broeder Huub naar de Anthony-school, onder andere om de meubeltjes te bekijken die dankzij financiële ondersteuning van onze stichting zijn vervaardigd. Zo gemakkelijk komen we er natuurlijk niet van af. We bezichtigen de hele school en broeder Huub demonstreert nog even zijn kwaliteiten als onderwijzer. Het gaat er daar toch wel heel anders aan toe dan op onze huidige basisscholen. Ikzelf herken nog wel het een en ander uit mijn eigen lagere schooltijd, nu zo’n beetje 65 jaar geleden.
Corné en Henk gaan zich uitgebreid op de hoogte stellen van de veranderingen in het beleid van het Lilianefonds. Zeer van belang voor het werk van hun Stichting Orthopedische Hulpprojecten

16 nov.

Er staat een bezoek aan Gamti Woinda, het schooltje van mr Linus voor drop-outs, op ons programma. Ed en ik gaan de honneurs waarnemen. Ciel gaat ook mee. Peter vindt, terecht overigens, de werkzaamheden aan OK en zonnepanelen belangrijker. Het schooltje draait weer iets beter dan de vorige keer dat we daar waren, afgelopen maart. Er wordt weer een cursus metselen gegeven en de meisjes, jonge vrouwen eigenlijk, blijven druk in de weer met naaiwerk, borduren, het huishouden doen en farmwerk. Er wordt sinds kort ook een computercursus aangeboden. Je voelt hem al aan komen, mij wordt gevraagd of ik voor computers en printers kan zorgen. Ik ga m’n best doen om iets te vinden in ons welvarend Holland. Bij ons afscheid wordt mij nog een probleem met de watervoorziening van de school gemeld. Het huis waarvan zij het water betrekken is dikwijls verlaten en dan staat de kraan dicht. Zij mogen wel een aftakking maken voor de school maar de centjes ontbreken. Nou ja, het bedrag is niet erg groot en ik doneer dus maar uit mijn vrij te besteden budget. Grote vreugde!
Op de weg terug gaan we langs bij het kantoor van Joshua en zijn Humanitarian Action Cameroon die zich ook bezig houdt met hulp en onderricht aan gehandicapten, o.a. blinden of slechtzienden, en kwetsbaren uit Njinikom en omgeving. Wij ondersteunen zijn stichting al enkele jaren financieel. Dit jaar heb ik voor zijn project om een soort van leerlingstelsel op te zetten voor jongeren die om financiële redenen niet naar school kunnen gaan een inzameling van oud gereedschap georganiseerd. Het heeft een enorme berg goed te gebruiken gereedschap opgeleverd. Hij belooft om ook Gamti Woinda mee te laten delen. Zij kunnen met name metsel gereedschap goed gebruiken. Wij ontmoeten daar ook madam Delphine uit Belo. Zij is opticien en houdt zich bezig met preventie van blindheid bij kinderen. Zij heeft een goed plan. Op scholen kinderen checken op oogproblemen om tijdig de passende maatregelen te kunnen nemen. Ook hiervoor, hoe kan het anders, ontbreken de financiën. Ik raad haar aan om een aanvraag tot ondersteuning in te dienen. Even afwachten maar. Als dank voor bewezen diensten krijgen we een kip, levend en wel. Daar weet onze Felicitas wel raad mee. Vanavond verse kip op het menu.
Corné en Henk gaan hun koffers pakken. Zij vertrekken morgen weer naar huis. Ze hebben een goed idee gekregen over hoe Liliane Fonds gaat werken en wat de rol van het ziekenhuis in Njinikom hierin is. Er zijn nogal ingrijpende veranderingen en zij gaan zich beraden hoe het in de toekomst verder moet, of kan gaan met hun orthopedische missies. Wij wensen veel inzicht en wijsheid toe.

17 nov.

Vandaag staat een vergadering met de BoyoMUHCOOPS op de agenda. Wij worden bijgepraat over de situatie zoals die nu is. Er zijn iets meer dan 400 leden afgehaakt. Het blijft moeilijk om de verzekerden te behouden. Ed geeft aan dat de beste mogelijkheid is om hen op te gaan zoeken door middel van de delegates (ziekenfondsboden). Potentiele verzekerden komen niet uit eigen beweging om te worden ingeschreven, je moet ze gaan opzoeken en enthousiast maken! Dat zelfde verhaal vertel ik ze iedere keer weer en het begint langzaam in te dalen. Er blijken ook wel delegates te zijn die niet erg actief hun baantje uitvoeren. Wij geven de suggestie mee om ze een beetje meer, laten we zeggen, aanbrengprovisie te geven en zelfs een soort van prolongatieprovisie in te voeren. Men heeft er wel oren naar maar ik ben er nog steeds niet zeker van of het belang van enthousiaste delegates wel voldoende wordt onderkend. Omdat het budget van onze subsidie niet in zijn geheel wordt opgebruikt geven wij de mogelijkheid aan om het bedrag wat “over” is te gebruiken voor PR via radio en op markten. Dat is de plaats om mensen te bereiken. We krijgen een souvenirtje mee en vertrekken weer in de hoop dat het goed blijft gaan met ons ziekenfonds.
In de middag komen Joshua en madam Delphine om ons in het zonnetje te zetten en meteen hun toekomstplannen te presenteren natuurlijk. We worden weer vereerd met traditionele kleding die door de deelnemers van één van Joshua’s cursussen zijn vervaardigd. Ook Ciel en Peter delen mee in de vreugde.
’s Avonds krijgen we visite van een paar Hollandse meiden die stage lopen in het ziekenhuis. Het wordt weer gezellig. De jongens uit Dordrecht slapen wel niet bij ons maar gaan pas naar hun guesthouse als het bedtijd wordt.

18 nov.

We gaan de Dominicanessen in Bambui bezoeken. Ook daar staat zonnepanelen installeren op het programma. Peter gaat eerst bij het seminarie van father Harry Peeters kijken. Iets met warm water voorziening of zo. Willem en Lucio gaan boodschappen doen in Bamenda. Uiteindelijk is iedereen bij de zusters aanwezig. We krijgen iets te drinken aangeboden met een knabbeltje er bij, alles uit eigen bakkerij. Best wel lekker. Ik heb zoals gebruikelijk de post uit Nijmegen weer bij me. We inventariseren de mogelijkheden voor de twee studenten om ook hier zonnepanelen te installeren. Het zijn echt prima knapen die goed van aanpakken weten. Voor de lunch heeft broeder Huub ons uitgenodigd in het Mill Hill House. Nou, dat komt wel goed want ook hier leven de paters er niet slecht van. We gaan nog even naar de Art Shop om een paar cadeautjes voor thuis te kopen. Om half zes zijn we weer in Njinikom. We hebben Felicitas en Prisca vrijaf gegeven. Ze hebben wel salade klaar gemaakt. We bakken een paar hamburgers (we hebben er altijd voldoende bij ons) en gebruiken een eenvoudige maaltijd: hamburger, salade en brood.

19 nov.

Wij, Peter Ed en ikzelf, zijn uitgenodigd door het water comité van Isailah. Ons vermoeden wordt waarheid, we worden weer eens in het zonnetje gezet. In maart van dit jaar zijn we ook al te gast geweest. Toen waren er nogal problemen met het Boyo Hill water. Er was geldgebrek om de problemen op te kunnen lossen.
€ 1800,00 bedroeg het tekort. Peter heeft toen voorgesteld om ieder € 600,00 voor zijn rekening te nemen: de stichting van Peter, onze stichting en het watercomité. Onze bijdrage moet nu worden overhandigd. In Isailah worden we op de traditionele manier door de vrouwen verwelkomd. Er worden toespraken gehouden en we krijgen weer een mooi hemd . Op Ed is klaarblijkelijk niet gerekend. Peter weet de oplossing, hij geeft zijn outfit aan Ed. Hij vertelt de verwonderde toeschouwers dat Ed de penningmeester is die alles heeft bekostigd. Algemene bijval natuurlijk. Om een uur of tien zijn we weer terug op de thuisbasis waar Willem bezig is om een zuurstofpomp uit de OK te repareren. Om half twaalf komt Bernard van Boyo Association for Rural Development (Barudev) ons, Ed Ciel en ikzelf, ophalen voor een bezoek aan zijn projecten. Als eerste bezoeken we de farm in Njinikijem. We stoppen ook even bij een jonge dame die een van de door ons aangevoerde trapnaaimachines krijgt. Ik heb nog niet dikwijls zo’n grote blijdschap gezien voor een wat wij een stuk antiek noemen. Ze is nu in staat om haar eigen inkomsten te verdienen! Als tweede gaan we naar de farm in Fundong. Een behoorlijk groot stuk land wat door de gemeente kosteloos ter beschikking wordt gesteld. De gewassen die er worden geteeld zijn niet voor consumptie bedoeld maar alleen voor veredeling en productie van zaaigoed voor de armen en kwetsbare gezinnen uit de omgeving. Een loffelijk streven en Bernard is een zeer gedreven en sociaal voelend mens. Wij sponsoren zijn projecten al sinds enige jaren. Op de terugweg lunchen we in Fundong bij een redelijk goed restaurantje. Met vijf personen een ruime maaltijd plus een drankje en dan € 12,00 afrekenen, daar kun je mee thuiskomen!

20 nov.

Het is vandaag Christus Koning. Er is maar één heilige mis in verband met de aansluitende processie door het dorp. Start om 7 uur. Om 9.15 begint de processie waar ik niet aan mee ga doen. Het is wel een mooi gezicht hoor. Ik moet terugdenken aan mijn tijd op het schipperspensionaat. Daar hadden we ook Christus Koning processie en in Gendt, mijn dorp, hadden we Hulhuizer Omdracht. Alles verleden tijd, jammer. Nadat de processie verder getrokken is lopen we op ons gemak naar ons guesthouse. We nemen een omweg en maken links en rechts een praatje. We gaan even langs bij de kookplaats waar familie van in het ziekenhuis opgenomen patienten aan het eten koken zijn. Dat gaat er een beetje anders aan toe dan in onze verzorgingsstaat. Na de lunch gaan we gewoontegetrouw een bezoekje brengen aan Godfrey. Het gaat niet echt goed met hem. Hij heeft een paar jaar geleden een beroerte gehad en knapt daar niet meer van op. Als er weer een container gaat sturen we hem een looprek (vierpoot) want zonder hulpmiddel kan hij zich amper verplaatsen. Onze vaste driver Emmanuel is zijn schoonzoon. Hij brengt ons met zijn privé auto een Subaru 4wheel drive. We blijven een half uurtje, dat is ruim voldoende voor de oude baas. Op de terugweg pakken we een biertje in het centrum bij de three corners. Om 4 uur moeten we terug zijn voor de afspraak met Sr Xaveria en Sr Roberta, de Overste voor de Kameroense Franciscanessen. De meeting duurt met ruim twee en een half uur opmerkelijk lang. Peter en ik uiten onze bezorgdheid over het beleid van de nieuwe matron, Sr Olive, die op zijn zachtst uitgedrukt op een vreemde manier haar ziekenhuis regeert en managed. Wij horen de medewerkers klagen. Niet alleen de verpleegkundigen maar ook technici, chauffeurs en los-vast personeel. Er heerst een ongemakkelijke sfeer. Wij houden het bij onze ervaringen en laten het personeel er buiten. De twee zusters onderkennen het probleem en wij hopen van harte dat er iets aan gedaan gaat worden. Trouwens, ook Corné en Henk hadden al dezelfde bezorgdheid te kennen gegeven. Nou ja, wij kunnen niet anders dan afwachten wat er gaat gebeuren. Het guesthouse heeft ook geen water, alleen maar af en toe en dan gaan we gauw douchen. Heel vreemd net na het regenseizoen. Morgen staat een trip naar Bafmeng op de rol en daarvoor hebben we een robuuste 4wheel drive Toyota nodig inclusief ervaren chauffeur. In het verleden was dat nooit een probleem. Deze keer heeft Sr Olive via haar secretaresse laten weten dat er geen auto beschikbaar is. Sr Xaveria schudt alleen maar met haar hoofd en onthoudt zich van verder commentaar.
Wij zijn ons ei kwijt, nemen nog een whiskytje en gaan onder de wol. Morgen wacht een drukke dag.
Ik vergeet bijna om te vermelden dat Ciel vandaag jarig is. De nonnen hebben een taart gebakken met HAPPY BIRTHDAY er op gespoten. Is best wel lekker.

21 nov.

Het waterproject in Bafmeng staat op de rol voor vandaag. Ed, Peter, Ciel en mijn persoontje gaan op avontuur. Wat schetst onze verbazing, om half negen komt de Toyota voorgereden met Emmanuel als chauffeur. Oude tijden herleven! Ik vermoedt de hand van Sr Xaveria. Enfin, wij zijn aardig uit de brand met het vervoer wat wij het beste vinden. Het eerste stuk van de weg is in redelijke staat maar voorbij Fundong wordt het slechter en slechter. Onze driver kent het parcours als zijn broekzak, we komen dan ook zonder kleerscheuren aan in Bafmeng. Perpetua, de zus van father Cosmas, is de secretaresse van het watercomité. We halen haar op bij de school waar zij de leiding heeft. Eerst even de klassen bekijken en dan gaat het richting drinkwater project. We klimmen weer tegen een berg op, deze keer een andere dan in maart. Boven gekomen zien we de plek waar een enorme opslagtank gebouwd gaat worden. De hele plek is met de hand uitgegraven en later worden alle bouwmaterialen op het hoofd naar boven gesjouwd. De mensen van Bafmeng zijn echt heftig in de weer om drinkbaar water van de berg af naar de dorpen te krijgen. Peter heeft het plannetje bedacht om de al bestaande tank te “kopen” voor € 10.000,00 en hem daarna te schenken aan de bevolking van Bafmeng. Een Social Womens Group is daarvoor de juiste vertegenwoordiging. Zo gebeurt het dan ook. Beneden in het dorp worden we opgewacht door de womens group waarvan ook Perpetua lid is.
Er wordt een contractje ondertekend waarin staat dat de bevolking eigenaar wordt van de tank. De centjes worden later per bank overgemaakt, ook al is dat op zich weer een hele onderneming. Ciel wordt lid gemaakt van de womens group en krijgt de gepaste kledij. Ook wordt haar een emmer bonen aangeboden. Zij neemt een handjevol mee naar huis, zij is gepassioneerd tuinierster, en de rest schenkt zij aan onze huishoudsters. Wij gaan ook nog op visite bij de Fon. Peter en ik zijn er al twee keer eerder geweest maar voor Ciel en Ed is het een nieuwe ervaring. Bij binnenkomst buigen als een knipmes en drie keer in de handen klappen. Het blijft bijzonder. Wij mogen kiezen, een fles bier, fris of palmwijn. Wij houden het maar bij bier en fris. De palmwijn wordt door de aanwezige notabelen gretig naar binnen gewerkt. Op de terugweg wordt weer in Fundong geluncht. Het is wel anders als de vorige keer, toen was het weekend en nu een gewone door de weekse dag. Ander personeel en geen grote keuze, integendeel. Uiteindelijk krijgen we ook niet echt wat er besteld is maar het is voldoende en best goed bereid.
Om half zeven gaan we op bezoek bij Teresa waar we op ouderwetse wijze worden begroet. Alleen de twee jongste kinderen, Valerie en Aloysius zijn thuis. De rest is uitgevlogen. Lidwina is in het weekend trotse moeder geworden van een dochtertje. Dat is het tweede kleinkind van Teresa. Ciel wordt door haar verrast met een inheemse outfit. Half negen zijn we weer terug in ons guesthouse. Op het menu staat spaghetti en kip. Tweede warme maaltijd van vandaag.

22 nov.

Lucio, Willem en de studenten werken verder in de OK. Ed gaat ook naar de OK en de pharmacy. Ik blijf thuis, voel me niet zo lekker. Sr Olive komt ons opzoeken. Peter en ik hebben een gesprek met haar, dat verloopt enigszins stroef. Maar dat is niet erg verwonderlijk gezien de ervaringen van de afgelopen anderhalve week. Nou ja, het zij zo. In de middag worden de zonnepanelen die voor Mbetta bestemd zijn ingepakt in een kist. Dat moet wel want anders gaan ze beslist de beruchte tocht over Mbetta Road niet overleven. We krijgen ook weer de nodige mensen op bezoek die afscheid komen nemen.
’s Avonds komen de zusters uit het convent op bezoek. De afscheidsbijeenkomst verloopt volkomen anders dan vorige keren. Ze hebben voor ons gekookt en brengen de maaltijd mee in de vorm van een buffet, heel lekker allemaal en meer dan voldoende. Maar vóórdat we kunnen aanvallen wordt eerst gezamenlijk het avondgebed gebeden en gezongen zoals de nonnen dat klaarblijkelijk iedere dag doen. Heel apart maar toch een beetje een vreemde manier van afscheid nemen. Uiteindelijk wordt het allemaal wel een gezellige boel. Na vertrek van de zusters worden koffers gepakt. Niet door iedereen overigens. Lucio en Willem blijven in Njinikom tot vrijdag en de Dordtse jongens óók, die gaan pas 15 december weer naar huis. Lucio en Willem voegen zich op vrijdag weer bij ons om, na een laatste overnachting in Santchou, samen naar Douala te vertrekken waar we het vliegtuig richting thuis pakken op de zeer vroege zondagmorgen. Maar dat is pas over een paar dagen.

23 nov.

Omdat er gisteren ongeregeldheden waren in Bamenda, leeraren en advocaten staken, gaan we om 5 uur op pad. Dan zijn we weg als de meeste stedelingen opstaan. Dat komt ook uit, we zien weinig mensen op straat. Wel zijn de sporen van in brand gestoken autobanden nog duidelijk zichtbaar. Ebenheezer, de driver van Mbetta, is ons komen ophalen in Njinikom met een mooie nieuwe MIVA auto. In Babadjou en Mbouda doen we inkopen voor de lunch die we na aankomst in Santchou verorberen. Hier vandaan moeten we met een oud Hongaars legervoertuig met zes aangedreven wielen de tocht naar Mbetta beginnen. Als we goed en wel onze boterham op hebben komt de aannemer die het huis voor de zusters in Santchou bouwt aan met een warme lunch! Rijst met bushmeat, een antilope ruggetje. Maar weer aanvallen dus en het smaakt heerlijk. Sister Xaveria heeft dit geregeld. Zij is, als altijd, bezorgd over ons welzijn. Rond drie uur in de middag vertrekken we naar Mbetta. We hoeven deze keer niet te lopen maar comfortabel vervoer is toch iets geheel anders dan onze hotsebotsende 6wheel drive! Eerst wordt er de nodige vracht, onder andere onze zonnepanelen, ingeladen. Ebenheezer, óók bezorgd voor ons welzijn, zorgt voor een paar schuimplastic matrassen om onze zitplaatsen een beetje aangenamer te maken. Loffelijk streven waar we hem ook dankbaar voor zijn. De afstand Santchou - Mbetta bedraagt 38 km. Na drie uur botsen, stoten en krampachtig vasthouden komen we behoorlijk uitgewoond aan op onze bestemming, het guesthouse in Mbetta waar we op de bekende Afrikaanse manier worden begroet. Het avondeten is bij de zusters in het convent. Een beetje bijpraten en daarna lekker vroeg naar bed

24 nov. 

Ik heb slecht geslapen op een te dunne matras in een bed met een lattenbodem waarvan de latten te ver uit elkaar staan. Ook mijn maag is niet helemaal op orde. Na een koude douche voel ik me wel een ietsje beter. Tijdens het ontbijt in het convent geeft Sr Suzan mij bitter colanut, goed bij maagklachten. Het smaakt niet echt lekker maar het helpt wel. Ook aan het bed worden de nodige voorzieningen getroffen. Een plaat triplex doet het probleem met de lattenbodem verdwijnen. Ik houd mij maar een beetje rustig vandaag. Het is trouwens bloedheet. Zelfs de inwoners van Mbetta hebben er last van. Ed en Ciel gaan in het health center op bezoek. In de nacht is een baby’tje van drie dagen oud overleden aan zuurstofgebrek. Er is daar van alles niets om zoiets te voorkomen. Om half een in de middag is er weer een jongentje geboren. Ed mag hem een naam geven en is daarmee ook meteen peetvader. Peter heeft een vergadering met de mensen van het solar project en de aannemer die het hospitaaltje gaat bouwen en Ed en Ciel gaan de omgeving verkennen. Daarna is het tijd voor de lunch, altijd een warme maaltijd. In de middag wordt bekeken waar de zonnepanelen, batterijen en lampen geplaatst gaan worden. Dat wordt werk voor de jongens van het Da Vinci College. Die komen als wij al weer in Holland zijn. Peter gaat met de aannemer op het bouwterrein een en ander bekijken en uitzetten. Zoals gezegd, het is bloedheet deze keer en Peter houdt dan ook geen droge draad aan zijn lijf. Het is echt afzien voor ons allemaal. Een koude douche helpt maar voor vijf minuten of zo. We krijgen de nodige bezoekjes van mensen die wij nog kennen van de vorige twee keer dat wij Mbetta bezochten. Eén van de chiefs stelt voor om weer een dansfestijn te organiseren. Wij houden de boot af, geen tijd maar vooral de temperatuur. Je moet er niet aan denken om op het heetst van de dag te gaan dansen. Hij begrijpt het volkomen en is misschien wel een beetje blij dat hij er zo van af komt. Om zes uur staat het avondeten weer op tafel. Ze kunnen lekker koken, de nonnetjes van Mbetta!

25 nov.

Zeven uur opstaan en na een verfrissende koude douche uitgebreid ontbijten in het convent. Vandaag begint onze terugreis naar Holland. Na het ontbijt gaan we onze spullen inpakken. De auto wordt geladen en om half elf begint de tocht naar Santchou. De motor van het vehicle slaat nogal eens af en als dan de startmotor kuren vertoont moet er een list worden verzonnen. De eerste keer staan we op een helling. Onze chauffeur is wel gewend aan dit soort omstandigheden en hij laat de motor weer aanslaan door hem de helling af te laten gaan. De tweede keer staan we niet op een helling en duurt het zo’n twintig minuten voordat het euvel is verholpen. Wij zitten als haringen in een tonnetje en blijven dus maar op ons plekkie zitten. Wel pal in de zon! Ook hier weer zweten geblazen. Om twee uur in de middag arriveren we in Santchou. Lucio en Willem zijn al aangekomen vanuit Njinikom. Van de zusters hebben we proviand meegekregen en dat laten we ons goed smaken. Brood, kip en sardientjes. Erik, de aannemer die het huis voor de zusters bouwt heeft voor ons het beste hotel van Santchou geboekt. Sr Xaveria heeft hem dat opgedragen. Hij zal zeker zijn best hebben gedaan maar het hotel was één grote rampspoed. Bedden waarop je geen oog dicht doet, géén water voor toilet en douche en het stinkt als een gierput. Pluspuntje is wel dat de vrouw van Erik voor ons heeft gekookt. Het traditionele gerecht fu fu, njama njama en kati kati, op z’n Hollands: gekookt rijstmeel, soort van spinazie en kip. Ook Lucio heeft ruzie met z’n bed en besluit om maar in het busje te gaan slapen. Dat is maar goed ook want ’s nachts probeert men in te breken. Een overnachting om maar snel te vergeten.

26 nov.

Opstaan om zes uur. Blij dat we ons bed vaarwel kunnen zeggen. We ontbijten in een soort van lunchroom. Ze schenken een goede kop koffie en met de omelet is ook niets mis. Gesterkt gaat het op weg naar Douala. We stoppen weer even bij onze favoriete fruitstal en genieten van ananas en papaja, héérlijk. Ik heb met de baptisten afgesproken dat wij nog even kunnen douchen en gebruik maken van de swimming pool. Kunnen we ons nog een beetje opfrissen voor de vliegreis naar Brussel. We gaan bij Boulangerie Zepol iets te eten en te drinken halen en om half acht vertrekken we richting vliegveld. Het inchecken verloopt soepel en dan is het wachten tot ongeveer half één. Ook daaraan zijn we wel gewend geraakt. Deze keer heeft het vliegtuig een vertraging van bijna een uur.

27 nov.

We vliegen weer in de nacht. Lekker rustig in het vliegtuig en iedereen probeert een uiltje te knappen. De piloot heeft wellicht een gunstige wind opgezocht want het uur vertraging in Douala is teruggebracht tot een half uur bij aankomst in Brussel. Het is behoorlijk druk bij de koffers en het duurt dan ook een half uurtje voordat iedereen zijn/haar bagage te pakken heeft. Onze chauffeur staat al te wachten en wij besluiten dan ook om geen koffie te drinken en meteen op weg naar huis te gaan.




We zijn ongeveer halverwege Brussel en Antwerpen als het noodlot toeslaat. Zonder ook maar enige voorafgaande aanwijzing wordt Peter, onze nestor, getroffen door een hartstilstand. We doen al het nodige en ook de ziekenbroeders die zeer snel ter plaatse zijn doen wat in hun vermogen ligt. Het mag allemaal niet meer baten. Op 9 december overlijdt Peter, hij is niet meer bij bewustzijn geweest. Zo komt een bizar maar vooral triest einde aan zijn laatste missie naar zijn geliefd Njinikom.
Wij zullen hem vreselijk gaan missen en met ons heel veel mensen in North West Provence of Cameroon voor wie hij een positieve wending aan het bestaan heeft weten te bewerkstelligen.
Dat hij moge rusten in vred
e.
Ga met de cursor naar een foto. Als er een handje verschijnt zijn er meer foto's te zien